Shloka 50
Nāgendra–Brāhmaṇa Saṃvāda: Praśna-vidhi and Dharmic Approach on the Gomatī Riverbank
कर्णावाकाशपाताले ललाटं भूतधारिणी । गड़ा सरस्वती श्रोण्यौ भ्रुवावास्तां महोदधी
karṇāv ākāśapātāle lalāṭaṁ bhūtadhāriṇī | gaṅgā sarasvatī śroṇyau bhruvāv āstāṁ mahodadhī ||
ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਪਾਤਾਲ ਉਸ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਕੰਨ ਸਨ, ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਉਸ ਦਾ ਮੱਥਾ (ਲਲਾਟ) ਸੀ। ਗੰਗਾ ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਉਸ ਦੇ ਨਿਤੰਬ ਸਨ, ਅਤੇ ਦੋ ਮਹਾਸਾਗਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਭੌਂਹਾਂ ਸਨ।
वैशग्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse presents a cosmic-body metaphor in which Earth and its features are sacred supports of life. Ethically, it implies dharma as stewardship: honoring and protecting the natural order that sustains all beings.
Vaiśaṃpāyana describes a vast, personified cosmic figure (centered on Earth), mapping major realms and waters—sky, netherworld, rivers, and oceans—onto bodily parts to convey the grandeur and integrative structure of the world.