Shloka 37
अश्वत्थाम-शापः, परिक्षिद्भविष्यत्, मणि-न्यासः
Aśvatthāman’s Curse, Parikṣit’s Future, and the Mani’s Restitution
उत्तस्थौ पुत्रशोकार्ता ततः कृष्णा मनस्विनी । कृष्णं चापि महाबाहु: परिपप्रच्छ धर्मराट्,तब पुत्रशोकसे पीड़ित हुई मनस्विनी कृष्णा अनशन छोड़कर उठ गयी और महाबाहु धर्मराजने भगवान् श्रीकृष्णसे एक बात पूछी
uttasthau putraśokārtā tataḥ kṛṣṇā manasvinī | kṛṣṇaṃ cāpi mahābāhuḥ paripapraccha dharmarāṭ ||
ਫਿਰ ਪੁੱਤਰ-ਸ਼ੋਕ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਪਰ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ-ਮਨ ਵਾਲੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ (ਦ੍ਰੌਪਦੀ) ਨੇ ਉਪਵਾਸ ਛੱਡ ਕੇ ਉੱਠ ਖੜੀ ਹੋਈ; ਅਤੇ ਮਹਾਬਾਹੁ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਵੀ ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
In the wake of catastrophic loss, dharma is sought through counsel rather than impulse: grief may compel action, but righteous response requires inquiry, reflection, and guidance from a trusted moral authority.
Draupadī, overwhelmed by the death of her sons, ends her fast and rises; immediately after, Yudhiṣṭhira turns to Kṛṣṇa with a question, indicating a transition from mourning to deliberation about what should be done next.