Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 150
रुद्र-स्तवराजः (Rudra-Stavarāja) — Exempla of Śiva’s Boons and the Hymn’s Phalaśruti
गुहः कान््तो निज: सर्ग: पवित्र सर्वपावन: । शृद्धी शृज्धप्रियो बभ्ू राजराजो निरामय:
guhaḥ kāntaḥ nijaḥ sargaḥ pavitraḥ sarvapāvanaḥ | śṛṅgī śṛṅgadhapriyo babhū rāja-rājo nirāmayaḥ ||
ਵਾਯੁ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਉਹ ਗੁਹ (ਸਕੰਦ) ਹੈ, ਕਾਂਤ ਤੇ ਪ੍ਰਿਯ; ਉਸ ਦਾ ਪ੍ਰਕਟਾਵਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਅਭਿੰਨ ਹੈ। ਉਹ ਪਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼੍ਰਿੰਗੀ (ਸੀੰਗ) ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਹਾੜੀ ਚੋਟੀਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ-ਰੂਪ ਵੀ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸਰਬਥਾ ਨਿਰਾਮਯ ਅਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੈ।
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse strings together epithets to emphasize the deity’s moral and spiritual supremacy: absolute purity, the power to purify others, sovereignty (‘king of kings’), and freedom from defect—qualities held up as ideals of divine authority and ethical perfection.
Vāyu is reciting a praise-list (nāma/guṇa-stuti style) describing the deity through multiple names and attributes—identifying him as Guha/Skanda, associating him with lofty mountain abodes, and also linking him with Viṣṇu-like supremacy.