
ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ଈଶ୍ୱର ସଂକ୍ଷେପରେ ଧାର୍ମିକ ଆଚାର-ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦିଅନ୍ତି। ସେହି ତୀର୍ଥରେ ‘ଜଳବାସ’ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ବିଘ୍ନେଶ ଗଣେଶଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରିବାକୁ କୁହାଯାଇଛି; ଏହି ଦର୍ଶନ ବିଘ୍ନନାଶକ ଏବଂ ସର୍ବ କାର୍ଯ୍ୟସିଦ୍ଧିଦାୟକ ବୋଲି ପ୍ରତିପାଦିତ। ଉତ୍ପତ୍ତି-କାରଣରେ କୁହାଯାଏ—ତପସ୍ୟା ନିର୍ବିଘ୍ନ ହେବା ପାଇଁ ବରୁଣ ଜଳଜ ଉପହାରରେ ଭକ୍ତିସହ ଗଣପତିଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ। ଚତୁର୍ଥୀ ତିଥିରେ ତର୍ପଣ କରି ଗନ୍ଧ, ପୁଷ୍ପ ଓ ମୋଦକ ଦ୍ୱାରା ପୂଜାର ବିଧାନ ଅଛି; ଯଥାଭକ୍ତି-ଯଥାଶକ୍ତି ଅର୍ପଣ କଲେ ଗଣାଧିପ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି—ଏହି ଶିକ୍ଷା ମୂଳ।
Verse 1
ईश्वर उवाच । तत्रैव संस्थितं पश्येद्विघ्नेशं जलवाससम् । सर्वविघ्नविनाशाय सर्वकार्यप्रसिद्धये
ଈଶ୍ୱର କହିଲେ—ସେଠାରେ ‘ଜଲବାସ’ ନାମେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ବିଘ୍ନେଶଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରିବା ଉଚିତ; ତାହାଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ବିଘ୍ନ ନାଶ ପାଏ ଓ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସିଦ୍ଧ ହୁଏ।
Verse 2
वरुणेन महादेवि तपोनिर्विघ्नहेतवे । पूजितो जलजैर्भक्त्या जलवासास्ततः स्मृतः
ହେ ମହାଦେବୀ! ତପସ୍ୟାରେ ବିଘ୍ନ ନ ହେବା ପାଇଁ ବରୁଣ ଜଳଜ ଉପଚାରଦ୍ୱାରା ଭକ୍ତିସହିତ ତାଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ; ତେଣୁ ସେ ‘ଜଳବାସ’ ଭାବେ ସ୍ମରଣୀୟ।
Verse 3
चतुर्थ्यां तर्पयेद्भक्त्या गन्धैः पुष्पैः स मोदकैः । यथाभक्त्यनुसारेण तस्य तुष्येद्गणाधिपः
ଚତୁର୍ଥୀ ଦିନ ଭକ୍ତିସହିତ ଗନ୍ଧ, ପୁଷ୍ପ ଓ ମୋଦକ ଅର୍ପଣ କରି ତାଙ୍କୁ ତର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ; ଭକ୍ତିର ମାପ ଅନୁସାରେ ଗଣାଧିପତି ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି।
Verse 72
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये जलवासगणपतिमाहात्म्यवर्णनंनाम द्विसप्ततितमोऽध्यायः
ଏହିପରି ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀତିସାହସ୍ରୀ ସଂହିତାର ସପ୍ତମ ପ୍ରଭାସଖଣ୍ଡର ପ୍ରଥମ ପ୍ରଭାସକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ୟରେ ‘ଜଳବାସ ଗଣପତି ମାହାତ୍ମ୍ୟବର୍ଣ୍ଣନ’ ନାମକ ଦ୍ୱିସପ୍ତତିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।