Adhyaya 70

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि वरुणेश्वरमुत्तमम् । गौरीतपोवनाग्नेय्यां धनुषां विंशतौ स्थितम् । लिंगं महाप्रभावं हि वरुणेन प्रतिष्ठितम्

ଇଶ୍ୱର କହିଲେ—ତତଃ, ହେ ମହାଦେବୀ, ଉତ୍ତମ ବରୁଣେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଯିବା ଉଚିତ। ଗୌରୀଙ୍କ ତପୋବନର ଆଗ୍ନେୟ ଭାଗରେ, ବିଶ ଧନୁଷ ଦୂରେ, ବରୁଣ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ମହାପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଶିବଲିଙ୍ଗ ଅଛି।

Verse 2

पूर्वं पीतो यदा देवि समुद्रः कुम्भजन्मना । तदा कोपेन सन्तप्तो वरुणः सरितां पतिः

ପୂର୍ବେ, ହେ ଦେବୀ, କୁମ୍ଭଜନ୍ମା ମୁନି ଯେତେବେଳେ ସମୁଦ୍ରକୁ ପିଇଦେଲେ, ସେତେବେଳେ ସରିତାମ୍ପତି ବରୁଣ କ୍ରୋଧରେ ଦହିଉଠିଲେ।

Verse 3

कामिकं तु समाज्ञाय क्षेत्रं प्राभासिकं तदा । तत्रातपद्देवि तपः स वै परमदुश्चरम्

ତେବେ ପ୍ରାଭାସ କ୍ଷେତ୍ର ସର୍ବକାମଫଳଦାୟକ ବୋଲି ଜାଣି, ହେ ଦେବୀ, ସେ ସେଠାରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଶ୍ଚର ତପ କଲେ।

Verse 4

प्रतिष्ठाप्य महालिंगं संपूजयति भक्तितः । वर्षाणामयुतं साग्रं पूजितो वृषभध्वजः

ମହାଲିଙ୍ଗ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରି ସେ ଭକ୍ତିରେ ସମ୍ପୂଜା କଲେ। ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦଶହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବୃଷଭଧ୍ୱଜ ଶିବ ପୂଜିତ ହେଲେ।

Verse 5

ततः प्रसन्नो देवेशि निजगंगाजलेन तु । पूरयामास तं रिक्तं समुद्रं यादसांपतिम्

ତାପରେ, ହେ ଦେବେଶି, ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ସେ ନିଜ ଗଙ୍ଗାଜଳରେ ସେଇ ଶୂନ୍ୟ ସମୁଦ୍ର—ଜଳଚରମାନଙ୍କ ଅଧିପତି—କୁ ପୂରଣ କଲେ।

Verse 6

छंदयामास तं लिंगं वरदानैरनेकधा । तत्प्रभृत्येव ते सर्वे समुद्राः परिपूरिताः

ସେ ନାନା ପ୍ରକାର ଦାନ ଓ ବରଦାନରେ ସେହି ଲିଙ୍ଗକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କଲେ। ସେତେବେଳୁ ସମସ୍ତ ସମୁଦ୍ର ସଦା ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ରହିଲେ।

Verse 7

वरुणेश्वरनामेति तल्लिंगं तत्प्रभृत्यभूत्

ସେତେବେଳୁ ସେହି ଲିଙ୍ଗ ‘ବରୁଣେଶ୍ୱର’ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା।

Verse 8

को ह्यर्थो बहुभिर्लिंगैर्दृष्टैर्वा सुरसुन्दरि । वरुणेशेन दृष्टेन सर्वतीर्थफलं लभेत्

ହେ ଦେବସୁନ୍ଦରୀ, ଅନେକ ଲିଙ୍ଗ ଦର୍ଶନର କି ପ୍ରୟୋଜନ? କେବଳ ବରୁଣେଶ୍ୱର ଦର୍ଶନେ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥଫଳ ଲଭ୍ୟ ହୁଏ।

Verse 9

अष्टम्यां च चतुर्दश्यां तद्दध्ना स्नापयेद्यदि । स ब्राह्मणश्चतुर्वेदो जायते नात्र संशयः

ଅଷ୍ଟମୀ ଓ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଦିନ ସେହି ଦହିରେ (ଲିଙ୍ଗକୁ) ସ୍ନାପନ/ଅଭିଷେକ କଲେ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଚତୁର୍ବେଦଜ୍ଞ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭାବେ ଜନ୍ମ ଲଭେ—ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

Verse 10

ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्याः शूद्राश्चान्ये वरानने । मूकांधबधिरा बालाः स्त्रियश्चैव नपुंसकाः

ହେ ବରାନନେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ, ଶୂଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ; ମୂକ, ଅନ୍ଧ, ବଧିର, ଶିଶୁ, ସ୍ତ୍ରୀ ଏବଂ ନପୁଂସକମାନେ ମଧ୍ୟ (ସମସ୍ତେ ଏଥିରେ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ)।

Verse 11

दृष्ट्वा गच्छंति ते देवि स्वर्गं धर्मपरायणाः । स्नानं जाप्यं बलिं होमं पूजां स्तोत्रं च नर्तनम् । तस्मिन्स्थाने तु यः कुर्यात्तत्सर्वं चाक्षयं भवेत्

ହେ ଦେବୀ, ସେହି ପବିତ୍ର ଦର୍ଶନ କରି ଧର୍ମପରାୟଣମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି। ସ୍ନାନ, ଜପ, ବଳି, ହୋମ, ପୂଜା, ସ୍ତୋତ୍ର ଓ ନୃତ୍ୟ—ସେଠାରେ ଯାହା କରାଯାଏ ସବୁ ଅକ୍ଷୟ ପୁଣ୍ୟ ହୁଏ।

Verse 12

हैमं पद्मं मौक्तिकं च दानं तत्रैव दापयेत् । सम्यग्यात्राफलापेक्षी स्वर्गापेक्षी तथा नरः

ଯେ ନର ଯାତ୍ରାର ସମ୍ୟକ୍ ଫଳ ଓ ସ୍ୱର୍ଗପ୍ରାପ୍ତି ଆଶା କରେ, ସେ ତାହାଁରେ ହିଁ ବିଧିପୂର୍ବକ ଦାନ କରାଉ—ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପଦ୍ମ ଓ ମୁକ୍ତା।

Verse 70

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये वरुणेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्ततितमोऽध्यायः

ଏହିପରି ଶ୍ରୀସ୍କନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀତିସାହସ୍ରୀ ସଂହିତାର ସପ୍ତମ ପ୍ରଭାସଖଣ୍ଡର ପ୍ରଥମ ପ୍ରଭାସକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ୟରେ ‘ବରୁଣେଶ୍ୱରମାହାତ୍ମ୍ୟବର୍ଣ୍ଣନ’ ନାମକ ସପ୍ତତିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।