
ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ଈଶ୍ୱର ପ୍ରଭାସକ୍ଷେତ୍ରର ପୂର୍ବଦିଗରେ, ପାଞ୍ଚ ଧନୁ ଦୂରରେ ଅବସ୍ଥିତ ଏକ ବିଶେଷ ତୀର୍ଥର ବର୍ଣ୍ଣନା କରନ୍ତି। ସେହି ସ୍ଥାନ ‘ଲକ୍ଷ୍ମୀଶ୍ୱର’ ନାମେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଯାହା ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ଓ ଅମଙ୍ଗଳ ନାଶକ ବୋଲି କୀର୍ତ୍ତିତ। ଦୈତ୍ୟବଧ ପରେ ଦେବୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ସେଠାକୁ ଆଣାଯାଇଥିଲା ଏବଂ ଦେବୀ ନିଜେ ପ୍ରତିଷ୍ଠାକର୍ମ କରି ‘ଲକ୍ଷ୍ମୀଶ୍ୱର’ ନାମ ସ୍ଥାପନ କଲେ ବୋଲି କାରଣକଥା ଦିଆଯାଇଛି। ପରେ ଶ୍ରୀପଞ୍ଚମୀ ଦିନ ବିଧିବତ୍ ଭକ୍ତିସହିତ ଲକ୍ଷ୍ମୀଶ୍ୱରଙ୍କ ପୂଜା କରିବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ମିଳେ। ଫଳଶ୍ରୁତିରେ କୁହାଯାଇଛି—ଉପାସକ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ କୃପାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୁଏନାହିଁ; ମନ୍ୱନ୍ତର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୀର୍ଘକାଳ ସମୃଦ୍ଧି-ସୌଭାଗ୍ୟ ଲାଭ କରେ। ଏହା ସ୍କନ୍ଦମହାପୁରାଣର ପ୍ରଭାସଖଣ୍ଡ, ପ୍ରଭାସକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ୟର ୬୪ତମ ଅଧ୍ୟାୟ।
Verse 1
ईश्वर उवाच । तस्यैव पूर्वदिग्भागे धनुषां पंचके स्थितम् । लक्ष्मीश्वरेति विख्यातं दारिद्र्यौघविनाशनम्
ଈଶ୍ୱର କହିଲେ—ସେହି କ୍ଷେତ୍ରର ପୂର୍ବଦିଗ୍ଭାଗରେ ପାଞ୍ଚ ଧନୁଷ ଦୂରେ ‘ଲକ୍ଷ୍ମୀଶ୍ୱର’ ନାମେ ବିଖ୍ୟାତ ଲିଙ୍ଗ ଅବସ୍ଥିତ; ଏହା ଦାରିଦ୍ର୍ୟର ପ୍ରବାହକୁ ନାଶ କରେ।
Verse 2
यत्र देव्या समानीता लक्ष्मीर्देत्यान्निहत्य च । तेन लक्ष्मीश्वरं नाम स्वयं देव्या प्रतिष्ठितम्
ଯେଉଁଠାରେ ଦେବୀ ଦାନବମାନଙ୍କୁ ବଧ କରି ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ (ପୁନଃ) ଆଣିଥିଲେ—ସେହି କାରଣରୁ ସେ ଲିଙ୍ଗ ‘ଲକ୍ଷ୍ମୀଶ୍ୱର’ ନାମେ ପରିଚିତ, ଏବଂ ଦେବୀ ନିଜେ ତାହାକୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିଲେ।
Verse 3
यस्तं पूजयते भक्त्या श्रीपंचम्यां विधानतः । न विमुक्तो भवेल्लक्ष्म्या यावन्मन्वतरं प्रिये
ହେ ପ୍ରିୟେ! ଯେ ଶ୍ରୀପଞ୍ଚମୀ ଦିନେ ବିଧିମତେ ଭକ୍ତିସହିତ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, ସେ ମନ୍ୱନ୍ତର ଯାଏଁ ଲକ୍ଷ୍ମୀଠାରୁ ବିୟୋଗୀ ହୁଏ ନାହିଁ।
Verse 64
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये लक्ष्मीश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम चतुःषष्टितमोऽध्यायः
ଏହିପରି ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀତି-ସାହସ୍ରୀ ସଂହିତାର ସପ୍ତମ ପ୍ରଭାସଖଣ୍ଡର ପ୍ରଥମ ପ୍ରଭାସକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ୟରେ ‘ଲକ୍ଷ୍ମୀଶ୍ୱରମାହାତ୍ମ୍ୟବର୍ଣ୍ଣନ’ ନାମକ ଚତୁଃଷଷ୍ଟିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।