Adhyaya 55

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि तत्पूर्वे विमलेश्वरम् । गौर्याः पूर्वं समीपस्थं नातिदूरे व्यवस्थितम्

ଈଶ୍ୱର କହିଲେ—ତାପରେ, ହେ ମହାଦେବୀ, ସେହି ସ୍ଥାନର ପୂର୍ବଦିଗରେ ଅବସ୍ଥିତ ବିମଲେଶ୍ୱରଙ୍କ ପାଖକୁ ଯିବା ଉଚିତ। ସେ ଗୌରୀଙ୍କ ପୂର୍ବେ, ସମୀପରେ, ଅତି ଦୂରେ ନୁହେଁ।

Verse 2

गुरोर्नैरृत्यदिग्भागे स्थितं पापप्रणाशनम् । अपि कृत्वा महापापं नारी वा पुरुषोऽपि वा

ଗୁରୁ (ତୀର୍ଥ/ମନ୍ଦିର)ର ନୈଋତ୍ୟ (ଦକ୍ଷିଣ-ପଶ୍ଚିମ) ଦିଗଭାଗରେ ପାପପ୍ରଣାଶକ (ସ୍ଥାନ/ଲିଙ୍ଗ) ଅବସ୍ଥିତ। ନାରୀ ହେଉ କି ପୁରୁଷ—ମହାପାପ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ…

Verse 3

क्षयाभिभूतदेहो वा तं समभ्यर्च्य भक्तितः । सर्वदुःखान्तगो भूत्वा निर्मलं पदमाप्नुयात्

କ୍ଷୟରୋଗରେ ପୀଡିତ ଦେହ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଯେ ଭକ୍ତିରେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜେ, ସେ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖର ଅନ୍ତ ପାଇ ନିର୍ମଳ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।

Verse 4

गंधर्वसेना यत्रैव विमलाऽभूत्क्षया न्विता । विमलेश्वरनाम्ना वै तल्लिंगं प्रथितं क्षितौ

ସେହି ସ୍ଥାନରେ ଗନ୍ଧର୍ବସେନା କ୍ଷୟପୀଡାରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ବିମଳ ହେଲେ; ତେଣୁ ସେହି ଲିଙ୍ଗ ପୃଥିବୀରେ ‘ବିମଲେଶ୍ୱର’ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।

Verse 5

इति ते कथितं सर्वं विमलेश्वरसूचकम् । माहात्म्यं सर्वपापघ्नं तुरीयं भवसुन्दरि

ହେ ଭବସୁନ୍ଦରୀ! ବିମଲେଶ୍ୱରକୁ ସୂଚାଉଥିବା ସବୁ କଥା ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଲି; ଏହି ଚତୁର୍ଥ ମାହାତ୍ମ୍ୟ ସର୍ବ ପାପନାଶକ।

Verse 55

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये विमलेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम पञ्चपञ्चाशोऽध्यायः

ଏହିପରି ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀତିସାହସ୍ରୀ ସଂହିତାର ସପ୍ତମ ପ୍ରଭାସଖଣ୍ଡର ପ୍ରଥମ ପ୍ରଭାସକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ୟରେ ‘ବିମଲେଶ୍ୱରମାହାତ୍ମ୍ୟବର୍ଣ୍ଣନ’ ନାମକ ପଞ୍ଚପଞ୍ଚାଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।