
ଈଶ୍ୱର ମହାଦେବୀଙ୍କୁ କହନ୍ତି ଯେ ହିରଣ୍ୟ-ତଟରେ ତୁଣ୍ଡପୁର ନାମକ ସ୍ଥାନ ଅଛି ଏବଂ ସେଠାରେ ଘର୍ଘର-ହ୍ରଦ ନାମର ପବିତ୍ର ଜଳାଶୟ ଅବସ୍ଥିତ। ସେହି ତୀର୍ଥର ଅଧିଷ୍ଠାତା ଦେବତା କନ୍ଦେଶ୍ୱର ବୋଲି ଚିହ୍ନଟ କରାଯାଏ। ଶିବ କହନ୍ତି ଯେ ସେହି ସ୍ଥାନରେ ତାଙ୍କ ଜଟା ବନ୍ଧା ଥିଲା; ଏହି ଦିବ୍ୟ ସ୍ମୃତି ଦ୍ୱାରା କ୍ଷେତ୍ରର ମାହାତ୍ମ୍ୟ ସ୍ଥାପିତ ହୁଏ। ଭକ୍ତ ତାହାଁକୁ ଯାଇ ତୀର୍ଥସ୍ନାନ କରି, ବିଧିପୂର୍ବକ କନ୍ଦେଶ୍ୱରଙ୍କ ପୂଜା କରିବାକୁ କ୍ରମ ସୂଚିତ। ଫଳ ଧର୍ମ ଓ ମୋକ୍ଷସମ୍ବନ୍ଧୀ—ଘୋର ପାତକ ନାଶ ପାଏ ଏବଂ ଶୁଭ ‘ଶାସନ’ ମିଳେ, ଅର୍ଥାତ୍ ଦେବୀୟ ରକ୍ଷା/ଆଜ୍ଞା-ଅନୁଗ୍ରହର ପ୍ରସାଦ।
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि हिरण्यातटसंस्थितम् । स्थानं तुण्डपुरंनाम यत्रासौ घर्घरो ह्रदः
ଈଶ୍ୱର କହିଲେ—ହେ ମହାଦେବୀ, ତତ୍ପରେ ହିରଣ୍ୟା ନଦୀତଟରେ ଅବସ୍ଥିତ ‘ତୁଣ୍ଡପୁର’ ନାମକ ସ୍ଥାନକୁ ଯିବା ଉଚିତ, ଯେଉଁଠାରେ ‘ଘର୍ଘର’ ନାମକ ହ୍ରଦ ଅଛି।
Verse 2
तत्र कन्देश्वरो देवो यत्र बद्धा जटा मया । तत्र स्नात्वा नरः सम्यक्त्ं देवं यः प्रपूजयेत् । स मुक्तः पातकैर्घोरैः प्राप्नुयाच्छासनं शुभम्
ସେଠାରେ କନ୍ଦେଶ୍ୱର ଦେବ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ମୁଁ ମୋର ଜଟା ବାନ୍ଧିଥିଲି। ଯେ ମନୁଷ୍ୟ ସେଠାରେ ବିଧିପୂର୍ବକ ସ୍ନାନ କରି ଶ୍ରଦ୍ଧାଭକ୍ତିରେ ସେହି ଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, ସେ ଘୋର ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଶୁଭ ଦିବ୍ୟ ଅନୁଗ୍ରହ (ଶାସନ) ପାଏ।
Verse 363
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये हिरण्यातुण्डपुर घर्घरह्रदकन्देश्वर माहात्म्यवर्णनंनाम त्रिषष्ट्युत्तरत्रिशतत मोऽध्यायः
ଏହିପରି ଶ୍ରୀସ୍କନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀତିସାହସ୍ରୀ ସଂହିତାରେ, ସପ୍ତମ ପ୍ରଭାସଖଣ୍ଡର ପ୍ରଥମ ‘ପ୍ରଭାସକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ୟ’ ଭାଗରେ ‘ହିରଣ୍ୟା, ତୁଣ୍ଡପୁର, ଘର୍ଘରହ୍ରଦ ଓ କନ୍ଦେଶ୍ୱର ମାହାତ୍ମ୍ୟବର୍ଣ୍ଣନ’ ନାମକ ୩୬୩ତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।