Adhyaya 360
ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ଈଶ୍ୱର ମହାଦେବୀଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି ‘ଶୃଙ୍ଗସାର’ ନାମକ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥର ମହିମା କହନ୍ତି। ସେଠାରେ ଅଧିଷ୍ଠିତ ଲିଙ୍ଗ ‘ଶୃଙ୍ଗାରେଶ୍ୱର’ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଏହି କ୍ଷେତ୍ରର ପାବନତା ପୂର୍ବତନ ଦିବ୍ୟ ଘଟଣା ସହ ଯୋଡ଼ାଯାଇଛି—ହରି ଗୋପୀମାନଙ୍କ ସହ ସେଠାରେ ଶୃଙ୍ଗାର-ଲୀଳା କରିଥିଲେ; ତେଣୁ ଏହି ନାମର ଉତ୍ପତ୍ତି ହୋଇଛି। ପରେ ବିଧି-ବିଧାନ ଅନୁସାରେ ସେଇ ସ୍ଥାନରେ ଭବ (ଶିବ)ଙ୍କ ପୂଜା କଲେ ସଞ୍ଚିତ ପାପସମୂହ ନାଶ ହୁଏ ବୋଲି ଉପଦେଶ ମିଳେ। ଫଳଶ୍ରୁତିରେ କୁହାଯାଇଛି—ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ଓ ଶୋକରେ ପୀଡ଼ିତ ଭକ୍ତ ସେଠାରେ ଆରାଧନା କଲେ ପୁଣି ଏମିତି ଦୁଃଖ-ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ଭୋଗେନାହିଁ; ଏହି ତୀର୍ଥ ପରିହାରକ ଭକ୍ତି ଓ ଧର୍ମାଚରଣର ସିଦ୍ଧ ସ୍ଥଳ ଭାବେ ଗଣ୍ୟ।
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि स्थानं शृंगसरोऽभिधम्
ईश्वर କହିଲେ—ତାପରେ, ହେ ମହାଦେବୀ, ‘ଶୃଙ୍ଗସର’ ନାମକ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥସ୍ଥାନକୁ ଯିବା ଉଚିତ।
Verse 2
शृंगारेश्वरनामा च तत्र देवः प्रतिष्ठितः । शृङ्गारं विधिवच्चक्रे यत्र गोपीयुतो हरिः
ସେଠାରେ ‘ଶୃଙ୍ଗାରେଶ୍ୱର’ ନାମରେ ଦେବ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ; ଯେଉଁଠାରେ ଗୋପୀମାନଙ୍କ ସହ ହରି ବିଧିମତେ ଶୃଙ୍ଗାର କରି ପ୍ରେମଭାବେ ପୂଜା କରିଥିଲେ।
Verse 3
शृङ्गारेश्वरनामा च तेन पापौघनाशनः । पूजयेद्यो विधानेन तत्र स्थाने स्थितं भवम् । दारिद्र्यदुःखसंयुक्तो न स भूयाद्भवे क्वचित्
ଏହିକାରଣେ ସେ ‘ଶୃଙ୍ଗାରେଶ୍ୱର’ ନାମେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ—ପାପସମୂହନାଶକ। ଯେ କେହି ବିଧିମତେ ସେଠାରେ ଅବସ୍ଥିତ ଭବ (ଶିବ)ଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, ସେ ପୁନଃ ସଂସାରେ କେବେ ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ଓ ଦୁଃଖରେ ଯୁକ୍ତ ହୁଏ ନାହିଁ।
Verse 359
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये शृंगारेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनामैकोनषष्ट्युत्तरत्रिशततमोऽध्यायः
ଏହିପରି ଶ୍ରୀସ୍କନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀତି-ସାହସ୍ରୀ ସଂହିତାର ସପ୍ତମ ପ୍ରଭାସଖଣ୍ଡର ପ୍ରଥମ ‘ପ୍ରଭାସକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ୟ’ ଭିତରେ ‘ଶୃଙ୍ଗାରେଶ୍ୱରମାହାତ୍ମ୍ୟବର୍ଣ୍ଣନ’ ନାମକ 360ତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।