
“ଈଶ୍ୱର ଉବାଚ” ଦ୍ୱାରା ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଶୁକସ୍ଥାନ ନିକଟରେ ଅବସ୍ଥିତ ଅନୁତ୍ତମ ଶୃଙ୍ଗେଶ୍ୱର ତୀର୍ଥକୁ ଯିବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି। ସେଠାରେ ବିଧିମତ୍ ସ୍ନାନ କରି ନିୟମାନୁସାରେ ଶୃଙ୍ଗେଶଙ୍କ ପୂଜା କରିବାର କ୍ରମବଦ୍ଧ ବିଧାନ ଉପସ୍ଥାପିତ। ଏହି କ୍ଷେତ୍ରକୁ “ସର୍ବପାତକନାଶନ” ବୋଲି ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି; ଯଥାବିଧି ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା ଓ ଉପାସନାରେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଫଳ ମିଳେ। ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତରୂପେ ଋଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗ ପୂର୍ବେ ଏଠାରେ ଶୁଦ୍ଧି/ଉଦ୍ଧାର ପାଇଥିଲେ ବୋଲି ଉଲ୍ଲେଖ ଅଛି। ଶେଷରେ ଏହା ସ୍କନ୍ଦମହାପୁରାଣର ପ୍ରଭାସଖଣ୍ଡ, ପ୍ରଭାସକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ୟର “ଶୃଙ୍ଗେଶ୍ୱରମାହାତ୍ମ୍ୟବର୍ଣ୍ଣନ” ଅଧ୍ୟାୟ ବୋଲି ଚିହ୍ନିତ।
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि शृंगेश्वरमनुत्तमम् । शुकस्थानस्य सान्निध्ये सर्वपातकनाशनम्
ଈଶ୍ୱର କହିଲେ—ହେ ମହାଦେବୀ! ତାପରେ ଅନୁତ୍ତମ ଶୃଙ୍ଗେଶ୍ୱରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯିବା ଉଚିତ। ଶୁକସ୍ଥାନର ସାନ୍ନିଧ୍ୟରେ ଥିବା ସେ ସର୍ବ ପାପନାଶକ।
Verse 2
स्नात्वा तत्रैव विधिवच्छृंगेशं पूजयेन्नरः । मुक्तः स्यात्पातकैः सर्वैरृष्यशृंगो यथा पुरा
ସେଠାରେ ହିଁ ବିଧିପୂର୍ବକ ସ୍ନାନ କରି ମନୁଷ୍ୟ ଶୃଙ୍ଗେଶଙ୍କ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ତେବେ ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ—ପୁରାତନକାଳରେ ଋଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗ ଯେପରି।
Verse 356
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये शृंगेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम षट्पञ्चाशदुत्तरत्रिशततमोऽध्यायः
ଏହିପରି ଶ୍ରୀସ୍କନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀ ସହସ୍ର ଶ୍ଲୋକସଂହିତାର ସପ୍ତମ ପ୍ରଭାସଖଣ୍ଡର ପ୍ରଥମ ପ୍ରଭାସକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ୟରେ ‘ଶୃଙ୍ଗେଶ୍ୱରମାହାତ୍ମ୍ୟବର୍ଣ୍ଣନ’ ନାମକ ତିନିଶେ ସତାବନତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।