Adhyaya 305

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि तस्याः पूर्वेण संस्थितम् । नारदादित्यनामानं जरादारिद्र्यनाशनम्

ଈଶ୍ୱର କହିଲେ—ହେ ମହାଦେବି! ତାପରେ ସେହି ସ୍ଥାନର ପୂର୍ବଦିଗରେ ଅବସ୍ଥିତ ‘ନାରଦ-ଆଦିତ୍ୟ’ ନାମକ ତୀର୍ଥକୁ ଯିବା ଉଚିତ; ଏହା ଜରା ଓ ଦାରିଦ୍ର୍ୟକୁ ନାଶ କରେ।

Verse 2

पश्चिमे मूलचंडीशाद्धनुषां च शतत्रये । आराध्य नारदो देवि भास्करं वारितस्करम् । जरा निर्मुक्तदेहस्तु तत्क्षणात्समपद्यत

ହେ ଦେବି! ମୂଳଚଣ୍ଡୀଶର ପଶ୍ଚିମେ ତିନିଶେ ଧନୁଷ ଦୂରେ ନାରଦ ଚୋରନିବାରକ ଭାସ୍କରଙ୍କୁ ଆରାଧନା କଲେ; ଏବଂ ସେହି କ୍ଷଣେ ଜରା-ମୁକ୍ତ ଦେହ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ।

Verse 3

देव्युवाच । कथं जरामनुप्राप्तो नारदो मुनिपुंगवः । कथमाराधितः सूर्य एतन्मे वद शंकर

ଦେବୀ କହିଲେ—ହେ ଶଙ୍କର! ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରଦଙ୍କୁ ଜରା କିପରି ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲା? ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଆରାଧନା କିପରି ହେଲା? ଏହା ମୋତେ କହନ୍ତୁ।

Verse 4

ईश्वर उवाच । यदा द्वारवतीं प्राप्तो नारदो मुनिपुंगवः । सर्वे दृष्टास्तदा तेन विष्णोः पुत्रा महाबलाः

ଈଶ୍ୱର କହିଲେ—ଯେତେବେଳେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରଦ ଦ୍ୱାରବତୀକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ, ସେତେବେଳେ ସେ ତାହାଁରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସମସ୍ତ ମହାବଳୀ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।

Verse 5

तद्राजकुलमध्ये तु क्रीडमाना परस्परम् आयांतं नारदं दृष्ट्वा सर्वे विनयसंयुताः

ସେହି ରାଜକୁଳ ମଧ୍ୟରେ ସେମାନେ ପରସ୍ପର କ୍ରୀଡା କରୁଥିଲେ; ଆସୁଥିବା ନାରଦଙ୍କୁ ଦେଖି ସମସ୍ତେ ବିନୟ ଓ ଆଦରରେ ଯୁକ୍ତ ହେଲେ।

Verse 6

नमश्चक्रुर्यथान्यायं विना सांबं त्वरान्विताः । अविनीतं तु तं दृष्ट्वा कथयामास नारदः

ସମସ୍ତେ ତ୍ୱରାସହିତ ଯଥାନ୍ୟାୟ ପ୍ରଣାମ କଲେ—ସାମ୍ବ ବ୍ୟତୀତ। ତାଙ୍କର ଅବିନୟ ଦେଖି ନାରଦ ତେବେ କହିଲେ।

Verse 7

शरीरमदमत्तोऽसि यस्मात्सांब हरेः सुत । अचिरेणैव कालेन शापं प्राप्स्यसि दारुणम्

ହେ ସାମ୍ବ, ହରିଙ୍କ ପୁତ୍ର! ଦେହଗର୍ବରେ ତୁମେ ମତ୍ତ; ତେଣୁ ଅତିଶୀଘ୍ର ତୁମେ ଦାରୁଣ ଶାପ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବ।

Verse 8

सांब उवाच । नमस्कारेण किं कार्यमृषीणां च जितात्मनाम् । आशीर्वादेन तेषां च तपोहानिः प्रजायते

ସାମ୍ବ କହିଲେ—ଜିତାତ୍ମା ଋଷିମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିବାର କି ପ୍ରୟୋଜନ? ଏବଂ ସେମାନେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ ତାଙ୍କର ତପଶକ୍ତି କ୍ଷୟ ପାଏ।

Verse 9

मुनीनां यः स्वभावो हि त्वयि लेशो न नारद । विद्यते ब्रह्मणः पुत्र उच्यते किमतः परम्

ହେ ନାରଦ! ତୋରେ ମୁନିମାନଙ୍କ ସ୍ୱଭାବର ଲେଶମାତ୍ର ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁତ୍ର ବୋଲି କୁହାଯାଉଛ—ଏହାଠାରୁ ଅଧିକ କ’ଣ କହିବା?

Verse 10

न कलत्रं न ते पुत्रा न च पौत्रप्रपौत्रकाः । न गृहं नैव च द्वारं न हि गावो न वत्सकाः

ତୁମର ନ ସ୍ତ୍ରୀ ଅଛି, ନ ପୁତ୍ର; ନ ପୌତ୍ର-ପ୍ରପୌତ୍ର। ନ ଘର ଅଛି, ନ ଦ୍ୱାର; ନ ଗାଈ ଅଛି, ନ ବଛଡ଼ା।

Verse 11

ब्रह्मणो मानसः पुत्रो ब्रह्मचर्ये व्यवस्थितः । अयुक्तं कुरुते नित्यं कस्मात्प्रकृतिरीदृशी

ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମାନସପୁତ୍ର, ବ୍ରହ୍ମଚର୍ୟରେ ସ୍ଥିତ; ତଥାପି ନିତ୍ୟ ଅଯୁକ୍ତ କାମ କରୁଛ—ତୁମର ପ୍ରକୃତି ଏପରି କାହିଁକି?

Verse 12

युद्धं विना न ते सौख्यं सौख्यं न कलहं विना । यादृशस्तादृशो वापि वाग्वादोऽपि सदा प्रियः

ଯୁଦ୍ଧ ବିନା ତୁମର ସୁଖ ନାହିଁ, କଳହ ବିନା ମଧ୍ୟ ସୁଖ ନାହିଁ। ଯେପରି ସମୟ ହେଉ, ବାକ୍‌ବିତଣ୍ଡା ତୁମକୁ ସଦା ପ୍ରିୟ।

Verse 13

स्नानं संध्या जपो होमस्तर्पणं पितृदेवयोः । नारदः कुरुते चान्यदन्यत्कुर्वंति ब्राह्मणाः

ସ୍ନାନ, ସନ୍ଧ୍ୟା-ଉପାସନା, ଜପ, ହୋମ ଓ ପିତୃ-ଦେବତାଙ୍କୁ ତର୍ପଣ—ଏହି ସବୁ କର୍ମ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କରନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ନାରଦ ମୁନି ଏହାଠାରୁ ଭିନ୍ନ ଅନ୍ୟ କିଛି କରନ୍ତି।

Verse 14

कौमारेण तु गर्विष्ठो यस्मान्मां शापयिष्यसि । तस्मात्त्वमपि विप्रर्षे जरायुक्तो भविष्यसि

ଯୌବନର ଗର୍ବରେ ତୁମେ ମୋତେ ଶାପ ଦେବ; ତେଣୁ, ହେ ବିପ୍ର-ଋଷି, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଜରାର ଭାରରେ ଯୁକ୍ତ ହେବ।

Verse 15

एवं शप्तस्तदा देवि नारदो मुनिपुंगवः । एकान्ते निर्मले स्थाने कंटकास्थिविवर्जिते

ଏଭଳି ଶପ୍ତ ହୋଇ, ହେ ଦେବୀ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରଦ ଏକାନ୍ତ, ନିର୍ମଳ, କଣ୍ଟକ ଓ ଅସ୍ଥିବିହୀନ ସ୍ଥାନକୁ ଗଲେ।

Verse 16

कृष्णाजिनपरिच्छिन्ने ह्युपविष्टो वरासने । ऋषितोया तटे रम्ये प्रतिष्ठाप्य महामुनिः

କୃଷ୍ଣାଜିନ ଢାକା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆସନରେ ବସି, ରମ୍ୟ ଋଷିତୋୟା ତଟରେ ମହାମୁନି ବିଧିପୂର୍ବକ (ଆରାଧ୍ୟର) ପ୍ରତିଷ୍ଠା କଲେ।

Verse 17

सूर्यस्य प्रतिमां रम्यां सर्वदारिद्र्यनाशिनीम् । तुष्टाव विविधैः स्तोत्रैरादित्यं तिमिरापहम्

ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ରମ୍ୟ ପ୍ରତିମାକୁ ସ୍ତୁତି କଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ନାଶ କରେ; ତିମିରାପହ ଆଦିତ୍ୟଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ସ୍ତୋତ୍ରରେ ପ୍ରସନ୍ନ କଲେ।

Verse 18

नमस्त ऋक्स्वरूपाय साम्नां धामग ते नमः । ज्ञानैकरूपदेहाय निर्धूततमसे नमः

ଋକ୍-ସ୍ୱରୂପ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ସାମଗାନର ଧାମସ୍ୱରୂପ ଆପଣଙ୍କୁ ନମଃ। ଜ୍ଞାନ-ଏକରୂପ ଦେହଧାରୀ, ସମସ୍ତ ତମସ୍ ନିର୍ଧୂତ କରିଥିବା ଆପଣଙ୍କୁ ନମଃ।

Verse 19

शुद्धज्योतिःस्वरूपाय निर्मूर्तायामलात्मने । वरिष्ठाय वरेण्याय सर्वस्मै परमात्मने

ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ୟୋତିଃସ୍ୱରୂପ, ନିର୍ମୂର୍ତ୍ତ, ଅମଳ ଆତ୍ମା—ସେଇ ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ନମଃ। ଯିଏ ଶ୍ରେଷ୍ଠତମ, ବରେଣ୍ୟ ଓ ସର୍ବସ୍ୱ, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ।

Verse 20

नमोऽखिलजगद्व्यापिस्वरूपानंदमूर्तये । सर्वकारणपूताय निष्ठायै ज्ञानचेतसाम्

ଅଖିଳ ଜଗତ୍‌ରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ସ୍ୱରୂପ, ଆନନ୍ଦମୂର୍ତ୍ତିଙ୍କୁ ନମୋ ନମଃ। ସର୍ବ କାରଣର ମୂଳ ଓ ପବିତ୍ର, ଜ୍ଞାନଚେତସ ଜନଙ୍କ ନିଷ୍ଠାସ୍ୱରୂପ ସତ୍ୟକୁ ପ୍ରଣାମ।

Verse 21

नमः सर्वस्वरूपाय प्रकाशालक्ष्यरूपिणे । भास्कराय नमस्तुभ्यं तथा दिनकृते नमः

ସର୍ବସ୍ୱରୂପ, ଏବଂ ପ୍ରକାଶକୁ ମଧ୍ୟ ଅଲକ୍ଷ୍ୟ ନିଜରୂପଧାରୀ ଆପଣଙ୍କୁ ନମଃ। ହେ ଭାସ୍କର, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ହେ ଦିନକର୍ତ୍ତା, ଆପଣଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ନମଃ।

Verse 22

ईश्वर उवाच । एवं संस्तुवतस्तस्य पुरतस्तस्य चेतसा । प्रादुर्बभूव देवेशि जगच्चक्षुः सनातनः । उवाच परमं प्रीतो नारदं मुनिपुंगवम्

ଈଶ୍ୱର କହିଲେ—ହେ ଦେବେଶି! ସେ ଏକାଗ୍ରଚିତ୍ତରେ ଏଭଳି ସ୍ତୁତି କରୁଥିବାବେଳେ, ଜଗତର ସନାତନ ଚକ୍ଷୁ ତାହାର ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରାଦୁର୍ଭୂତ ହେଲା। ପରମ ପ୍ରୀତିରେ ସେ ମୁନିପୁଙ୍ଗବ ନାରଦଙ୍କୁ କହିଲା।

Verse 23

सूर्य उवाच । वरं वरय विप्रर्षे यस्ते मनसि वर्तते । तुष्टोऽहं तव दास्यामि यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

ସୂର୍ଯ୍ୟ କହିଲେ—ହେ ବିପ୍ରର୍ଷି, ତୁମ ମନରେ ଯେ ବର ଅଛି ତାହା ବରଣ କର। ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ; ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ଦେବି।

Verse 24

नारद उवाच । कुमार वयसा युक्तो जरायुक्तकलेवरः । प्रसादात्स्यां हि ते देव यदि तुष्टो दिवाकर

ନାରଦ କହିଲେ—ହେ ଦେବ ଦିବାକର, ଯଦି ତୁମେ ପ୍ରସନ୍ନ, ତେବେ ତୁମ ପ୍ରସାଦରେ ମୋର ବୟସ କୁମାରସଦୃଶ ହେଉ; କିନ୍ତୁ ଶରୀର ଜରାଯୁକ୍ତ ରହୁ।

Verse 25

सप्तम्यां रविवारेण यस्त्वां पश्यति मानवः । तस्य रोग भयं माऽस्तु प्रसादात्तिमिरापह

ସପ୍ତମୀ ତିଥିରେ, ରବିବାର ଦିନ, ଯେ ମାନବ ତୁମକୁ ଦର୍ଶନ କରେ—ହେ ତିମିରାପହ—ତୁମ ପ୍ରସାଦରେ ତାହାର ରୋଗଭୟ ନ ରହୁ।

Verse 26

ईश्वर उवाच । एवं भविष्यतीत्युक्त्वा ह्यन्तर्धानं गतो रविः । इत्येतत्कथितं देवि माहात्म्यं सकलं तव । नारदादित्यदेवस्य सर्वपातकनाशनम्

ଈଶ୍ୱର କହିଲେ—‘ଏହିପରି ହେବ’ ବୋଲି କହି ରବି ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହେଲେ। ହେ ଦେବୀ, ଏଭଳି ତୁମ ସମଗ୍ର ମାହାତ୍ମ୍ୟ କଥିତ ହେଲା—ନାରଦ ଓ ଆଦିତ୍ୟଦେବ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ, ସର୍ବପାପନାଶକ।

Verse 305

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभास खण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये नारदादित्यमाहात्म्यवर्णनंनाम पञ्चोत्तरत्रिशततमोऽध्यायः

ଏହିପରି ଶ୍ରୀସ୍କନ୍ଦମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀତି-ସାହସ୍ରୀ ସଂହିତାର ସପ୍ତମ ପ୍ରଭାସଖଣ୍ଡର ପ୍ରଥମ ‘ପ୍ରଭାସକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ୟ’ ଭାଗରେ ‘ନାରଦ-ଆଦିତ୍ୟମାହାତ୍ମ୍ୟବର୍ଣ୍ଣନ’ ନାମକ ତିନିଶେ ପାଞ୍ଚମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।