Adhyaya 260

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि देवं सिद्धेश्वरं परम् । तस्यैव पश्चिमे भागे सिद्धैः संस्थापितं पुरा

ଈଶ୍ୱର କହିଲେ—ତତଃ, ହେ ମହାଦେବୀ, ପରମ ଦେବ ସିଦ୍ଧେଶ୍ୱରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯିବା ଉଚିତ। ସେହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନର ପଶ୍ଚିମ ଭାଗରେ ସିଦ୍ଧମାନେ ପୁରାତନକାଳେ ଏକ ଲିଙ୍ଗ ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ।

Verse 2

सिद्धा नाम सुराः पूर्वं तत्रागत्य वरानने । लिंगं संस्थापयामासुः सिद्ध्यर्थं सर्ववस्तुषु

ହେ ବରାନନେ, ପୂର୍ବକାଳରେ ‘ସିଦ୍ଧ’ ନାମକ ଦେବଗଣ ସେଠାକୁ ଆସି, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ସିଦ୍ଧି ପାଇବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି ଏକ ଲିଙ୍ଗ ସ୍ଥାପନ କଲେ।

Verse 3

ततस्तुष्टो महादेवि तेषां दृष्ट्वा तपो महत् । अणिमादिकमैश्वर्यं तेषां सर्वं ददौ शिवः

ହେ ମହାଦେବୀ, ସେମାନଙ୍କର ମହାତପ ଦେଖି ଶିବ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ଏବଂ ଅଣିମା ଆଦି ସମସ୍ତ ଐଶ୍ୱର୍ୟ-ସିଦ୍ଧି ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଦାନ କଲେ।

Verse 4

अब्रवीदत्र मे नित्यं सानिध्यं च भविष्यति

ସେ ଘୋଷଣା କଲେ—‘ଏଠାରେ ମୋର ନିତ୍ୟ ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ନିଶ୍ଚୟ ରହିବ।’

Verse 5

चैत्रे शुक्लचतुर्द्दश्यां योऽत्र मां पूजयिष्यति । स यास्यति परं स्थानं प्रसादान्मम पुण्यकृत्

ଚୈତ୍ର ମାସର ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀରେ ଯେ ଏଠାରେ ଭକ୍ତିରେ ମୋତେ ପୂଜିବ, ସେ ପୁଣ୍ୟକର୍ତ୍ତା ମୋ ପ୍ରସାଦରେ ପରମ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ।

Verse 6

एवमुक्त्वाऽथ भगवाञ्जगामादर्शनं ततः । सिद्धाश्चैव तदाऽगत्य पूजयंति महेश्वरम्

ଏପରି କହି ଭଗବାନ୍ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ତାପରେ ସିଦ୍ଧମାନେ ପୁନଃ ଆସି ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।

Verse 7

यस्तमाराधयेद्भक्त्या संसिद्धिं लभतेऽद्भुताम् । ईप्सितां च सुरश्रेष्ठे तस्मात्तं पूजयेत्सदा

ଯେ ଭକ୍ତିରେ ତାଙ୍କୁ ଆରାଧନା କରେ, ସେ ଅଦ୍ଭୁତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସିଦ୍ଧି ପାଏ ଏବଂ ଇପ୍ସିତ ବର ମଧ୍ୟ, ହେ ଦେବଶ୍ରେଷ୍ଠେ! ତେଣୁ ସଦା ତାଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ।

Verse 260

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये सिद्धेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम षष्ट्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ଏହିପରି ଶ୍ରୀସ୍କନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀତିସାହସ୍ରୀ ସଂହିତାର ସପ୍ତମ ପ୍ରଭାସଖଣ୍ଡର ପ୍ରଥମ ପ୍ରଭାସକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ୟରେ ‘ସିଦ୍ଧେଶ୍ୱରମାହାତ୍ମ୍ୟବର୍ଣ୍ଣନ’ ନାମକ ଦ୍ୱିଶତ ଷଷ୍ଟ୍ୟୁତ୍ତର (୨୬୦ତମ) ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।