Adhyaya 256

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि नंदादित्यं समाहितः । नंदेन स्थापितं पूर्वं तत्रैवामितबुद्धिना

ଈଶ୍ୱର କହିଲେ—ହେ ମହାଦେବୀ! ତାପରେ ସମାହିତଚିତ୍ତରେ ନନ୍ଦାଦିତ୍ୟଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯିବା ଉଚିତ; ଯାହାକୁ ପୂର୍ବେ ଅମିତବୁଦ୍ଧି ରାଜା ନନ୍ଦ ସେଠାରେ ହିଁ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିଲେ।

Verse 2

नंदो राजा पुरा ह्यासीत्सर्वलोकसुखप्रदः । न दुर्भिक्षं न च व्याधि नाकाले मरणं नृणाम्

ପୁରାତନ କାଳରେ ରାଜା ନନ୍ଦ ଥିଲେ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ସୁଖ ଦେଉଥିଲେ। ନ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ ଥିଲା, ନ ରୋଗ; ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ଅକାଳମୃତ୍ୟୁ ମଧ୍ୟ ହୁଏନଥିଲା।

Verse 3

तस्मिञ्छासति धर्मज्ञे न चावृष्टिकृतं भयम् । कस्यचित्त्वथ कालस्य पूर्वकर्मानुसारतः

ସେହି ଧର୍ମଜ୍ଞ ରାଜା ଶାସନ କରୁଥିବାବେଳେ ଅନାବୃଷ୍ଟିଜନିତ ଭୟ ମଧ୍ୟ ନଥିଲା। କିନ୍ତୁ କେତେକ ସମୟରେ, ପୂର୍ବକର୍ମାନୁସାରେ (ଫଳ ପ୍ରକଟ ହେଲା)।

Verse 4

कुष्ठेन महता व्याप्तो वैराग्यपरमं गतः । तेन रोगाभिभूतेन देवदेवो दिवाकरः । प्रतिष्ठितो नदीतीरे स च रोगाद्विमोचितः

ଭୟଙ୍କର କୁଷ୍ଠରୋଗରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ ସେ ବୈରାଗ୍ୟର ପରମ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଲା। ସେଇ ରୋଗରେ ପୀଡିତ ହୋଇ ନଦୀତଟରେ ଦେବଦେବ ଦିବାକର (ସୂର୍ଯ୍ୟ)ଙ୍କୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କଲା, ଏବଂ ସେ ରୋଗମୁକ୍ତ ହେଲା।

Verse 5

देव्युवाच । किमसौ रोगवान्राजा सार्वभौमो महीपतिः । तस्य धर्मरतस्यापि कस्माद्रोग समुद्भवः

ଦେବୀ କହିଲେ— ସେଇ ସାର୍ବଭୌମ ରାଜା, ପୃଥିବୀର ଅଧିପତି, କାହିଁକି ରୋଗାକ୍ରାନ୍ତ? ଧର୍ମରେ ରତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଏହି ରୋଗ କେଉଁ କାରଣରୁ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା?

Verse 6

ईश्वर उवाच । एष धर्मसदाचारो नंदो राजा प्रतापवान् । व्यचरत्सर्वलोकान्स विमानवरमास्थितः

ଈଶ୍ୱର କହିଲେ— ଏହି ହେଉଛି ଧର୍ମସଦାଚାରୀ ପ୍ରତାପବାନ୍ ନନ୍ଦ ରାଜା। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିମାନରେ ଆରୂଢ ହୋଇ ସେ ସମସ୍ତ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିଚରଣ କରୁଥିଲା।

Verse 7

विमानं तस्य तुष्टेन दत्तं वै विष्णुना स्वयम् । कामगं वरवर्णेन बर्हिणेन विनादितम्

ତାଙ୍କୁ ନେଇ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ସ୍ୱୟଂ ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କୁ ସେଇ ବିମାନ ଦାନ କଲେ— ଯାହା ଇଚ୍ଛାମତେ ଯେଉଁଠି ଚାହେଁ ସେଠିକୁ ଯାଇପାରୁଥିଲା, ଏବଂ ଦିବ୍ୟବର୍ଣ୍ଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୟୂରର ମଧୁର ନାଦରେ ନିନାଦିତ ହୁଏ।

Verse 8

स कदाचिन्नृपश्रेष्ठो विचरंस्तत्र संस्थितः । गतवान्मानसं दिव्यं सरो देवगणान्वितम्

ଏକଦା ସେଇ ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିଚରଣ କରୁଥିବାବେଳେ ସେଠାରେ ଥମ୍କି, ଦେବଗଣସହିତ ଥିବା ଦିବ୍ୟ ମାନସ ସରୋବରକୁ ପହଞ୍ଚିଲା।

Verse 9

तत्रापश्यद्बृहत्पद्मं सरोमध्यगतं सितम् । तत्र चांगुष्ठमात्रं तु स्थितं पुरुषसत्तमम्

ସେଠାରେ ସେ ସରୋବରର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଅବସ୍ଥିତ ଏକ ବିଶାଳ ଶ୍ୱେତ ପଦ୍ମ ଦେଖିଲା; ତାହାର ଉପରେ ଅଙ୍ଗୁଠାମାତ୍ର ରୂପରେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ଭଗବାନ ବିରାଜିତ ଥିଲେ।

Verse 10

रक्तवासोभिराच्छन्नं द्विभुजं तिग्मतेजसम् । तं दृष्ट्वा सारथिं प्राह पद्ममेतत्समाहर

ରକ୍ତବସ୍ତ୍ରରେ ଆଚ୍ଛାଦିତ, ଦ୍ୱିଭୁଜ ଏବଂ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତେଜରେ ଦୀପ୍ତ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ରାଜା ସାରଥିଙ୍କୁ କହିଲେ—“ସେହି ପଦ୍ମଟି ଏଠାକୁ ଆଣ।”

Verse 11

इदं तु शिरसा बिभ्रत्सर्वलोकस्य सन्निधौ । श्लाघनीयो भविष्यामि तस्मादाहर मा चिरम्

“ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ସନ୍ନିଧିରେ ଯଦି ମୁଁ ଏହାକୁ ମୋ ଶିରରେ ଧାରଣ କରିବି, ତେବେ ମୁଁ ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ ହେବି; ତେଣୁ ଏହାକୁ ଆଣ—ବିଳମ୍ବ କରନି।”

Verse 12

एवमुक्तस्ततस्तेन सारथिः प्रविवेश ह । ग्रहीतुमुपचक्राम तत्पद्मं वरवर्णिनि । स्पृष्टमात्रे तदा पद्मे हुंकारः समपद्यत

ଏପରି କହିବା ପରେ ସାରଥି ଭିତରକୁ (ସରୋବରରେ) ପ୍ରବେଶ କଲା, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ଏବଂ ସେହି ପଦ୍ମଟି ଧରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲା। କିନ୍ତୁ ପଦ୍ମକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବାମାତ୍ରେ ଭୟଙ୍କର “ହୁଂ”କାର ଧ୍ୱନି ହେଲା।

Verse 13

राजा च तत्क्षणात्तेन शब्देन समजायत । कुष्ठी विगतवर्णश्च बलवीर्यविवर्जितः

ଏବଂ ସେହି ଶବ୍ଦରେ ସେଇ କ୍ଷଣରେ ରାଜାର ଅବସ୍ଥା ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହେଲା—ସେ କୁଷ୍ଠରୋଗୀ ହେଲା, ତାହାର ବର୍ଣ୍ଣ ନଷ୍ଟ ହେଲା, ଏବଂ ସେ ବଳ-ବୀର୍ୟହୀନ ହୋଇଗଲା।

Verse 14

तथागतमथात्मानं दृष्ट्वा स पुरुषर्षभः । तस्थौ तत्रैव शोकार्तः किमेतदिति चिंतयन्

ନିଜର ଏପରି ଅବସ୍ଥା ଦେଖି ସେହି ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶୋକାକୁଳ ହୋଇ ସେଠାରେ ଛିଡା ହୋଇ ଭାବିବାକୁ ଲାଗିଲେ, 'ଏହା କଣ ହେଲା?'

Verse 15

तस्य चिंतयतो धीमानाजगाम महातपाः । वसिष्ठो ब्रह्मपुत्रस्तु स तं पप्रच्छ पार्थिवः

ସେ ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ସମୟରେ ମହାତପସ୍ୱୀ ବ୍ରହ୍ମପୁତ୍ର ବଶିଷ୍ଠ ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ରାଜା ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।

Verse 16

एष मे भगवञ्जातो देहस्यास्य विपर्ययः । कुष्ठरोगाभिभूतात्मा नाहं जीवितुमुत्सहे

'ହେ ଭଗବାନ! ମୋ ଶରୀରର ଏପରି ବିପରୀତ ଅବସ୍ଥା ହୋଇଯାଇଛି। କୁଷ୍ଠ ରୋଗରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ ମୁଁ ଆଉ ବଞ୍ଚିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁନାହିଁ।'

Verse 17

उपायं ब्रूहि मे ब्रह्मन्व्याधितस्य चिकित्सितम् । उताहो व्रतमन्यद्वा दानं यज्ञमथापि वा

'ହେ ବ୍ରହ୍ମନ୍! ଏହି ରୋଗର ଚିକିତ୍ସା କିମ୍ବା ଉପାୟ କୁହନ୍ତୁ। ଅଥବା କୌଣସି ବ୍ରତ, ଦାନ କିମ୍ବା ଯଜ୍ଞ ବିଷୟରେ କୁହନ୍ତୁ।'

Verse 18

वसिष्ठ उवाच । एतद्ब्रह्मोद्भवं नाम पद्मं त्रैलोक्यविश्रुतम् । दृष्टमात्रेण चानेन दृष्टाः स्युः सर्व देवताः

ବଶିଷ୍ଠ କହିଲେ: 'ବ୍ରହ୍ମୋଦ୍ଭବ ନାମକ ଏହି ପଦ୍ମ ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଏହାକୁ ଦର୍ଶନ କରିବା ମାତ୍ରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଦର୍ଶନ ମିଳିଥାଏ।'

Verse 19

एतद्धि दृश्यते धन्यैः पद्मं कैः क्वापि पार्थिव । एतस्मिन्दृष्टमात्रे तु यो जलं विशते नरः

ହେ ରାଜନ୍, ଏହି ପଦ୍ମ କେବଳ ଧନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଦୃଶ୍ୟ ହୁଏ—କେଉଁଠି କାହାକୁ ଅତି ଦୁର୍ଲଭ। ଏହାକୁ ମାତ୍ର ଦେଖି ଯେ ନର ଜଳରେ ପ୍ରବେଶ କରେ…

Verse 20

सर्वपापविनिर्मुक्तः पदं निर्वाण माप्नुयात् । एष दृष्ट्वा तु ते सूतो हर्तुं तोये प्रविष्टवान्

…ସେ ସର୍ବପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ନିର୍ବାଣପଦ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ଏହା ଦେଖି ତୁମ ସୂତ (ସାରଥି) ପଦ୍ମ ନେବାକୁ ଜଳରେ ପ୍ରବେଶ କଲା।

Verse 21

तव वाक्येन राजेंद्र मृतोऽसौ रोगवान्भवेत् । ब्रह्मपुत्रोऽप्यहं तेन पश्यामि परमेश्वरम्

ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ବାକ୍ୟରେ ସେ ମୃତପ୍ରାୟ ହୋଇ ରୋଗାକ୍ରାନ୍ତ ହେବ। ତଥାପି ସେହି (ଦିବ୍ୟ ପ୍ରଭାବ) ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ମଧ୍ୟ—ବ୍ରହ୍ମପୁତ୍ର ହେଲେ ମଧ୍ୟ—ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖୁଛି।

Verse 22

अहन्यहनि चागच्छंस्त्वं पुनर्दृष्टवानसि । वांछंति देवता नित्यममुं हृदि मनोरथम्

ଦିନକୁ ଦିନ ଆସି ତୁମେ ପୁନଃପୁନଃ ତାହାର ଦର୍ଶନ ପାଇଛ। ଦେବତାମାନେ ହୃଦୟରେ ଏହି ମନୋରଥକୁ ନିତ୍ୟ ଆକାଙ୍କ୍ଷା କରନ୍ତି।

Verse 23

मानसे ब्रह्मपद्मं तु दृष्ट्वा स्नात्वा कदा वयम् । प्राप्स्यामः परमं ब्रह्म यद्गत्वा न पुनर्भवेत्

ମାନସ ସରୋବରରେ ବ୍ରହ୍ମପଦ୍ମକୁ ଦେଖି, ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରି, ଆମେ କେବେ ପରମ ବ୍ରହ୍ମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବୁ—ଯାହାକୁ ପାଇଲେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ହୁଏ ନାହିଁ?

Verse 24

इदं च कारणं भूयो द्वितीयं शृणु पार्थिव । कुष्ठस्य यत्त्वया प्राप्तं हर्तुकामेन पंकजम्

ହେ ପାର୍ଥିବ ରାଜା, ଆଉ ଦ୍ୱିତୀୟ କାରଣଟି ଶୁଣ। କୁଷ୍ଠରୋଗର କାରଣରୁ ହିଁ ତୁମେ ଏଠାକୁ ଆସିଲ—ପଦ୍ମ ନେବା ଇଚ୍ଛାରେ ତୁମେ ତାହାର ନିକଟକୁ ଗଲ।

Verse 25

प्रद्योतनस्तु गर्भेऽस्मिन्स्वयमेव व्यवस्थितः । तवैषा बुद्धिरभवद्दृष्ट्वेदं वरपंकजम्

ଏହି ଗର୍ଭରେ ପ୍ରଦ୍ୟୋତନ ସ୍ୱୟଂ ହିଁ ସ୍ଥିତ। ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଦ୍ମକୁ ଦେଖି ତୁମ ମନେ ଏହି ବୁଦ୍ଧି ଉଦିତ ହେଲା।

Verse 26

धारयामि शिरस्येनं लोकमध्ये विभूषणम् । इदं चिन्तयतः पापमेवं देवेन दर्शितम्

ଲୋକମଧ୍ୟରେ ଭୂଷଣ ଭାବେ ମୁଁ ଏହାକୁ ଶିରେ ଧାରଣ କରିବି। ଯେ ପାପ ମୋ ମନକୁ ଚିନ୍ତାକୁଳ କରୁଥିଲା, ଦେବ ଏଭଳି ଭାବେ ଦେଖାଇଦେଲେ।

Verse 27

ततः सर्वप्रयत्नेन तमाराधय भास्करम् । प्रसादाद्देवदेवस्य मोक्ष्यसे नात्र संशयः

ଏହେତୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ ସେଇ ଭାସ୍କରଙ୍କୁ (ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବଙ୍କୁ) ଆରାଧନା କର। ଦେବଦେବଙ୍କ ପ୍ରସାଦରେ ତୁମେ ମୁକ୍ତ ହେବ—ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

Verse 28

प्रभासं गच्छ राजेंद्र तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम् । तत्र सिद्धिर्भवेच्छीघ्रमार्त्तानां प्राणिनां भुवि

ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ତ୍ରିଲୋକବିଶ୍ରୁତ ପ୍ରଭାସ ତୀର୍ଥକୁ ଯାଅ। ସେଠାରେ ଭୂମିରେ ଆର୍ତ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଶୀଘ୍ର ସିଦ୍ଧି ଓ ଶାନ୍ତି ପାଆନ୍ତି।

Verse 29

ईश्वर उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा वसिष्ठस्य महात्मनः । प्रभासं क्षेत्रमासाद्य माहेश्वर्यास्तटे शुभे

ଈଶ୍ୱର କହିଲେ—ମହାତ୍ମା ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ସେହି ବଚନ ଶୁଣି ସେ ପ୍ରଭାସ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ପହଞ୍ଚି, ମାହେଶ୍ୱରୀଙ୍କ ଶୁଭ ତଟକୁ ଗଲା।

Verse 30

नंदादित्यं प्रतिष्ठाप्य गंधधूपानुलेपनैः । पूजयामास तं देवि पुष्पैरुच्चावचैस्तथा

ନନ୍ଦାଦିତ୍ୟଙ୍କୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରି, ହେ ଦେବୀ, ସୁଗନ୍ଧ, ଧୂପ ଓ ଅନୁଲେପନ ଦ୍ୱାରା, ତଥା ନାନାପ୍ରକାର ପୁଷ୍ପରେ ସେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲା।

Verse 31

तस्य तुष्टो दिवानाथो वरदोऽहमथाब्रवीत्

ତାହାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଦିବାନାଥ (ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବ) କହିଲେ—“ମୁଁ ବରଦାତା।”

Verse 32

नन्द उवाच । कुष्ठेन महता व्याप्तं पश्य मां सुरसत्तम । यथाऽयं नाशमायाति तथा कुरु दिवाकर

ନନ୍ଦ କହିଲା—ହେ ଦେବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୋତେ ଦେଖ; ଭୟଙ୍କର କୁଷ୍ଠରୋଗ ମୋତେ ଆବୃତ କରିଛି। ହେ ଦିବାକର, ଏହି ରୋଗ ନଶିଯାଉ ଏମିତି କର।

Verse 33

सान्निध्यं कुरु देवेश स्थानेऽस्मिन्नित्यदा विभो

ହେ ଦେବେଶ, ହେ ବିଭୋ, ଏହି ସ୍ଥାନରେ ସଦା ଆପଣଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ପ୍ରଦାନ କରନ୍ତୁ।

Verse 34

सूर्य उवाच । नीरोगस्त्वं महाराज सद्य एव भविष्यसि । अत्र ये मां समागत्य द्रक्ष्यंति च नरा भुवि

ସୂର୍ଯ୍ୟ କହିଲେ—ହେ ମହାରାଜ, ତୁମେ ଆଜିହିଁ ନିରୋଗ ହେବ। ଏଠାକୁ ଆସି ପୃଥିବୀର ଯେ ନରମାନେ ମୋ ଦର୍ଶନ କରିବେ…

Verse 35

सप्तम्यां सूर्यवारेण यास्यंति परमां गतिम् । अत्र मे सूर्यवारेण सांनिध्यं सप्तमीदिने । भविष्यति न संदेहो गमिष्ये त्वं सुखी भव

ସପ୍ତମୀ ତିଥି ଯଦି ରବିବାର ସହ ମିଳେ, ସେମାନେ ପରମ ଗତି ପାଆନ୍ତି। ସେହି ସପ୍ତମୀ ଦିନ ରବିବାର ହେଲେ ମୋର ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ଏଠାରେ ନିଶ୍ଚୟ ରହିବ—ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ମୁଁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରୁଛି; ତୁମେ ସୁଖୀ ରୁହ।

Verse 36

एवमुक्त्वा सहस्रांशुस्तत्रैवांतरधीयत

ଏପରି କହି ସହସ୍ରାଂଶୁ (ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବ) ସେଠାରେହିଁ ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହେଲେ।

Verse 37

नीरोगत्वमवा प्यासौ कृत्वा राज्यमनुत्तमम् । जगाम परमं स्थानं यत्र देवो दिवाकरः । तस्मिंस्तीर्थे नरः स्नात्वा कृत्वा श्राद्धं प्रयत्नतः

ସେ ନିରୋଗତା ପାଇ ଏବଂ ଅନୁତ୍ତମ ରାଜ୍ୟ ସ୍ଥାପନ କରି, ଯେଉଁ ପରମ ସ୍ଥାନରେ ଦେବ ଦିବାକର ଅଛନ୍ତି ସେଠାକୁ ଗଲା। ସେହି ତୀର୍ଥରେ ନର ସ୍ନାନ କରି, ଯତ୍ନପୂର୍ବକ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କଲେ…

Verse 38

नंदादित्यं पुनर्दृष्ट्वा न पुनर्मर्त्त्यतां व्रजेत । प्रदद्यात्कपिलां तत्र ब्राह्मणे वेदपारगे

ନନ୍ଦାଦିତ୍ୟଙ୍କୁ ପୁନଃ ଦର୍ଶନ କରିଲେ ପୁଣି ମର୍ତ୍ୟଭାବକୁ ଯିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ସେଠାରେ ବେଦପାରଙ୍ଗତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କପିଳା ଗାଈ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ।

Verse 39

अहोरात्रोषितो भूत्वा घृतधेनुमथापि वा । न तस्य गुणितुं शक्या संख्या पुण्यस्य केनचित्

ସେଠାରେ ଏକ ଦିନ-ରାତି ମାତ୍ର ରହିଲେ—କିମ୍ବା ଘୃତଦାୟିନୀ ଧେନୁ ଦାନ କଲେ ମଧ୍ୟ—ଲଭ୍ୟ ପୁଣ୍ୟର ପରିମାଣ କେହି ଗଣନା କରିପାରେ ନାହିଁ।

Verse 40

इत्येवं देवदेवस्य माहात्म्यं दीप्तदीधितेः । कथितं तव सुश्रोणि सर्वपापप्रणाशनम्

ଏହିପରି, ହେ ସୁଶ୍ରୋଣି, ଦେବଦେବ—ଦୀପ୍ତ ତେଜୋମୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ମାହାତ୍ମ୍ୟ ତୁମକୁ କଥିତ ହେଲା; ଏହା ସର୍ବପାପନାଶକ।

Verse 256

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये नन्दादित्यमाहात्म्यवर्णनंनाम षट्पञ्चाशदुत्तरद्विशततमो ऽध्यायः

ଏହିପରି ଶ୍ରୀସ୍କନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀତିସାହସ୍ରୀ ସଂହିତାର ସପ୍ତମ ପ୍ରଭାସଖଣ୍ଡର ପ୍ରଥମ ‘ପ୍ରଭାସକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ୟ’ ଭାଗରେ ‘ନନ୍ଦାଦିତ୍ୟମାହାତ୍ମ୍ୟବର୍ଣ୍ଣନ’ ନାମକ 256ତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।