
ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଉପଦେଶରୂପେ ପ୍ରଭାସକ୍ଷେତ୍ରର ‘ଘଣ୍ଟେଶ୍ୱର’ ନାମକ ପବିତ୍ର ସନ୍ନିଧିର ମାହାତ୍ମ୍ୟ କଥିତ ହୋଇଛି। ତାଙ୍କୁ ‘ସର୍ବ-ପାତକ-ନାଶକ’ ବୋଲି ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି; ଦେବ ଓ ଦାନବ ଉଭୟଙ୍କ ପାଇଁ ପୂଜ୍ୟ, ଋଷି ଓ ସିଦ୍ଧମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେବିତ, ଏବଂ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ବାଞ୍ଛିତ ଫଳ ଦେବାଳୁ ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି। ପରେ ଏକ ବିଶେଷ କାଳବିଧାନ ଦିଆଯାଇଛି—ସୋମବାରରେ ପଡ଼ୁଥିବା ଅଷ୍ଟମୀ ତିଥିରେ ଯେ ମାନବଭକ୍ତ ବିଧିପୂର୍ବକ ଘଣ୍ଟେଶ୍ୱରଙ୍କ ପୂଜା କରେ, ସେ ଇଚ୍ଛିତ ବସ୍ତୁ ପାଏ ଏବଂ ପାପମୁକ୍ତ ହୁଏ। ଶେଷରେ ଏହା ସ୍କନ୍ଦପୁରାଣର ପ୍ରଭାସଖଣ୍ଡ, ପ୍ରଭାସକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ୟ ଅନ୍ତର୍ଗତ 254ତମ ଅଧ୍ୟାୟ ବୋଲି କୋଲୋଫନରେ ଉଲ୍ଲେଖ ଅଛି।
Verse 1
ईश्वर उवाच । तत्रैव संस्थितं पश्येत्सर्वपातकनाशनम् । घण्टेश्वरमिति ख्यातं देवदानववन्दितम् । पूजितं ह्यृषिभिः सिद्धैर्वांछितार्थफलप्रदम्
ଈଶ୍ୱର କହିଲେ—ସେଠାରେଇ ଅବସ୍ଥିତ, ସର୍ବ ପାପନାଶକଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କର; ସେ ‘ଘଣ୍ଟେଶ୍ୱର’ ନାମରେ ଖ୍ୟାତ, ଦେବ ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଦିତ। ଋଷି ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ ପୂଜିଲେ ସେ ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ପ୍ରଦାନ କରନ୍ତି।
Verse 2
वारे सोमस्य चाष्टम्यां यस्तं पूजयते नरः । स लभेद्वांछितान्कामान्मुक्तः स्यात्पातकेन हि
ଯେ ମନୁଷ୍ୟ ସୋମବାର ଓ ଅଷ୍ଟମୀ ତିଥିରେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, ସେ ଇଚ୍ଛିତ କାମନା ପାଏ ଏବଂ ନିଶ୍ଚୟ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।
Verse 254
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये घंटेश्वरमाहारत्म्यवर्णनंनाम चतुष्पञ्चाशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः
ଏହିପରି ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀତିସାହସ୍ରୀ ସଂହିତାର ସପ୍ତମ ପ୍ରଭାସଖଣ୍ଡର ପ୍ରଥମ ପ୍ରଭାସକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ୟରେ ‘ଘଣ୍ଟେଶ୍ୱରମାହାତ୍ମ୍ୟବର୍ଣ୍ଣନ’ ନାମକ ଦୁଇଶେ ଚୋବନତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।