Adhyaya 252

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि लिंगं त्रैलोक्यविश्रुतम् । तत्र शंकरनाथेति प्रसिद्धं पापनाशनम्

ଈଶ୍ୱର କହିଲେ—ହେ ମହାଦେବୀ! ତାପରେ ତ୍ରିଲୋକରେ ବିଖ୍ୟାତ ସେହି ଲିଙ୍ଗଙ୍କୁ ଗମନ କରିବା ଉଚିତ। ସେଠାରେ ତାହା ‘ଶଙ୍କରନାଥ’ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ପାପନାଶକ।

Verse 2

स्थापितं भानुना देवि कृत्वा तत्र महत्तपः । तमर्चयित्वा देवेशं सोपवासो महेश्वरम्

ହେ ଦେବୀ! ଭାନୁ (ସୂର୍ଯ୍ୟ) ସେଠାରେ ମହାତପ କରି ତାହାକୁ ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ। ଉପବାସ ସହିତ ଦେବେଶ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଅର୍ଚ୍ଚନା କରି…

Verse 3

ब्राह्मणान्भोजयेत्तत्र श्राद्धं कुर्याज्जितेन्द्रियः । शक्त्या हिरण्यं वासांसि विप्रे दद्यात्समाहितः । स याति परमं स्थानं नात्र कार्या विचारणा

ସେଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଜୟୀ ହୋଇ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଭୋଜନ କରାଇବା ଉଚିତ। ଶକ୍ତିଅନୁସାରେ, ମନକୁ ସମାହିତ ରଖି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଓ ବସ୍ତ୍ର ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ସେ ପରମ ସ୍ଥାନକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ—ଏଥିରେ ବିଚାର ଦରକାର ନାହିଁ।

Verse 252

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये शङ्करनाथमाहात्म्यवर्णनंनाम द्विपञ्चाशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ଏହିପରି ଶ୍ରୀସ୍କନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀତିସାହସ୍ରୀ ସଂହିତାର ସପ୍ତମ ପ୍ରଭାସଖଣ୍ଡର ପ୍ରଥମ ପ୍ରଭାସକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ୟରେ ‘ଶଙ୍କରନାଥମାହାତ୍ମ୍ୟବର୍ଣ୍ଣନ’ ନାମକ ଦୁଇଶେ ବାବନତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।