Adhyaya 251

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि शंकरादित्यमुत्तमम् । गंगेश्वरस्य पूर्वेण शंकरेण प्रतिष्ठितम्

ଈଶ୍ୱର କହିଲେ—ହେ ମହାଦେବୀ! ତାପରେ ଗଙ୍ଗେଶ୍ୱରର ପୂର୍ବଦିଗରେ ଶଙ୍କରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ଉତ୍ତମ ଶଙ୍କରାଦିତ୍ୟଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯିବା ଉଚିତ।

Verse 2

षष्ठ्यां चैव तु शुक्लायामेनं यः पूजयिष्यति । गमिष्यति परं स्थानं यत्र देवो दिवाकरः

ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷର ଷଷ୍ଠୀ ତିଥିରେ ଯେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବ, ସେ ଦେବ ଦିବାକର (ସୂର୍ଯ୍ୟ) ବସୁଥିବା ପରମ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ।

Verse 3

रक्तचंदनमिश्रैश्च रक्तपुष्पैः समाहितः । ताम्रपात्रे समाधाय योऽर्घ्यं दास्यति मानवः । स यास्यति परां सिद्धिं न च याति दरिद्रताम्

ଯେ ମନୁଷ୍ୟ ତାମ୍ରପାତ୍ରରେ ଅର୍ଘ୍ୟ ରଖି, ରକ୍ତଚନ୍ଦନ-ମିଶ୍ରିତ ଦ୍ରବ୍ୟ ଓ ରକ୍ତପୁଷ୍ପ ସହ ଏକାଗ୍ରଚିତ୍ତେ ଅର୍ଘ୍ୟ ଅର୍ପଣ କରେ, ସେ ପରମ ସିଦ୍ଧି ପାଏ ଏବଂ ଦାରିଦ୍ର୍ୟକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ ନାହିଁ।

Verse 4

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन तस्मिन्क्षेत्रे वरानने । पूजयेच्छंकरादित्यं सर्वकामफलप्रदम्

ଏହେତୁ, ହେ ବରାନନେ! ସେହି ପୁଣ୍ୟକ୍ଷେତ୍ରରେ ସର୍ବ ପ୍ରୟତ୍ନରେ ସର୍ବକାମଫଳପ୍ରଦ ଶଙ୍କରାଦିତ୍ୟଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।

Verse 251

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये शंकरादित्यमाहात्म्यवर्णनंनामैकपञ्चाशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ଏହିପରି ଶ୍ରୀସ୍କନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀତିସାହସ୍ରୀ ସଂହିତାର ସପ୍ତମ ପ୍ରଭାସଖଣ୍ଡର ପ୍ରଥମ ପ୍ରଭାସକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ୟରେ ‘ଶଙ୍କରାଦିତ୍ୟମାହାତ୍ମ୍ୟବର୍ଣ୍ଣନ’ ନାମକ ଦୁଇଶେ ଏକାବନତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।