
ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ଈଶ୍ୱର ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରଭାସ-କ୍ଷେତ୍ରର ଦର୍ଶନଯୋଗ୍ୟ ତୀର୍ଥ ଓ ଦେବସ୍ଥାନ, ସହିତ ସମ୍ବନ୍ଧିତ ବ୍ରତଫଳ କ୍ରମେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରନ୍ତି। ପ୍ରଥମେ ପାପନାଶକ ସୂର୍ଯ୍ୟସ୍ୱରୂପ ପିଙ୍ଗଲାଦିତ୍ୟଙ୍କ ଦର୍ଶନକୁ ଶୁଦ୍ଧିକର ଓ ପୁଣ୍ୟପ୍ରଦ ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି। ପରେ ପିଙ୍ଗା ଦେବୀଙ୍କୁ ପାର୍ବତୀର ସ୍ୱରୂପ ଭାବେ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରି, ସେହି ପବିତ୍ର ପରିକ୍ରମାରେ ଦେବୀପୂଜାର ମହତ୍ତ୍ୱ ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଛି। ତାପରେ ତୃତୀୟା ତିଥିର ବିଶେଷ ଉପବାସ ବିଧାନ ଦିଆଯାଇଛି; ଏହା ପାଳନ କଲେ ଇଷ୍ଟସିଦ୍ଧି ଏବଂ ଧନ-ସନ୍ତାନାଦି ଶୁଭଫଳ ମିଳେ। ଶେଷରେ ଶୁକ୍ରେଶ୍ୱର ନାମକ ଲିଙ୍ଗ/ଧାମର ଦର୍ଶନରେ ସର୍ବ ପାତକରୁ ମୁକ୍ତି ହୁଏ ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି। ଏଭଳି ଦର୍ଶନ, ଉପବାସ ଓ ଭକ୍ତିକୁ କ୍ଷେତ୍ରର ନୈତିକ-ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଶୁଦ୍ଧିର ଉପାୟ ଭାବେ ପ୍ରତିପାଦନ କରାଯାଇଛି।
Verse 1
ईश्वर उवाच । तत्रैव संस्थितं पश्येत्सूर्यं पापप्रणाशनम् । तथा च पिंगलां देवीं पार्वतीरूपधारिणीम्
ଈଶ୍ୱର କହିଲେ—ସେଠାରେଇ ଅବସ୍ଥିତ ହୋଇ ପାପନାଶକ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରିବା ଉଚିତ। ଏବଂ ପାର୍ବତୀରୂପଧାରିଣୀ ଦେବୀ ପିଙ୍ଗଳାଙ୍କ ଦର୍ଶନ ମଧ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ।
Verse 2
तृतीयायां विशेषेण ह्युपवासं करोति यः । सर्वान्कामानवाप्नोति धनवान्पुत्रवान्भवेत्
ଯେ ବିଶେଷକରି ତୃତୀୟା ତିଥିରେ ଉପବାସ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛିତ କାମନା ପାଏ ଏବଂ ଧନବାନ ଓ ପୁତ୍ରବାନ ହୁଏ।
Verse 3
तत्रैव संस्थितं पश्येच्छुकेश्वरमिति श्रुतम् । तं दृष्ट्वा मानवो देवि मुक्तः स्यात्सर्वपातकैः
ସେଠାରେଇ ଅବସ୍ଥିତ ହୋଇ ଶୁକ୍ରେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରିବା ଉଚିତ—ଏମିତି ଶୁଣାଯାଏ। ହେ ଦେବୀ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ମନୁଷ୍ୟ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।
Verse 247
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये पिंगलादित्यपिंगादेवीशुक्रेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तचत्वारिंश दुत्तरद्विशततमोऽध्यायः
ଏହିପରି ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀତିସାହସ୍ରୀ ସଂହିତାରେ, ସପ୍ତମ ପ୍ରଭାସଖଣ୍ଡର ପ୍ରଥମ ପ୍ରଭାସକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ୟରେ ‘ପିଙ୍ଗଲାଦିତ୍ୟ, ପିଙ୍ଗା ଦେବୀ ଓ ଶୁକ୍ରେଶ୍ୱର ମାହାତ୍ମ୍ୟବର୍ଣ୍ଣନ’ ନାମକ ଦୁଇଶେ ସତଚାଳିଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।