
ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ‘ଇଶ୍ୱର ଉବାଚ’ ଭାବରେ ବଳଭଦ୍ର, ସୁଭଦ୍ରା ଓ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ—ଏଇ ତ୍ରୟୀର ମାହାତ୍ମ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହୋଇଛି। ତାଙ୍କର ଦର୍ଶନ-ସ୍ମରଣ-ପୂଜା ମହାପୁଣ୍ୟଦାୟକ; ବିଶେଷତଃ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ‘ସର୍ବପାତକନାଶନ’—ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶକ—ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି। କଳ୍ପସ୍ମୃତି ଦ୍ୱାରା ମହିମା ସ୍ଥାପିତ: ପୂର୍ବ କଳ୍ପରେ ହରି ଏହି ସ୍ଥାନରେ ଗାତ୍ରୋତ୍ସର୍ଗ (ଦେହତ୍ୟାଗ) କରିଥିଲେ, ଏବଂ ବର୍ତ୍ତମାନ କଳ୍ପରେ ମଧ୍ୟ ସେହିପରି ସ୍ମୃତି ରହିଛି। ନାଗରାଦିତ୍ୟଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟରେ ଯେ ବଳଭଦ୍ର-ସୁଭଦ୍ରା-କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗଗାମୀ ହୁଅନ୍ତି—ଏହା ଫଳଶ୍ରୁତି।
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि बलभद्रं सुरेश्वरम् । सुभद्रां च तथा कृष्णं सर्वपातकनाशनम्
ଈଶ୍ୱର କହିଲେ—ହେ ମହାଦେବୀ! ତାପରେ ଦେବମାନଙ୍କ ଅଧିପତି ବଳଭଦ୍ରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯିବା ଉଚିତ; ଏବଂ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ, ସର୍ବ ପାପନାଶକ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦର୍ଶନ କରିବା ଉଚିତ।
Verse 2
पूर्व कल्पे महादेवि देहमत्रात्यजद्धरिः । अस्मिन्कल्पेपि च पुनर्गात्रोत्सर्गमिति स्मृतम्
ହେ ମହାଦେବୀ! ପୂର୍ବ କଳ୍ପରେ ହରି ଏଠାରେ ଦେହତ୍ୟାଗ କରିଥିଲେ; ଏହି କଳ୍ପରେ ମଧ୍ୟ ଏହା ପୁନର୍ବାର ଦେହତ୍ୟାଗସ୍ଥଳ ବୋଲି ସ୍ମୃତ।
Verse 3
तत्र ये पूजयिष्यंति नागरादित्यसंनिधौ । बलभद्रं सुभद्रां च कृष्णं ते स्वर्गगामिनः
ସେଠାରେ ନାଗରାଦିତ୍ୟଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟରେ ବଳଭଦ୍ର, ସୁଭଦ୍ରା ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପୂଜିବେ ଯେ, ସେ ଭକ୍ତମାନେ ସ୍ୱର୍ଗଗାମୀ ହୁଅନ୍ତି।
Verse 240
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां सहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये बलभद्र सुभद्रा कृष्ण माहात्म्यवर्णनंनाम चत्वारिंशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः
ଏହିପରି ଶ୍ରୀସ୍କନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀତି-ସାହସ୍ରୀ ସଂହିତାର ସପ୍ତମ ପ୍ରଭାସଖଣ୍ଡର ପ୍ରଥମ ‘ପ୍ରଭାସକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ୟ’ ଭାଗରେ ‘ବଳଭଦ୍ର-ସୁଭଦ୍ରା-କୃଷ୍ଣ ମାହାତ୍ମ୍ୟବର୍ଣ୍ଣନ’ ନାମକ ଦ୍ୱିଶତଚତ୍ୱାରିଂଶ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।