
ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ଈଶ୍ୱର ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରଭାସ-କ୍ଷେତ୍ରରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ପାଞ୍ଚଟି ଲିଙ୍ଗର ସମୁହ ବିଷୟରେ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଧାର୍ମିକ ଉପଦେଶ ଦେଇଛନ୍ତି। ଏହି ଲିଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ମହାତ୍ମା ପାଣ୍ଡବମାନେ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିଲେ ବୋଲି କୁହାଯାଇ, ତୀର୍ଥର ଇତିହାସିକ ସ୍ମୃତି ଓ ଉପାସନାର ପ୍ରାମାଣିକତା ଦୃଢ଼ କରାଯାଏ। ଫଳଶ୍ରୁତିରେ କୁହାଯାଏ—ଯେ ଭକ୍ତିସହିତ ଏହି ଲିଙ୍ଗମାନଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, ସେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ। ଏଭଳି ପ୍ରମାଣିତ ପୁଣ୍ୟସ୍ଥଳରେ ଭକ୍ତି-ଯୁକ୍ତ ଲିଙ୍ଗପୂଜାର ମୋକ୍ଷଦାୟି ମହିମା ପ୍ରତିପାଦିତ ହୋଇଛି।
Verse 1
ईश्वर उवाच । तत्रैव पूजयेद्देवि पंच लिंगानि भावितः । प्रतिष्ठितानि देवेशि पांडवैश्च महात्मभिः
ଈଶ୍ୱର କହିଲେ—ହେ ଦେବି, ସେଠାରେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଭକ୍ତ ଜନ ପଞ୍ଚ ଲିଙ୍ଗଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁ; ହେ ଦେବେଶି, ସେଗୁଡ଼ିକ ମହାତ୍ମା ପାଣ୍ଡବମାନେ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିଲେ।
Verse 2
यस्तान्पूजयते भक्त्या स मुक्तः पातकैर्भवेत्
ଯେ ଭକ୍ତିରେ ସେହି ଲିଙ୍ଗମାନଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।
Verse 233
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये पांडवेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम त्रयस्त्रिंशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः
ଏହିପରି ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀତିସାହସ୍ରୀ ସଂହିତାର ସପ୍ତମ ପ୍ରଭାସଖଣ୍ଡର ପ୍ରଥମ ପ୍ରଭାସକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ୟରେ ‘ପାଣ୍ଡବେଶ୍ୱରମାହାତ୍ମ୍ୟବର୍ଣ୍ଣନ’ ନାମକ 233ତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।