
ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ଈଶ୍ୱର ଦେବୀଙ୍କୁ ବଲଭଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ବିଧିପୂର୍ବକ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ଲିଙ୍ଗ ପାଖକୁ ଯିବାକୁ ଉପଦେଶ ଦିଅନ୍ତି। ସେହି ଲିଙ୍ଗକୁ ମହାପାପ-ହର, ‘ମହାଲିଙ୍ଗ’ ଏବଂ ମହାସିଦ୍ଧି-ଫଳଦାୟକ ବୋଲି ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି; ପାପଶୁଦ୍ଧି ପାଇଁ ବଲଭଦ୍ର ନିଜେ ବିଧିଅନୁସାରେ ଏହା ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିଲେ ବୋଲି ସ୍ପଷ୍ଟ କୁହାଯାଇଛି। ତାପରେ ଭକ୍ତିମୟ ପୂଜାକ୍ରମ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ—ଗନ୍ଧ, ପୁଷ୍ପ ଆଦିକୁ କ୍ରମେ ଅର୍ପଣ କରି ଯଥାବିଧି ଆରାଧନା କରିବା ଉଚିତ। ତୃତୀୟ ରେବତୀ-ଯୋଗ ସମୟରେ ଏହି ଅନୁଷ୍ଠାନ କଲେ ଭକ୍ତ ‘ଯୋଗେଶ-ପଦ’ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ ବୋଲି ଫଳଶ୍ରୁତି ଅଛି। ଶେଷରେ ଏହା ସ୍କନ୍ଦମହାପୁରାଣର ପ୍ରଭାସଖଣ୍ଡ, ପ୍ରଭାସକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ୟ ପ୍ରଥମ ଭାଗର 227ତମ ଅଧ୍ୟାୟ ବୋଲି ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଛି।
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि बलभद्रप्रतिष्ठितम् । लिंगं महापापहरं गात्रोत्सर्गात्तदुत्तरे
ଈଶ୍ୱର କହିଲେ—ହେ ମହାଦେବୀ! ତାପରେ ଗାତ୍ରୋତ୍ସର୍ଗର ଉତ୍ତରେ ଅବସ୍ଥିତ, ବଳଭଦ୍ର ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ମହାପାପହର ଲିଙ୍ଗକୁ ଯିବା ଉଚିତ।
Verse 2
महालिंगं महादेवि महासिद्धि फलप्रदम् । बलभद्रेण विधिना स्थापितं पापशुद्धये
ହେ ମହାଦେବୀ! ଏହା ମହାଲିଙ୍ଗ, ମହାସିଦ୍ଧିର ଫଳ ପ୍ରଦାନକାରୀ। ପାପଶୁଦ୍ଧି ପାଇଁ ବଳଭଦ୍ର ବିଧିପୂର୍ବକ ଏହାକୁ ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ।
Verse 3
यस्तं पूजयते भक्त्या गन्धपुष्पादिभिः क्रमात् । तृतीयारेवतीयोगे स योगेशपदं लभेत्
ଯେ ଭକ୍ତିସହିତ ଗନ୍ଧ, ପୁଷ୍ପ ଆଦିଦ୍ୱାରା କ୍ରମେ ସେହି (ଲିଙ୍ଗ)ର ପୂଜା କରେ, ରେବତୀ-ଯୋଗଯୁକ୍ତ ତୃତୀୟା ତିଥିରେ ସେ ଯୋଗେଶ୍ୱରପଦ ଲାଭ କରେ।
Verse 227
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये बलभद्रेश्वरमाहात्म्य वर्णनंनाम सप्तविंशत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः
ଏହିପରି ଶ୍ରୀସ୍କନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀତିସାହସ୍ରୀ ସଂହିତାର ସପ୍ତମ ପ୍ରଭାସଖଣ୍ଡର ପ୍ରଥମ ପ୍ରଭାସକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ୟରେ ‘ବଳଭଦ୍ରେଶ୍ୱରମାହାତ୍ମ୍ୟବର୍ଣ୍ଣନ’ ନାମକ ୨୨୭ତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।