
ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ଈଶ୍ୱର ପ୍ରଭାସକ୍ଷେତ୍ରର ପୂର୍ବଭାଗରେ ନୈଋତ୍ୟ (ଦକ୍ଷିଣ-ପଶ୍ଚିମ) ଦିଗକୁ ଅବସ୍ଥିତ ‘ମେଘେଶ୍ୱର’ ନାମକ ଶିବତୀର୍ଥର ମାହାତ୍ମ୍ୟ ଉପଦେଶ କରନ୍ତି। ଏହାକୁ ପାପମୋଚନ ଓ ସର୍ବପାତକନାଶକ ବୋଲି ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି। ପରେ ଅନାବୃଷ୍ଟି-ଭୟରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ସାମୁଦାୟିକ ସଙ୍କଟର ପ୍ରତିକାର ଦିଆଯାଏ—ସେଠାରେ ପଣ୍ଡିତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଶାନ୍ତିକର୍ମ କରିବେ ଏବଂ ବାରୁଣୀ ବିଧିରେ ଜଳଦ୍ୱାରା ଭୂମିର ସଂସ୍କାର/ଅଭିଷେକ କରାଯିବ; ଏହା ବର୍ଷା ଆହ୍ୱାନ ଓ ଶୃଙ୍ଖଳା ପୁନଃସ୍ଥାପନର ଉପାୟ। ଯେଉଁଠାରେ ମେଘ-ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ଲିଙ୍ଗର ନିତ୍ୟ ପୂଜା ହୁଏ, ସେଠାରେ ଅନାବୃଷ୍ଟିର ଭୟ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏନା—ଏଭଳି ଭକ୍ତିନିୟମରେ ପ୍ରକୃତି ଓ ସମାଜସ୍ଥିରତା ନିଶ୍ଚିତ ହୁଏ।
Verse 1
ईश्वर उवाच । तस्यैव पूर्वभागे तु नैरृते पापमोचनात् । मेघेश्वरेति विख्यातं सर्वपातकनाशनम्
ଈଶ୍ୱର କହିଲେ—ସେହି ପୁଣ୍ୟକ୍ଷେତ୍ରର ପୂର୍ବଭାଗରେ, ନୈଋତ୍ୟ ଦିଗକୁ, ପାପମୋଚନ କରୁଥିବା ‘ମେଘେଶ୍ୱର’ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଏକ ତୀର୍ଥ ଅଛି; ଏହା ସର୍ବ ପାତକ ନାଶକ।
Verse 2
अनावृष्टिभये जाते शांतिं तत्रैव कारयेत् । वारुणीं विप्रमुख्यैस्तु भावयेदुदकैर्महीम्
ଅନାବୃଷ୍ଟିର ଭୟ ହେଲେ, ସେଠାରେଇ ଶାନ୍ତିକର୍ମ କରାଇବା ଉଚିତ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ବାରୁଣୀ-ବିଧି କରି, ଜଳଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀକୁ ଅଭିଷେକ କରି ପବିତ୍ର କରିବା ଉଚିତ।
Verse 3
मेघैः प्रतिष्ठितं लिंगं यत्र नित्यं प्रपूज्यते । अनावृष्टिभयं किंचिन्न च तत्र प्रजायते
ଯେଉଁଠାରେ ମେଘମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ଲିଙ୍ଗ ନିତ୍ୟ ପୂଜିତ ହୁଏ, ସେଠାରେ ଅନାବୃଷ୍ଟିର ଭୟ କିଛିମାତ୍ରେ ଜନ୍ମ ନେଇନାହିଁ।
Verse 226
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये मेघेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम षड्विंशत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः
ଏହିପରି ଶ୍ରୀସ୍କନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀତି-ସାହସ୍ରୀ ସଂହିତାର ସପ୍ତମ ପ୍ରଭାସଖଣ୍ଡର ପ୍ରଥମ ‘ପ୍ରଭାସକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ୟ’ ମଧ୍ୟରେ ‘ମେଘେଶ୍ୱରମାହାତ୍ମ୍ୟବର୍ଣ୍ଣନ’ ନାମକ ଦ୍ୱିଶତ ଷଡ୍ବିଂଶତିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।