
ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ଈଶ୍ୱର ମହାଦେବୀଙ୍କୁ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ତୀର୍ଥ-ଉପଦେଶ ଦିଅନ୍ତି। ପ୍ରଭାସକ୍ଷେତ୍ରର ପବିତ୍ର ମାନଚିତ୍ରରେ ଦିଗ-ସୂଚନା ଓ ଦୂର/ପରିମାଣ ଚିହ୍ନ ଅନୁସାରେ ଅବସ୍ଥିତ ‘ଉତ୍ତମ’ ତୀର୍ଥ ପୁଲସ୍ତ୍ୟେଶ୍ୱରକୁ ଯିବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ମିଳେ। ସେଠାରେ ପ୍ରଥମେ ଦର୍ଶନ କରି, ପରେ ବିଧାନତଃ (ଯଥାବିଧି) ପୂଜା କରିବାର କ୍ରମ କୁହାଯାଇଛି। ଫଳଶ୍ରୁତିରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ କୁହାଯାଏ ଯେ ଉପାସକ ସାତ ଜନ୍ମର ସଞ୍ଚିତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ—“ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।” ଏହି ଅଧ୍ୟାୟ ସ୍ଥାନ-ନିର୍ଦ୍ଦେଶ, ପୂଜାବିଧି ଓ ପାପକ୍ଷୟ-ଫଳକୁ ଏକ ତୀର୍ଥ-ଏକକରେ ଏକତ୍ର କରେ।
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि पुलस्त्येश्वरमुत्तमम् । मार्कंडेयोत्तेरे भागे धनुषां पञ्चके स्थितम्
ଈଶ୍ୱର କହିଲେ—ହେ ମହାଦେବୀ, ତାପରେ ଉତ୍ତମ ପୁଲସ୍ତ୍ୟେଶ୍ୱର ତୀର୍ଥକୁ ଯିବା ଉଚିତ; ଏହା ମାର୍କଣ୍ଡେୟଙ୍କ ଉତ୍ତରେ ପାଞ୍ଚ ଧନୁ ଦୂରେ ଅବସ୍ଥିତ।
Verse 2
तं दृष्ट्वा मानवो देवि पूजयित्वा विधानतः । सप्तजन्मार्जितात्पापान्मुच्यते नात्र संशयः
ହେ ଦେବୀ, ତାଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରି ବିଧିମତେ ପୂଜା କଲେ ମନୁଷ୍ୟ ସାତ ଜନ୍ମରେ ସଞ୍ଚିତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ—ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
Verse 210
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये पुलस्त्येश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम दशोत्तरद्विशततमोऽध्यायः
ଏହିପରି ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀତିସାହସ୍ରୀ ସଂହିତାର ସପ୍ତମ ପ୍ରଭାସଖଣ୍ଡର ପ୍ରଥମ ପ୍ରଭାସକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ୟରେ ‘ପୁଲସ୍ତ୍ୟେଶ୍ୱରମାହାତ୍ମ୍ୟବର୍ଣ୍ଣନ’ ନାମକ ଦ୍ୱିଶତ ଦଶମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।