Adhyaya 197

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि जमदग्नीश्वरं शिवम् । वृद्धप्रभाससामीप्ये नातिदूरे व्यवस्थितम्

ଈଶ୍ୱର କହିଲେ—ତତଃ, ହେ ମହାଦେବୀ, ବୃଦ୍ଧ-ପ୍ରଭାସର ସମୀପରେ, ଅତିଦୂର ନୁହେଁ ଯେଉଁଠାରେ ଅବସ୍ଥିତ ଜମଦଗ୍ନୀଶ୍ୱର ଶିବଙ୍କ ପାଖକୁ ଯିବା ଉଚିତ।

Verse 2

सर्वपापोपशमनं स्थापितं जमदग्निना । तं दृष्ट्वा मानवो देवि मुच्यते च ऋणत्रयात्

ଜମଦଗ୍ନିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ଥାପିତ ଏହି (ଲିଙ୍ଗ) ସମସ୍ତ ପାପର ଉପଶମକ; ହେ ଦେବୀ, ଏହାକୁ ଦର୍ଶନ କଲେ ମନୁଷ୍ୟ ତ୍ରିବିଧ ଋଣରୁ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।

Verse 3

स्नात्वा निधानवाप्यां च संपूज्य प्राप्नुयाद्धनम् । निधानं पांडवैर्लब्धं तत्र स्थाने पुरा प्रिये

ନିଧାନ-ବାପୀରେ ସ୍ନାନ କରି ଏବଂ ବିଧିପୂର୍ବକ ପୂଜା କଲେ ଧନଲାଭ ହୁଏ। ହେ ପ୍ରିୟେ, ସେହି ସ୍ଥାନରେ ପୁରାକାଳେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ନିଧାନ (ଖଜାନା) ପାଇଥିଲେ।

Verse 4

निधानेनैव सा ख्याता वापी त्रैलोक्यवंदिता

ସେହି ନିଧାନ (ଖଜାନା) ହେତୁ ଏହି ବାପୀ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା ଏବଂ ତ୍ରିଲୋକରେ ବନ୍ଦିତ ଓ ପ୍ରଶଂସିତ ହେଲା।

Verse 5

तस्यां स्नात्वा महादेवि दुर्भगा सुभगा भवेत् । लभते वाञ्छितान्कामानिति प्रोक्तं मया तव

ହେ ମହାଦେବୀ, ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କଲେ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟପୀଡ଼ିତ ମଧ୍ୟ ସୁଭାଗ୍ୟବାନ୍ ହୁଏ; ଏବଂ ଇଚ୍ଛିତ କାମନା ପାଏ—ଏହି କଥା ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଛି।

Verse 197

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशातिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये जमदग्नीश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तनवत्युत्तरशततमोऽध्यायः

ଏହିପରି ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀତି-ସାହସ୍ରୀ ସଂହିତାର ସପ୍ତମ ପ୍ରଭାସଖଣ୍ଡରେ, ପ୍ରଥମ ପ୍ରଭାସକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ୟ ଅନ୍ତର୍ଗତ ‘ଜମଦଗ୍ନୀଶ୍ୱରମାହାତ୍ମ୍ୟବର୍ଣ୍ଣନ’ ନାମକ ୧୯୭ତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।