
ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ଈଶ୍ୱର ସ୍ୱୟଂ ମହାଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ତତ୍ତ୍ୱୋପଦେଶ ରୂପେ କଥା କହନ୍ତି। ପ୍ରଭାସ-କ୍ଷେତ୍ରରେ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରୀ କେମିତି ଆଗେଇବେ ତାହା ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରି, “ଅନୁତ୍ତମ” (ଅତିଶ୍ରେଷ୍ଠ) ଯମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦର୍ଶନକୁ ଯିବାକୁ କହନ୍ତି। ମନ୍ଦିରର ସ୍ଥାନ ମଧ୍ୟ ଦିଆଯାଇଛି—ନୈଋତ୍ୟ (ଦକ୍ଷିଣ-ପଶ୍ଚିମ) ଦିଗରେ, ଅଧିକ ଦୂର ନୁହେଁ—ଏହା ମାର୍ଗଦର୍ଶନ ଓ ବିଧିସୂଚକ ହୁଏ। ଫଳଶ୍ରୁତି ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଓ ସ୍ପଷ୍ଟ: କେବଳ ଯମେଶ୍ୱର-ଦର୍ଶନମାତ୍ରେ ପାପ-ଶମନ ହୁଏ ଏବଂ ସେ ସର୍ବ କାମନାର ଫଳ ଦେଇଥାନ୍ତି (ସର୍ବକାମ-ଫଳ-ପ୍ରଦ) ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି। ଶେଷରେ ଏହା ସ୍କନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ପ୍ରଭାସଖଣ୍ଡ, ପ୍ରଭାସ-କ୍ଷେତ୍ର-ମାହାତ୍ମ୍ୟ ଅନ୍ତର୍ଗତ “ଯମେଶ୍ୱର-ମାହାତ୍ମ୍ୟ-ବର୍ଣ୍ଣନ” ଅଧ୍ୟାୟ ବୋଲି ଉଲ୍ଲେଖ ଅଛି।
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि यमेश्वरमनुत्तमम् । तस्यैव नैरृते भागे नातिदूरे व्यवस्थितम्
ଈଶ୍ୱର କହିଲେ—ତତ୍ପରେ, ହେ ମହାଦେବୀ, ସେହି ସ୍ଥାନର ନୈଋତ୍ୟ ଭାଗରେ ଅତିଦୂର ନୁହେଁ ଯେଉଁ ଅନୁତ୍ତମ ଯମେଶ୍ୱର ଅଛନ୍ତି, ସେଠାକୁ ଯିବା ଉଚିତ।
Verse 2
दर्शनात्पापशमनं सर्वकामफलप्रदम्
ଦର୍ଶନ ମାତ୍ରେ ପାପ ଶମିତ ହୁଏ, ଏବଂ ସେ ଧାମ ସମସ୍ତ କାମନାର ଫଳ ପ୍ରଦାନ କରେ।
Verse 193
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये यमेश्वरमाहात्म्यवर्णनं नाम त्रिणवत्युत्तरशततमोऽध्यायः
ଏହିପରି ଶ୍ରୀସ୍କନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀ ସହସ୍ର ଶ୍ଲୋକସଂହିତାର ସପ୍ତମ ପ୍ରଭାସଖଣ୍ଡର ପ୍ରଥମ ‘ପ୍ରଭାସକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ୟ’ ଭିତରେ ‘ଯମେଶ୍ୱରମାହାତ୍ମ୍ୟବର୍ଣ୍ଣନ’ ନାମକ ଏକଶେ ତିରାନବେଁ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।