Adhyaya 169

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि लिंगं वैवस्वतेश्वरम् । देव्या दक्षिणदिग्भागे धनुस्त्रिंशकसंस्थितम्

ଈଶ୍ୱର କହିଲେ—ହେ ମହାଦେବୀ! ତାପରେ ‘ବୈବସ୍ୱତେଶ୍ୱର’ ନାମକ ଲିଙ୍ଗକୁ ଯିବା ଉଚିତ; ଦେବୀଙ୍କ ସ୍ଥାନର ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗଭାଗରେ, ତିରିଶ ଧନୁଷ ଦୂରେ ତାହା ଅବସ୍ଥିତ।

Verse 2

वैवस्वतेन मनुना स्थापितं सर्वकामदम् । तत्समीपे देवखातं तिष्ठते तु महाद्भुतम्

ବୈବସ୍ୱତ ମନୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ଥାପିତ ଏହି ତୀର୍ଥ ସର୍ବକାମଦାୟକ। ଏହାର ସମୀପରେ ‘ଦେବଖାତ’ ନାମକ ଅତ୍ୟଦ୍ଭୁତ ଜଳାଶୟ ଅବସ୍ଥିତ।

Verse 3

स्नात्वा तत्र वरारोहे यस्तं पूजयते नरः । पञ्चोपचारैर्विधिना भक्तिप्रह्वो जितेन्द्रियः । जपेदघोरविधिना स्तोत्रं सिद्धिं स चाप्नुयात्

ହେ ବରାରୋହେ! ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରି, ଭକ୍ତିରେ ନମ୍ର ହୋଇ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଜୟୀ ହୋଇ, ବିଧିପୂର୍ବକ ପଞ୍ଚୋପଚାରରେ ସେ (ଲିଙ୍ଗ)ଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ ଏବଂ ପରେ ଅଘୋରବିଧିରେ ସ୍ତୋତ୍ର ଜପ କରେ, ସେ ସିଦ୍ଧି ପାଏ।

Verse 169

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये वैवस्वतेश्वरमाहात्म्य वर्णनंनामैकोनसप्तत्युत्तरशततमोऽध्यायः

ଏହିପରି ଶ୍ରୀସ୍କନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀତିସାହସ୍ରୀ ସଂହିତାର ସପ୍ତମ ପ୍ରଭାସଖଣ୍ଡର ପ୍ରଥମ ‘ପ୍ରଭାସକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ୟ’ ଭିତରେ ‘ବୈବସ୍ୱତେଶ୍ୱରମାହାତ୍ମ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣନ’ ନାମକ ଏକଶ ଉଣସତ୍ତରତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।