Adhyaya 160

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि राजभट्टारकं परम् । रैवन्तकं सूर्यपुत्रमश्वारूढं महाबलम्

ଈଶ୍ୱର କହିଲେ—ତତ୍ପରେ, ହେ ମହାଦେବୀ, ପରମ ରାଜଭଟ୍ଟାରକ ସୂର୍ଯ୍ୟପୁତ୍ର ରୈବନ୍ତକଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯିବା ଉଚିତ; ସେ ଅଶ୍ୱାରୂଢ ଓ ମହାବଳୀ।

Verse 2

संस्थितं क्षेत्रमध्ये तु सावित्र्या नैरृते प्रिये । तं दृष्ट्वा मानवो देवि सर्वापद्भ्यो विमुच्यते

ପ୍ରିୟେ! ସେ କ୍ଷେତ୍ରମଧ୍ୟରେ, ସାବିତ୍ରୀଙ୍କ ନୈଋତ୍ୟ (ଦକ୍ଷିଣ-ପଶ୍ଚିମ) ଦିଗରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ। ହେ ଦେବୀ! ତାଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କଲେ ମନୁଷ୍ୟ ସମସ୍ତ ଆପଦାରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।

Verse 3

रविवारेण सप्तम्यां यस्तं पूजयते नरः । तस्याऽन्वयेऽपि नो देवि दरिद्री जायते नरः

ହେ ଦେବୀ! ରବିବାରରେ ପଡୁଥିବା ସପ୍ତମୀ ତିଥିରେ ଯେ ନର ତାଙ୍କୁ ପୂଜେ, ତାହାର ବଂଶରେ ମଧ୍ୟ କେହି ଦରିଦ୍ର ଜନ୍ମ ନେଇନାହିଁ।

Verse 4

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन तमेवाराधयेन्मनाक् । निर्विघ्नं क्षेत्रवासार्थं राजा वाऽश्वविवृद्धये

ଏହେତୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ—ଅଳ୍ପ ହେଲେ ମଧ୍ୟ—ତାଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚୟ ଆରାଧନା କରିବା ଉଚିତ; ତେଣୁ କ୍ଷେତ୍ରବାସ ନିର୍ବିଘ୍ନ ହୁଏ, କିମ୍ବା ରାଜାଙ୍କ ପାଇଁ ଅଶ୍ୱବୃଦ୍ଧି (ଅଶ୍ୱସେନାବଳ) ହୁଏ।

Verse 160

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये रैवंतकराजभट्टारकमाहात्म्यवर्णनंनाम षष्ट्युत्तरशततमोऽध्यायः

ଏହିପରି ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀତି-ସାହସ୍ରୀ ସଂହିତାର ସପ୍ତମ ପ୍ରଭାସଖଣ୍ଡର ପ୍ରଥମ ପ୍ରଭାସକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ୟରେ ‘ରୈବନ୍ତକ ରାଜ-ଭଟ୍ଟାରକ ମାହାତ୍ମ୍ୟବର୍ଣ୍ଣନ’ ନାମକ ଏକଶ ଷାଠିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।