Adhyaya 157

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि सत्यभामेश्वरं शुभम् । रत्नेश्वराद्दक्षिणे तु धनुषांतरमास्थितम्

ଈଶ୍ୱର କହିଲେ—ହେ ମହାଦେବୀ! ତତ୍ପରେ ଶୁଭ ସତ୍ୟଭାମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦର୍ଶନକୁ ଯିବା ଉଚିତ; ରତ୍ନେଶ୍ୱରର ଦକ୍ଷିଣେ ଏକ ଧନୁଷ-ପ୍ରମାଣ ଦୂରେ ସେ ଅବସ୍ଥିତ।

Verse 2

सर्वपापप्रशमनं स्थापितं सत्यभामया । कृष्णस्य कान्तया देवि रूपौदार्यसमेतया

ହେ ଦେବୀ! ସମସ୍ତ ପାପ ଶମନ କରୁଥିବା ସେହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ସତ୍ୟଭାମା ଦ୍ୱାରା ସ୍ଥାପିତ—ସେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ରୂପ ଓ ଔଦାର୍ୟରେ ସମନ୍ୱିତ।

Verse 3

स्नात्वा तद्वैष्णवं स्थानं नृणां पातकनाशनम्

ସେହି ବୈଷ୍ଣବ ପୁଣ୍ୟସ୍ଥାନରେ ସ୍ନାନ କଲେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ପାପ ନଶିଯାଏ।

Verse 4

माघे मासि तृतीयायां नारी वा पुरुषोऽपि वा । यस्तं पूजयते भक्त्या स मुक्तः पातकैर्भवेत्

ମାଘ ମାସର ତୃତୀୟା ତିଥିରେ—ନାରୀ ହେଉ କି ପୁରୁଷ—ଯେ ଭକ୍ତିରେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, ସେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।

Verse 5

दौर्भाग्यदुःखशोकेभ्यस्तथा विघ्नैश्च दुःखितः । मुच्यते नात्र संदेहः सत्यभामान्वितो भवेत्

ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ, ଦୁଃଖ, ଶୋକ ଓ ବିଘ୍ନରେ ପୀଡିତ ବ୍ୟକ୍ତି ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଛାଡ଼ି ମୁକ୍ତ ହୁଏ—ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ—ଏବଂ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ କୃପା-ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ପାଏ।

Verse 157

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये सत्यभामेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तपञ्चाशदुत्तरशततमोऽध्यायः

ଏହିପରି ଶ୍ରୀସ୍କନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀ ସହସ୍ର ଶ୍ଲୋକସଂହିତାର ସପ୍ତମ ପ୍ରଭାସଖଣ୍ଡର ପ୍ରଥମ ପ୍ରଭାସକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ୟରେ “ସତ୍ୟଭାମେଶ୍ୱର-ମାହାତ୍ମ୍ୟ-ବର୍ଣ୍ଣନ” ନାମକ ୧୫୭ତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।