Adhyaya 152

Verse 1

ईश्वर उवाच । तृतीयो भैरवः प्रोक्तश्चतुर्थं भैरवं शृणु । ब्रह्मेशात्पश्चिमे भागे धनुषां त्रितये स्थितम्

ଈଶ୍ୱର କହିଲେ— ତୃତୀୟ ଭୈରବ କଥିତ ହୋଇଛି; ଏବେ ଚତୁର୍ଥ ଭୈରବକୁ ଶୁଣ। ବ୍ରହ୍ମେଶଙ୍କ ପଶ୍ଚିମ ଭାଗରେ, ତିନି ଧନୁର ଦୂରତାରେ ସେ ଅବସ୍ଥିତ।

Verse 2

सर्वपापप्रशमनं सर्व कामप्रदं नृणाम् । नारदेश्वरनामानं स्थापितं नारदेन वै

ଏହା ସମସ୍ତ ପାପକୁ ଶମନ କରେ ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ସମସ୍ତ କାମନା ପ୍ରଦାନ କରେ। ଏହାର ନାମ ‘ନାରଦେଶ୍ୱର’, ଏବଂ ନାରଦ ମୁନି ନିଶ୍ଚୟ ଏହାକୁ ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ।

Verse 3

ब्रह्मलोके स्थितः पूर्वं नारदो भगवानृषिः । तत्र दृष्ट्वा महावीणां दिव्यां तंत्र्ययुतै र्युताम्

ପୂର୍ବେ ଭଗବାନ ଋଷି ନାରଦ ବ୍ରହ୍ମଲୋକରେ ବସବାସ କରୁଥିଲେ। ସେଠାରେ ସହସ୍ର ତନ୍ତ୍ରୀଯୁକ୍ତ ଏକ ମହାଦିବ୍ୟ ବୀଣାକୁ ସେ ଦେଖିଲେ।

Verse 4

सरस्वत्या विनिर्मुक्तां ब्रह्मलोके महाप्रभाम् । तेनासौ कौतुकाविष्टो वादयामास तां तदा

ସରସ୍ୱତୀ ଦେବୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତ, ବ୍ରହ୍ମଲୋକରେ ମହାପ୍ରଭାରେ ଦୀପ୍ତ ସେହି ବୀଣାକୁ ଦେଖି ନାରଦ କୌତୁହଳରେ ଆବିଷ୍ଟ ହୋଇ ସେତେବେଳେ ତାହାକୁ ବାଦନ କଲେ।

Verse 5

तंत्रीभ्यो वाद्यमानाभ्यो ब्राह्मणाः पतिता भुवि । सप्त स्वरास्ते विख्याता मूर्च्छिताः षड्जकादयः

ସେହି ତନ୍ତ୍ରୀଗୁଡ଼ିକ ନାଦିତ ହେବା ସହିତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଭୂମିରେ ପତିତ ହେଲେ। ସେଗୁଡ଼ିକ ହିଁ କ୍ରମବଦ୍ଧ ହୋଇ ଷଡ୍ଜ ଆଦି ସପ୍ତ ସ୍ୱର ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା।

Verse 6

तान्दृष्ट्वा विस्मयाविष्टो मुक्त्वा वीणां प्रयत्नतः । पप्रच्छ देवं ब्रह्माणं किमिदं कौतुकं विभो

ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ବିସ୍ମୟାବିଷ୍ଟ ନାରଦ ଯତ୍ନରେ ବୀଣାକୁ ରଖି ଦେବ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ—“ହେ ବିଭୋ, ଏହା କି ଅଦ୍ଭୁତ କୌତୁକ?”

Verse 7

वाद्यमानासु तन्त्रीषु पतिता ब्राह्मणा भुवि । क एते ब्राह्मणा देव किं मृता इव शेरते

ତନ୍ତ୍ରୀବାଦ୍ୟ ବାଜୁଥିବାବେଳେ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ। (ନାରଦ)—“ହେ ଦେବ, ଏମାନେ କେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ? ମୃତମାନଙ୍କ ପରି କାହିଁକି ଶୋଇଛନ୍ତି?”

Verse 8

ब्रह्मोवाच । एते स्वरा महाभाग मूर्च्छिताः पतिता भुवि । अज्ञानवादनेनैव पापं जातं तवाधुना

ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ—“ହେ ମହାଭାଗ, ଏମାନେ ସ୍ୱରଦେବତା; ମୂର୍ଛିତ ହୋଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଛନ୍ତି। ଅଜ୍ଞାନରେ ବାଦନ କରିଥିବାରୁ ଏବେ ତୁମ ପାଇଁ ପାପ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି।”

Verse 9

सप्तब्राह्मणविध्वंसपातकं ते समा गतम् । तस्माच्छीघ्रं व्रज मुने प्रभासं क्षेत्रमुत्तमम्

“ସାତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ବିଧ୍ୱଂସ ସମାନ ପାତକ ତୁମ ଉପରେ ଆସିଛି। ତେଣୁ, ହେ ମୁନି, ଶୀଘ୍ର ଉତ୍ତମ ପ୍ରଭାସ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଯାଅ।”

Verse 10

समाराधय देवेशं सर्वपापविशुद्धये । इत्युक्तो नारदस्तत्र संतप्य च मुहुर्मुहुः

“ସମସ୍ତ ପାପର ବିଶୁଦ୍ଧି ପାଇଁ ଦେବେଶଙ୍କୁ ସମାରାଧନ କର।” ଏହିପରି କୁହାଯାଇ ନାରଦ ସେଠାରେ ପୁନଃପୁନଃ ସନ୍ତପ୍ତ ହେଲେ।

Verse 11

कृत्वा विषादं बहुशः प्रभासं क्षेत्रमागतः । तत्रैव ब्रह्मकुण्डं तु समासाद्य प्रयत्नतः

ବାରମ୍ବାର ବିଷାଦରେ ପତିତ ହୋଇ ସେ ପ୍ରଭାସ ପୁଣ୍ୟକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଆସିଲା। ସେଠାରେ ଯତ୍ନପୂର୍ବକ ବ୍ରହ୍ମକୁଣ୍ଡକୁ ପହଞ୍ଚିଲା।

Verse 12

भैरवं पूजयामास दिव्याब्दानां शतं प्रिये । ततो निष्कल्मषो भूत्वा गीतज्ञश्चाभवत्तथा

ହେ ପ୍ରିୟେ, ସେ ଶତ ଦିବ୍ୟବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭୈରବଙ୍କୁ ପୂଜିଲା। ତାପରେ ସେ ନିଷ୍କଳ୍ମଷ ହୋଇ ଗୀତବିଦ୍ୟାର ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାତା ହେଲା।

Verse 13

ततः प्रभृति तल्लिंगं नारदेश्वरभैरवम् । ख्यातं लोके महादेवि सर्वपातकनाशनम्

ସେହି ସମୟରୁ, ହେ ମହାଦେବୀ, ସେ ଲିଙ୍ଗ ‘ନାରଦେଶ୍ୱର ଭୈରବ’ ଭାବେ ଲୋକେ ସର୍ବପାପନାଶକ ରୂପେ ଖ୍ୟାତିଲାଭ କଲା।

Verse 14

अज्ञानाद्वादयेद्यस्तु वीणां चैव तथा स्वरान् । स तत्पातकशुद्ध्यर्थं तत्र गच्छेन्महेश्वरि

ହେ ମହେଶ୍ୱରୀ, ଯେ ଅଜ୍ଞାନବଶତଃ ବୀଣା ଓ ସ୍ୱରକୁ ଅନୁଚିତ ଭାବେ ବାଜାଏ, ସେ ସେହି ପାପଶୁଦ୍ଧି ପାଇଁ ସେଠାକୁ ଯାଉ।

Verse 15

माघे मासि जिताहारस्त्रिकालं योऽर्चयेत्ततः । नारदेशं भैरवं स स्वर्गरामामनोहरः

ମାଘ ମାସରେ ନିୟତାହାର ରଖି ଯେ ସେଠାରେ ତ୍ରିକାଳ ନାରଦେଶ ଭୈରବଙ୍କୁ ଅର୍ଚ୍ଚନା କରେ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ମନୋହର ହୁଏ।