Adhyaya 149

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि भैरवेश्वरमुत्तमम् । ब्रह्मकुण्डस्य ईशाने स्थितं पापप्रणाशनम् । चतुर्वक्त्रं महादेवं संस्थितं तीर्थरक्षणे

ଈଶ୍ୱର କହିଲେ—ହେ ମହାଦେବୀ! ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମକୁଣ୍ଡର ଈଶାନ କୋଣରେ ଅବସ୍ଥିତ, ପାପନାଶକ ଉତ୍ତମ ଭୈରବେଶ୍ୱରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଅ। ସେଠାରେ ତୀର୍ଥରକ୍ଷାର୍ଥେ ଚତୁର୍ମୁଖ ମହାଦେବ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ଅଛନ୍ତି।

Verse 2

तत्र स्नात्वा महाकुण्डे यस्तं पूजयते नरः । पंचोपचारविधिना भक्तियुक्तो यतेन्द्रियः

ସେଠାରେ ମହାକୁଣ୍ଡରେ ସ୍ନାନ କରି, ଭକ୍ତିଯୁକ୍ତ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟନିଗ୍ରହୀ ହୋଇ ପଞ୍ଚୋପଚାର ବିଧିରେ ଯେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ପୁଣ୍ୟଫଳ ପାଏ।

Verse 3

कुलानि यान्यतीतानि भविष्याणि च यानि वै । तारयेत्स नरो देवि नात्र कार्या विचारणा

ହେ ଦେବୀ! ଯେ ଏପରି କରେ, ସେ ଅତୀତ ଓ ଭବିଷ୍ୟତ—ଦୁହିଁ କାଳର କୁଳମାନଙ୍କୁ ତାରେ; ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ କିମ୍ବା ବିଚାର ଆବଶ୍ୟକ ନୁହେଁ।

Verse 4

न चात्र संभवस्तस्य विनाशो नैव जायते । विमानैश्चरते नित्यं दिवाकरसमप्रभैः

ତାହା ପାଇଁ ସେଠାରେ ବିନାଶର କୌଣସି ସମ୍ଭାବନା ନାହିଁ; ସେ ନଶ୍ଟ ହୁଏ ନାହିଁ। ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟସମ ପ୍ରଭାଯୁକ୍ତ ଦିବ୍ୟ ବିମାନରେ ନିତ୍ୟ ବିଚରଣ କରେ।

Verse 5

स्त्रीसहस्रैर्वृतो नित्यं क्रीडते देवव द्दिवि

ସେ ନିତ୍ୟ ସହସ୍ର ଦିବ୍ୟ ସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପରିବୃତ ହୋଇ, ଦେବତା ପରି ସ୍ୱର୍ଗରେ କ୍ରୀଡା କରେ।

Verse 6

एतल्लिंगं महादेवि चतुर्वक्त्रं महाप्रभम् । दृष्ट्वापि तद्विमुच्येत सर्वपापैस्तु मानवः

ହେ ମହାଦେବୀ! ଏହା ମହାପ୍ରଭାମୟ ଚତୁର୍ମୁଖ ଲିଙ୍ଗ; ଏହାର ଦର୍ଶନମାତ୍ରେ ମନୁଷ୍ୟ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।