Adhyaya 6

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ वसिष्ठं तपसां निधिम् । यं दृष्ट्वा मानवः सम्यक्कृतार्थत्वमवाप्नुयात्

ପୁଲସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ—ତାପରେ, ହେ ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତପସ୍ୟାର ନିଧି ବଶିଷ୍ଠଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯିବା ଉଚିତ; ତାଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ମନୁଷ୍ୟ ସତ୍ୟରେ କୃତାର୍ଥ ହୁଏ।

Verse 2

तत्रास्ति जलसम्पूर्णं कुण्डं पापहरं नृणाम् । तस्मिन्कुण्डे नृपश्रेष्ठ वसिष्ठेन महात्मना

ସେଠାରେ ଜଳରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକ କୁଣ୍ଡ ଅଛି, ଯାହା ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ପାପ ହରେ; ସେହି କୁଣ୍ଡରେ, ହେ ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମହାତ୍ମା ବଶିଷ୍ଠଙ୍କ ଦ୍ୱାରା…

Verse 3

गोमती च समानीता तपसा नृपसत्तम । तत्र स्नातो नरः सम्यक्पातकै र्विप्रमुच्यते

ହେ ନୃପସତ୍ତମ, ତପସ୍ୟାର ବଳରେ ଗୋମତୀ ମଧ୍ୟ ସେଠାକୁ ଆଣାଗଲା; ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରୁଥିବା ମନୁଷ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣରୂପେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।

Verse 4

ऋषिधान्येन यस्तत्र श्राद्धं नृप समाचरेत् । स पितृंस्तारयेत्सर्वान्पक्षयोरुभयोरपि

ହେ ନୃପ! ଯେ ଲୋକ ସେଠାରେ ଋଷିଧାନ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରେ, ସେ ଶୁକ୍ଳ ଓ କୃଷ୍ଣ—ଉଭୟ ପକ୍ଷରେ ସମସ୍ତ ପିତୃମାନଙ୍କୁ ତାରେ।

Verse 5

अत्र गाथा पुरा गीता नारदेन महात्म ना । स्नात्वा पुण्योदके तत्र दृष्ट्वा तं मुनिसत्तमम्

ଏଠାରେ ପୁରାତନ କାଳରେ ମହାତ୍ମା ନାରଦ ଗୋଟିଏ ଗାଥା ଗାଇଥିଲେ। ସେଠାର ପୁଣ୍ୟଜଳରେ ସ୍ନାନ କରି ଏବଂ ସେଇ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରି ସେ ତାହା ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ।

Verse 6

किं गयाश्राद्धदानेन किमन्यैर्मखविस्तरैः । वसिष्ठस्याश्रमं प्राप्य यः श्राद्धं कुरुते नरः । स पितॄंस्तारयेत्सर्वानात्मना नृपसत्तम

ଗୟାରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧଦାନ କରିବାର କି ଆବଶ୍ୟକ, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ବିସ୍ତୃତ ଯଜ୍ଞମାନଙ୍କର କି ଦରକାର? ହେ ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠ! ଯେ ବ୍ୟକ୍ତି ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ପହଞ୍ଚି ସେଠାରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରେ, ସେ ନିଜ ପୁଣ୍ୟବଳରେ ସମସ୍ତ ପିତୃମାନଙ୍କୁ ତାରେ।

Verse 7

तत्रैवारुंधती साध्वी वसिष्ठस्य समीपतः । पूजनीया विशेषेण सर्वकामप्रदा नृणाम्

ସେଠାରେ ହିଁ ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ସମୀପରେ ସାଧ୍ୱୀ ଅରୁନ୍ଧତୀ ବିରାଜିତ। ସେ ବିଶେଷ ଭାବେ ପୂଜନୀୟା, କାରଣ ସେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଶୁଭ କାମନାର ସିଦ୍ଧି ଦିଅନ୍ତି।

Verse 8

बाल्ये वयसि यत्पापं वार्द्धके यौवनेऽपि वा । वसिष्ठदर्शनात्सद्यो नराणां याति संक्षयम्

ଶୈଶବ, ଯୌବନ କିମ୍ବା ବାର୍ଧକ୍ୟରେ ମନୁଷ୍ୟ ଯେ କୌଣସି ପାପ କରିଥାଉ, ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେ ତାହା ଶୀଘ୍ର ନଶିଯାଏ।

Verse 9

दीपं प्रयच्छते यस्तु वसिष्ठाग्रे समाहितः । सुखसौभाग्यसंयुक्तस्तेजस्वी जायते नरः

ଯେ ଏକାଗ୍ରଚିତ୍ତରେ ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦୀପ ଅର୍ପଣ କରେ, ସେ ସୁଖ‑ସୌଭାଗ୍ୟଯୁକ୍ତ ହୋଇ ତେଜସ୍ବୀ ଓ କୀର୍ତ୍ତିମାନ ହୁଏ।

Verse 10

उपवासपरो यस्तु तत्रैका रजनीं नयेत् । स याति परमं स्थानं यत्र सप्तर्षयोऽमलाः

ଯେ ଉପବାସପରାୟଣ ହୋଇ ସେଠାରେ ଗୋଟିଏ ରାତି କାଟେ, ସେ ନିର୍ମଳ ସପ୍ତର୍ଷିମାନେ ବସୁଥିବା ପରମ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।

Verse 11

त्रिरात्रिं कुरुते यस्तु वसिष्ठाग्रे समाहितः । स याति च महर्लोकं जरामरणवर्जितः

ଯେ ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ ତ୍ରିରାତ୍ରି ବ୍ରତ କରେ, ସେ ଜରା‑ମରଣବର୍ଜିତ ହୋଇ ମହର୍ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।

Verse 12

यस्तु मासोपवासं च वसिष्ठाग्रे करोति च । सोऽपि मुक्तिमवाप्नोति न याति स भवार्णवम्

ଯେ ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ମାସୋପବାସ କରେ, ସେ ମଧ୍ୟ ମୋକ୍ଷ ପାଏ; ସେ ଭବସାଗରକୁ ଯାଏ ନାହିଁ।

Verse 13

श्रावणस्य सिते पक्षे पौर्णमास्यां समाहितः । ऋषिं तर्पयते यस्तु ब्रह्मलोकं स गच्छति

ଶ୍ରାବଣ ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷର ପୌର୍ଣ୍ଣମାସୀରେ ଯେ ଏକାଗ୍ରଚିତ୍ତରେ ଋଷିଙ୍କୁ ତର୍ପଣ କରେ, ସେ ବ୍ରହ୍ମଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।

Verse 14

वसिष्ठस्याग्रतो यस्तु गायत्र्यष्टशतं जपेत् । आजन्ममरणात्पापात्सद्यो मुच्येत मानवः

ଯେ ବ୍ୟକ୍ତି ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଗାୟତ୍ରୀମନ୍ତ୍ର ଅଷ୍ଟଶତଥର ଜପ କରେ, ସେ ଜନ୍ମରୁ ମୃତ୍ୟୁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସଞ୍ଚିତ ପାପରୁ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।

Verse 15

वामदेवं यजेत्तत्र यदि श्रद्धासमन्वितः । अग्निष्टोमफलं राजन्सद्यः प्राप्नोति मानवः

ହେ ରାଜନ, ଯେ ଶ୍ରଦ୍ଧାସହିତ ସେଠାରେ ବାମଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା-ଯଜନ କରେ, ସେ ମନୁଷ୍ୟ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ଅଗ୍ନିଷ୍ଟୋମ ଯଜ୍ଞସମ ଫଳ ପାଏ।

Verse 16

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन द्रष्टव्योऽसौ महामुनिः । शुचिभिः श्रद्धया युक्तास्ते यास्यंति परं पदम्

ଏହେତୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ ସେଇ ମହାମୁନିଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରିବା ଉଚିତ। ଯେମାନେ ଶୁଚି ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧାଯୁକ୍ତ, ସେମାନେ ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେ।

Verse 17

तस्मात्सर्वात्मना राजन्वामदेवं च पूजयेत्

ଏହେତୁ, ହେ ରାଜନ, ସର୍ବାତ୍ମଭାବେ ବାମଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।