
ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ପୁଲସ୍ତ୍ୟ ଋଷି ଏକ ରାଜଶ୍ରୋତାଙ୍କୁ ଗୁହେଶ୍ୱର ନାମକ ପରମ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥର ମାହାତ୍ମ୍ୟ କହିଛନ୍ତି। ଗୁହାର ମଧ୍ୟରେ ସ୍ଥିତ ଶିବଲିଙ୍ଗ ‘ଗୁହେଶ୍ୱର’ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଏବଂ ପୂର୍ବେ ସିଦ୍ଧମାନେ ଏହାକୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ—ଏହି କଥାରେ କ୍ଷେତ୍ରର ପ୍ରାମାଣ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ହୁଏ। ଫଳଶ୍ରୁତି ଅନୁସାରେ, ଯେ ମନୁଷ୍ୟ କୌଣସି କାମନା ମନେ ରଖି ସେଠାକୁ ଯାଇ ପୂଜା କରେ, ସେ ତଦନୁରୂପ ଇଷ୍ଟଫଳ ପାଏ; କିନ୍ତୁ ଯେ ନିଷ୍କାମ ଭକ୍ତିରେ ଆରାଧନା କରେ, ସେ ମୋକ୍ଷମାର୍ଗକୁ ଅଗ୍ରସର ହୁଏ। ଏହା ସ୍କନ୍ଦମହାପୁରାଣର ପ୍ରଭାସଖଣ୍ଡ (ଅର୍ବୁଦଖଣ୍ଡ) ର 56ତମ ଅଧ୍ୟାୟ।
Verse 1
पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ गुहेश्वरमनुत्तमम् । गुहामध्ये गतं लिंगं सिद्धैः संपूजितं पुरा
ପୁଲସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ—ହେ ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠ! ତାପରେ ଅନୁତ୍ତମ ଗୁହେଶ୍ୱରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯିବା ଉଚିତ। ସେଠାରେ ଗୁହାମଧ୍ୟରେ ଅବସ୍ଥିତ ଏକ ଲିଙ୍ଗ ଅଛି, ଯାହାକୁ ପୁରାତନ କାଳରେ ସିଦ୍ଧମାନେ ସମ୍ୟକ୍ ପୂଜା କରିଥିଲେ।
Verse 2
यंयं काममभिध्याय संपूजयति मानवः । तंतं स लभते राजन्निष्कामो मोक्षमाप्नुयात्
ମନୁଷ୍ୟ ଯେଉଁ ଯେଉଁ କାମନାକୁ ମନେ ଧ୍ୟାନ କରି ଗୁହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସମ୍ୟକ୍ ପୂଜା କରେ, ହେ ରାଜନ୍, ସେ ସେହି ସେହି ଫଳ ପାଏ; ନିଷ୍କାମ ଭାବେ ପୂଜୁଥିବା ମୋକ୍ଷ ପାଏ।
Verse 56
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे तृतीयेऽर्बुदखण्डे गुहेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम षट्पञ्चाशत्तमोऽध्यायः
ଏହିପରି ଶ୍ରୀସ୍କନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀତିସାହସ୍ରୀ ସଂହିତାର ସପ୍ତମ ପ୍ରଭାସଖଣ୍ଡର ତୃତୀୟ ଅର୍ବୁଦଖଣ୍ଡରେ ‘ଗୁହେଶ୍ୱରମାହାତ୍ମ୍ୟବର୍ଣ୍ଣନ’ ନାମକ ଛପ୍ପନତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।