
ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ପୁଲସ୍ତ୍ୟ ଋଷି ଉପଦେଶରୂପେ ଶ୍ରୋତାଙ୍କୁ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ପବିତ୍ର ଗନ୍ତବ୍ୟ ପ୍ରତି ନେଇଯାଆନ୍ତି—“ତାପରେ ବ୍ୟାସେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଯିବା ଉଚିତ” ବୋଲି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦିଅନ୍ତି। ବ୍ୟାସଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ବ୍ୟାସତୀର୍ଥ ଓ ବ୍ୟାସେଶ୍ୱର ମନ୍ଦିରର ମାହାତ୍ମ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣିତ; ଏଠାରେ ‘ଦର୍ଶନ’କୁ ପରିବର୍ତ୍ତନକାରୀ ଜ୍ଞାନସାଧନା ଭାବେ କୁହାଯାଇଛି—ଦର୍ଶନରେ ମେଧା, ମତି ଓ ଶୁଚିତା ଲାଭ ହୁଏ। ଶେଷରେ କୋଲୋଫୋନ୍ରେ ଗ୍ରନ୍ଥ-ପରିଚୟ ମିଳେ—ଏହା ସ୍କନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର 81,000 ଶ୍ଲୋକ-ସମ୍ଭାରର ଅଂଶ, ସପ୍ତମ ପ୍ରଭାସ ଖଣ୍ଡ ଓ ତୃତୀୟ ଅର୍ବୁଦ ଖଣ୍ଡରେ ଅବସ୍ଥିତ, ଏବଂ “ବ୍ୟାସତୀର୍ଥମାହାତ୍ମ୍ୟବର୍ଣ୍ଣନମ୍” ନାମରେ ଛୟାଳିଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଭାବେ ଚିହ୍ନିତ; ଏହା ପାଠ, ଉଦ୍ଧୃତି ଓ ସଂରକ୍ଷଣ ପାଇଁ ପ୍ରମାଣିକ ସୂଚୀକରଣ ଦେଇଥାଏ।
Verse 1
पुलस्त्य उवाच । ततो व्यासेश्वरं गच्छेद्व्यासेन स्थापितं हि यत् । तं दृष्ट्वा जायते मर्त्यो मेधावी मतिमाञ्छुचिः । सप्तजन्मांतराण्येव व्यासस्य वचनं यथा
ପୁଲସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ—ତାପରେ ବ୍ୟାସଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ଥାପିତ ‘ବ୍ୟାସେଶ୍ୱର’ କୁ ଯିବା ଉଚିତ। ତାହାର ଦର୍ଶନରେ ମନୁଷ୍ୟ ମେଧାବୀ, ବିବେକୀ ଓ ଶୁଚି ହୁଏ—ବ୍ୟାସଙ୍କ ବଚନାନୁସାରେ ଏହି ଫଳ ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହେ।
Verse 46
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे तृतीयेऽर्बुदखण्डे व्यासतीर्थमाहात्म्यवर्णनंनाम षट्चत्वारिंशोऽध्यायः
ଏହିପରି ଶ୍ରୀସ୍କନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀତିସାହସ୍ରୀ ସଂହିତାର ସପ୍ତମ ପ୍ରଭାସଖଣ୍ଡର ତୃତୀୟ ଅର୍ବୁଦଖଣ୍ଡରେ “ବ୍ୟାସତୀର୍ଥ-ମାହାତ୍ମ୍ୟ-ବର୍ଣ୍ଣନ” ନାମକ ଛୟାଳିଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।