इति संचिन्तयन्ती सा भैमिं वचनमब्रवीत् । वृथा त्वमागतो भद्र जीवन्याहि पुनः सुखी
iti saṃcintayantī sā bhaimiṃ vacanamabravīt | vṛthā tvamāgato bhadra jīvanyāhi punaḥ sukhī
ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି ସେ ଭୈମିଙ୍କୁ କହିଲା— “ଭଦ୍ର, ତୁମେ ବ୍ୟର୍ଥରେ ଆସିଛ। ଜୀବନ୍ତ ଫେରିଯାଅ, ପୁନର୍ବାର ସୁଖୀ ହୁଅ।”
Kāma-kaṭaṅkaṭā (addressing Bhaimi)
Listener: भैमि (पुरुष पात्र)
Scene: स्त्री चिन्तामग्ना, समक्षं पुरुषं (भैमि) प्रति ‘वृथा आगतः’ इति शान्त-करुण-स्वरेण वदति; हस्तेन निवर्तन-सूचना, मुखे करुणा।
Even amid attraction and conflict, a narrative moment emphasizes preservation of life and withdrawal from harmful pursuit.
No tīrtha is mentioned in this verse.
None in this verse.