Adhyaya 45

Verse 1

स्कंद उवाच । अथ तद्योगिनीवृंदं दूराद्दृष्टिं प्रसार्य च । स्वनेत्रदैर्घ्यनिर्माणं प्रशशंस फलान्वितम्

ସ୍କନ୍ଦ କହିଲେ—ତାପରେ ସେଇ ଯୋଗିନୀବୃନ୍ଦ ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୃଷ୍ଟି ପ୍ରସାରିତ କରି, ନିଜ ନେତ୍ରର ପହଞ୍ଚ ବଢ଼ିବାର ସେଇ ଫଳଦାୟୀ ସିଦ୍ଧିକୁ ପ୍ରଶଂସା କଲା।

Verse 2

दिव्यप्रासादमालानां पताकाश्चलपल्लवाः । सादरं दूरमार्गस्थान्पांथानाह्वयतीरिव

ଦିବ୍ୟ ପ୍ରାସାଦମାଳାରେ ଚଳପଲ୍ଲବ ସଦୃଶ ଫଡ଼ଫଡ଼ାଉଥିବା ପତାକାମାନେ, ଦୂର ପଥରେ ଥିବା ପାଂଥମାନଙ୍କୁ ଯେନ ସାଦରେ ଆହ୍ୱାନ କରୁଥିଲେ।

Verse 3

चंचत्प्रासादमाणिक्यैर्विजृंभितमरीचिभिः । सुनीलमपि च व्योमवीक्ष्यमाणं सुनिर्मलम्

ଚଞ୍ଚଳ ପ୍ରାସାଦର ମାଣିକ୍ୟମାନଙ୍କରୁ ପ୍ରସାରିତ କିରଣଦ୍ୱାରା, ଗଭୀର ନୀଳ ଆକାଶ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ନିର୍ମଳ ଓ ନିଷ୍କଳଙ୍କ ପ୍ରତୀତ ହେଲା।

Verse 4

देवत्वं माययाच्छाद्य वेषं कार्पटिकोचितम् । विधाय काशीमविशद्योगिनीचक्रमक्रमम्

ମାୟାଦ୍ୱାରା ନିଜ ଦେବତ୍ୱକୁ ଆଛାଦିତ କରି, ଭ୍ରମଣଶୀଳ ଭିକ୍ଷୁକଙ୍କୁ ଯୋଗ୍ୟ ବେଷ ଧାରଣ କରି, ଯୋଗିନୀଚକ୍ର କାଶୀରେ ନିରବରେ, ଅଗୋଚର ଭାବେ ପ୍ରବେଶ କଲା।

Verse 5

काचिच्चयोगिनी भूता काचिज्जाता तपस्विनी । काचिद्बभूव सैरंध्री काचिन्मासोपवासिनी

ଜଣେ ଯୋଗିନୀ ହେଲେ, ଅନ୍ୟଜଣେ ତପସ୍ୱିନୀ ରୂପେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ; ଜଣେ ସୈରନ୍ଧ୍ରୀ (ଦାସୀ) ହେଲେ, ଆଉ ଜଣେ ମାସୋପବାସିନୀ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ।

Verse 6

मालाकारवधूः काचित्काचिन्नापितसुंदरी । सूतिकर्मविचारज्ञा ऽपरा भैषज्यकोविदा

ଜଣେ ମାଳାକାରର ବଧୂ ହେଲେ, ଅନ୍ୟଜଣେ ସୁନ୍ଦରୀ ନାପିତ-ନାରୀ ରୂପେ ଦେଖାଦେଲେ; ଜଣେ ସୂତିକର୍ମ (ପ୍ରସବ-ସେବା)ରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଆଉ ଜଣେ ଭୈଷଜ୍ୟ (ଔଷଧ)ରେ କୋବିଦ ଥିଲେ।

Verse 7

वैश्या च काचिदभवत्क्रयविक्रयचंचुरा । व्यालग्राहिण्यभूत्काचिद्दासीधात्री च काचन

ଜଣେ ନାରୀ ବୈଶ୍ୟା ହୋଇ କ୍ରୟ‑ବିକ୍ରୟରେ ଚତୁର ହେଲା। ଅନ୍ୟେ ଭୟଙ୍କର ପ୍ରାଣୀ ଧରୁଥିବା ହେଲା। ଆଉ ଜଣେ ଦାସୀ ଓ ଧାତ୍ରୀ (ଦୁଧମା) ହୋଇ ନଗରେ ସେବା କଲା।

Verse 8

एका च नृत्यकुशला त्वन्या गानविशारदा । अपरा वेणुवादज्ञा परा वीणाधराभवत्

ଜଣେ ନୃତ୍ୟରେ କୁଶଳ ହେଲା, ଅନ୍ୟେ ଗାନରେ ବିଶାରଦ ହେଲା। ଜଣେ ବେଣୁବାଦନ ଜାଣୁଥିଲା, ଆଉ ଜଣେ ବୀଣା ଧାରି ବୀଣାବାଦିନୀ ହେଲା।

Verse 9

मृदंगवादनज्ञान्या काचित्ताल कलावती । काचित्कार्मणतत्त्वज्ञा काचिन्मौक्तिकगुंफिका

ଜଣେ ମୃଦଙ୍ଗବାଦନରେ ନିପୁଣ ଥିଲା, ଅନ୍ୟେ ତାଳ‑ଲୟ କଳାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲା। ଜଣେ କାର୍ମଣ (କର୍ମପ୍ରୟୋଗ) ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣୁଥିଲା, ଆଉ ଜଣେ ମୋତି ଗୁଁଥିବା କାରିଗରୀ ଥିଲା।

Verse 10

गंधभागविधिज्ञान्या काचिदक्षकलालया । आलापोल्लासकुशला काचिच्चत्वरचारिणी

ଜଣେ ସୁଗନ୍ଧ ଦ୍ରବ୍ୟର ଭାଗ‑ପ୍ରମାଣ ଓ ବିଧି ଜାଣୁଥିଲା; ଅନ୍ୟେ ପାଶା ଖେଳର କଳାରେ ରମିଥିଲା। ଜଣେ ମଧୁର ଆଲାପ ଓ ଉଲ୍ଲାସମୟ ବିନୋଦରେ କୁଶଳ; ଆଉ ଜଣେ ଚତ୍ୱର‑ଚୌମୁହାଣିରେ ଘୁରୁଥିଲା।

Verse 11

वंशाधिरोहणे दक्षा रज्जुमार्गेण चेतरा । काचिद्वातुलचेष्टाऽभूत्पथि चीवरवेष्टना

ଜଣେ ବାଁଶ ଖୁଟି ଚଢ଼ିବାରେ ଦକ୍ଷ ଥିଲା, ଅନ୍ୟେ ଦୋରି‑ମାର୍ଗରେ ଚାଲୁଥିଲା। ଜଣେ ପାଗଳିନୀ ପରି ଚେଷ୍ଟା କଲା, ଆଉ ଜଣେ ପଥରେ ଚୀବର/ଚିଥଡ଼ା ଜଡ଼ି ଘୁରୁଥିଲା।

Verse 12

अपत्यदाऽनपत्यानां परा तत्रपुरेऽवसत् । काचित्करांघ्रिरेखाणां लक्षणानि चिकेति च

ସେହି ନଗରରେ ଜଣେ ନିଃସନ୍ତାନଙ୍କୁ ସନ୍ତାନଦାତ୍ରୀ ହୋଇ ବସୁଥିଲେ। ଆଉ ଜଣେ ହାତ‑ପାଦର ରେଖାରେ ଥିବା ଶୁଭଲକ୍ଷଣ ପରୀକ୍ଷା କରି ତାହାର ଅର୍ଥ କହୁଥିଲେ।

Verse 13

चित्रलेखन नैपुण्यात्काचिज्जनमनोहरा । वशीकरणमंत्रज्ञा काचित्तत्र चचार ह

ଚିତ୍ରଲେଖନର ନୈପୁଣ୍ୟରେ ଜଣେ ନାରୀ ଲୋକମନକୁ ମୋହିତ କରୁଥିଲେ। ଆଉ ଜଣେ ବଶୀକରଣ‑ମନ୍ତ୍ରଜ୍ଞା ହୋଇ ସେଠାରେ ବିଚରଣ କରୁଥିଲେ।

Verse 14

गुटिकासिद्धिदा काचित्काचिदंजनसिद्धिदा । धातुवादविदग्धान्या पादुकासिद्धिदा परा

ଜଣେ ଗୁଟିକା‑ସିଦ୍ଧି ଦେଉଥିଲେ, ଆଉ ଜଣେ ଅଞ୍ଜନ‑ସିଦ୍ଧି ପ୍ରଦାନ କରୁଥିଲେ। ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଧାତୁବାଦରେ ନିପୁଣ ଥିଲେ, ଆଉ ଜଣେ ପାଦୁକା‑ସିଦ୍ଧି ଦେଉଥିଲେ।

Verse 15

अग्निस्तंभ जलस्तंभ वाक्स्तंभं चाप्यशिक्षयत् । खेचरीत्वं ददौ काचिददृश्यत्वं परा ददौ

ସେ ଅଗ୍ନି‑ସ୍ତମ୍ଭ, ଜଳ‑ସ୍ତମ୍ଭ ଓ ବାକ୍‑ସ୍ତମ୍ଭ ଶିକ୍ଷା ମଧ୍ୟ ଦେଉଥିଲେ। ଜଣେ ଖେଚରୀତ୍ୱ ଦେଲେ, ଆଉ ଜଣେ ଅଦୃଶ୍ୟତ୍ୱ ପ୍ରଦାନ କଲେ।

Verse 16

काचिदाकर्पणीं सिद्धिं ददावुच्चाटनं परा । काचिन्निजांगसौंदर्य युवचित्तविमोहिनी

ଜଣେ ଆକର୍ଷଣୀ‑ସିଦ୍ଧି ଦେଲେ, ଆଉ ଜଣେ ଉଚ୍ଚାଟନ‑କର୍ମ ପ୍ରଦାନ କଲେ। ଆଉ ଜଣେ ନିଜ ଅଙ୍ଗସୌନ୍ଦର୍ୟରେ ଯୁବକମାନଙ୍କ ଚିତ୍ତକୁ ମୋହିତ କରୁଥିଲେ।

Verse 17

चिंतितार्थप्रदा काचित्काचिज्ज्योतिः कलावती । इत्यादि वेषभाषाभिरनुकृत्य समंततः

ସେହି ଯୋଗିନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେହି ‘ଚିନ୍ତିତାର୍ଥପ୍ରଦା’, କେହି ‘ଜ୍ୟୋତି’, କେହି ‘କଲାବତୀ’ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ। ନାନା ବେଷ ଓ ନାନା ଭାଷାଭଙ୍ଗୀ ଅନୁକରଣ କରି ସେମାନେ ନଗରମଧ୍ୟେ ସର୍ବତ୍ର ଘୁରିଲେ।

Verse 18

प्रत्यंगणं प्रतिगृहं प्राविशद्योगिनीगणः । इत्थमब्दंचरंत्यस्ता योगिन्योऽहर्निशं पुरि

ଯୋଗିନୀମାନଙ୍କ ଦଳ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଆଙ୍ଗଣ ଓ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲା। ଏଭଳି ଭାବେ ସେମାନେ ନଗରରେ ଦିନରାତି ଏକ ପୂର୍ଣ୍ଣ ବର୍ଷ ଧରି ଚରଣ କଲେ।

Verse 19

न च्छिद्रं लेभिरे क्वापि नृपविघ्नचिकीर्षवः । ततः समेत्य ताः सर्वा योगिन्यो वंध्यवांछिताः । तस्थुः संमंत्र्य तत्रैव न गता मंदरं पुनः

ରାଜାଙ୍କୁ ବିଘ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହିଲେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ଛିଦ୍ର (ସୁଯୋଗ) ପାଇଲେ ନାହିଁ। ତେଣୁ ଇଚ୍ଛା ବିଫଳ ହୋଇ ଖିନ୍ନ ହୋଇଥିବା ସମସ୍ତ ଯୋଗିନୀ ଏକତ୍ର ହେଲେ, ସେଠାରେଇ ପରାମର୍ଶ କରି ରହିଲେ; ଏବଂ ପୁଣି ମନ୍ଦରକୁ ଫେରିଲେ ନାହିଁ।

Verse 20

प्रभुकार्यमनिष्पाद्य सदः संभावनैधितः । कः पुरः शक्नुयात्स्थातुं स्वामिनो क्षतविग्रहः

ପ୍ରଭୁଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧନ ନ କରି ମଧ୍ୟ ଯେ ସଦା ଆତ୍ମଗର୍ବରେ ଫୁଲିଥାଏ—ଅପମାନିତ ଦେହଧାରୀ ସେ ସେବକ କିପରି ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦାଁଡ଼ାଇ ପାରିବ?

Verse 21

अन्यच्च चिंतितं ताभिर्योगिनीभिरिदं मुने । प्रभुं विनापि जीवामो न तु काशीं विना पुनः

ହେ ମୁନି, ସେ ଯୋଗିନୀମାନେ ଆଉ ଏକ ଚିନ୍ତା କଲେ—“ପ୍ରଭୁ ବିନା ମଧ୍ୟ ଆମେ ବଞ୍ଚିପାରିବୁ; କିନ୍ତୁ କାଶୀ ବିନା ପୁଣି କେବେ ମଧ୍ୟ ବଞ୍ଚିପାରିବୁ ନାହିଁ।”

Verse 22

प्रभूरुष्टोपि सद्भृत्ये जीविकामात्रहारकः । काशीहरेत्कराद्भ्रष्टा पुरुषार्थचतुष्टयम्

ପ୍ରଭୁ ସଦ୍ଭୃତ୍ୟ ଉପରେ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ କେବଳ ଜୀବିକାମାତ୍ର ହରଣ କରନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଯେ କାଶୀରୁ ଚ୍ୟୁତ ହୁଏ, ତାହାର ହାତରୁ କାଶୀ ସ୍ୱୟଂ ଧର୍ମ-ଅର୍ଥ-କାମ-ମୋକ୍ଷ ଚାରି ପୁରୁଷାର୍ଥ ହରିନେଇଥାଏ।

Verse 23

नाद्यापि काशीं संत्यज्य तदारभ्य महामुने । योगिन्योन्यत्र तिष्ठंति चरंत्योपि जगत्त्रयम्

ହେ ମହାମୁନେ! ସେହି ସମୟରୁ ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯୋଗିନୀମାନେ କାଶୀକୁ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି ନାହିଁ; ତ୍ରିଲୋକ ଭ୍ରମଣ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟତ୍ର କେବଳ କ୍ଷଣମାତ୍ର ରହନ୍ତି।

Verse 24

प्राप्यापि श्रीमतीं काशीं यस्तितिक्षति दुर्मतिः । स एव प्रत्युत त्यक्तो धर्मकामार्थमुक्तिभिः

ଶ୍ରୀମୟୀ କାଶୀକୁ ପାଇ ସୁଦ୍ଧା ଯେ ଦୁର୍ମତି ଶ୍ରଦ୍ଧା ବିନା କେବଳ ‘ସହି’ ରହେ, ସେ ପ୍ରକୃତରେ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଓ ମୁକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ପରିତ୍ୟକ୍ତ ହୁଏ।

Verse 25

कः काशीं प्राप्य दुर्बुद्धिरपरत्र यियासति । मोक्षनिक्षेप कलशीं तुच्छश्रीकृतमानसः

କାଶୀକୁ ପାଇ କିଏ ଦୁର୍ବୁଦ୍ଧି ଅନ୍ୟତ୍ର ଯିବାକୁ ଚାହିବ? କାଶୀ ତ ମୋକ୍ଷ-ନିକ୍ଷେପର କଳଶୀ; ତୁଚ୍ଛ ଶ୍ରୀରେ ମନ କ୍ଷୁଦ୍ର କରିଥିବା ଲୋକ ମାତ୍ର ଅନ୍ୟତ୍ର ଯିବାକୁ ଭାବେ।

Verse 26

विमुखोपीश्वरोस्माकं काशीसेवनपुण्यतः । संमुखो भविता पुण्यं कृतकृत्याः स्म तद्वयम्

ପ୍ରଭୁ ଯଦି ଆମ ପ୍ରତି ବିମୁଖ ମଧ୍ୟ ହୁଅନ୍ତୁ, କାଶୀ-ସେବାର ପୁଣ୍ୟରୁ ସେ ଆମ ପ୍ରତି ସଂମୁଖ ଓ ଅନୁକୂଳ ହେବେ; ସେହି ପୁଣ୍ୟରେ ଆମେ କୃତକୃତ୍ୟ ହେବୁ—ଆମେ ଧନ୍ୟ।

Verse 27

दिनैः कतिपयैरेव सर्वज्ञोपि समेष्यति । विना काशीं न रमते यतोऽन्यत्र त्रिलोचनः

କେତେକ ଦିନ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଜ୍ଞ ମଧ୍ୟ ଏହି ନିଶ୍ଚୟକୁ ପହଞ୍ଚେ—କାଶୀ ବିନା ସେ ରମେନାହିଁ; କାରଣ ତ୍ରିଲୋଚନ ଶିବ ଅନ୍ୟତ୍ର ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି ନାହିଁ।

Verse 28

शंभोः शक्तिरियं काशी काचित्सर्वैरगोचरा । शंभुरेव हि जानीयादेतस्याः परमं सुखम्

ଏହି କାଶୀ ଶମ୍ଭୁଙ୍କର ଶକ୍ତି; ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଅଗୋଚର ଏକ ତତ୍ତ୍ୱ। ନିଶ୍ଚୟ ତାହାର ପରମ ସୁଖକୁ ଶମ୍ଭୁ ନିଜେ ହିଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜାଣନ୍ତି।

Verse 29

इति निश्चित्य मनसि शंभोरानंदकानने । अतिष्ठद्योगिनीवृंदं कयाचिन्माययावृतम्

ଏପରି ମନେ ନିଶ୍ଚୟ କରି, ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ‘ଆନନ୍ଦ-କାନନ’ରେ ଯୋଗିନୀମାନଙ୍କ ଏକ ବୃନ୍ଦ କୌଣସି ରହସ୍ୟମୟ ମାୟାରେ ଆବୃତ ହୋଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲା।

Verse 30

व्यास उवाच । इत्थं समाकर्ण्य मुनिः पुनः पप्रच्छ षण्मुखम् । कानि कानि च नामानि तासां तानि वदेश्वर

ବ୍ୟାସ କହିଲେ—ଏପରି ଶୁଣି ମୁନି ପୁନଃ ଷଣ୍ମୁଖଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ: “ତାଙ୍କର କେଉଁ କେଉଁ ନାମ ଅଛି? ହେ ଈଶ୍ୱର, ସେହି ନାମଗୁଡ଼ିକ କହନ୍ତୁ।”

Verse 31

भजनाद्योगिनीनां च काश्यां किं जायते फलम् । कस्मिन्पर्वणि ताः पूज्याः कथं पूज्याश्च तद्वद

“ଏବଂ କାଶୀରେ ଯୋଗିନୀମାନଙ୍କ ଭଜନ-ପୂଜାରୁ କେଉଁ ଫଳ ଜନ୍ମେ? କେଉଁ ପର୍ବଦିନରେ ସେମାନେ ପୂଜ୍ୟ, ଏବଂ କିପରି ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ—ତାହା ମଧ୍ୟ କହନ୍ତୁ।”

Verse 32

श्रुत्वेतिप्रश्नमौमेयो योगिनीसंश्रयं ततः । प्रत्युवाच मुने वच्मि शृणोत्ववहितो भवान्

ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି ଉମାପୁତ୍ର, ଯୋଗିନୀମାନଙ୍କ ଆଶ୍ରୟସ୍ୱରୂପ, କହିଲେ—“ହେ ମୁନେ! ମୁଁ କହୁଛି; ଆପଣ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସାବଧାନତାରେ ଶୁଣନ୍ତୁ।”

Verse 33

स्कंद उवाच । नामधेयानि वक्ष्यामि योगिनीनां घटोद्भव । आकर्ण्य यानि पापानि क्षयंति भविनां क्षणात्

ସ୍କନ୍ଦ କହିଲେ—“ହେ ଘଟୋଦ୍ଭବ (ବ୍ୟାସ)! ମୁଁ ଯୋଗିନୀମାନଙ୍କ ନାମ ଘୋଷଣା କରିବି; ଯାହା ଶୁଣିଲେ ଜୀବମାନଙ୍କ ପାପ କ୍ଷଣମାତ୍ରେ ନଶିଯାଏ।”

Verse 34

गजानना सिंहमुखी गृध्रास्या काकतुंडिका । उष्ट्रग्रीवा हयग्रीवा वाराही शरभानना

ଗଜାନନା, ସିଂହମୁଖୀ, ଗୃଧ୍ରାସ୍ୟା, କାକତୁଣ୍ଡିକା; ଉଷ୍ଟ୍ରଗ୍ରୀବା, ହୟଗ୍ରୀବା, ବାରାହୀ ଓ ଶରଭାନନା—ଏହିମାନେ ଯୋଗିନୀମାନଙ୍କ ନାମ।

Verse 35

उलूकिका शिवारावा मयूरी विकटानना । अष्टवक्त्रा कोटराक्षी कुब्जा विकटलोचना

ଉଲୂକିକା, ଶିବାରାବା, ମୟୂରୀ, ବିକଟାନନା; ଅଷ୍ଟବକ୍ତ୍ରା, କୋଟରାକ୍ଷୀ, କୁବ୍ଜା ଓ ବିକଟଲୋଚନା—ଏମାନେ ମଧ୍ୟ ଯୋଗିନୀମାନଙ୍କ ନାମ।

Verse 36

शुष्कोदरी ललज्जिह्वा श्वदंष्ट्रा वानरानना । ऋक्षाक्षी केकराक्षी च बृहत्तुंडा सुराप्रिया

ଶୁଷ୍କୋଦରୀ, ଲଲଜ୍ଜିହ୍ୱା, ଶ୍ୱଦଂଷ୍ଟ୍ରା, ବାନରାନନା; ଋକ୍ଷାକ୍ଷୀ, କେକରାକ୍ଷୀ, ବୃହତ୍ତୁଣ୍ଡା ଏବଂ ସୁରାପ୍ରିୟା—ଏମାନେ ମଧ୍ୟ ଯୋଗିନୀମାନଙ୍କ ନାମ।

Verse 37

कपालहस्ता रक्ताक्षी शुकी श्येनी कपोतिका । पाशहस्ता दंडहस्ता प्रचंडा चंडविक्रमा

ସେ କପାଳହସ୍ତା, ରକ୍ତାକ୍ଷୀ; ଶୁକୀ, ଶ୍ୟେନୀ, କପୋତିକା; ପାଶହସ୍ତା, ଦଣ୍ଡହସ୍ତା, ଅତି ପ୍ରଚଣ୍ଡା ଓ ରଣେ ଭୟଙ୍କର ବିକ୍ରମଶାଳିନୀ।

Verse 38

शिशुघ्नी पापहंत्री च काली रुधिरपायिनी । वसाधया गर्भभक्षा शवहस्तांत्रमालिनी

ସେ ଶିଶୁଘ୍ନୀ, ପାପହନ୍ତ୍ରୀ; କାଳୀ, ରୁଧିରପାୟିନୀ; ବସାଧୟା, ଗର୍ଭଭକ୍ଷା; ଏବଂ ଶବହସ୍ତା, ଆନ୍ତ୍ରମାଳାଧାରିଣୀ।

Verse 39

स्थूलकेशी बृहत्कुक्षिः सर्पास्या प्रेतवाहना । दंदशूककरा क्रौंची मृगशीर्षा वृषानना

ସେ ସ୍ଥୂଳକେଶୀ, ବୃହତ୍କୁକ୍ଷି; ସର୍ପାସ୍ୟା, ସର୍ପସଦୃଶ ମୁଖବତୀ; ପ୍ରେତବାହନା; ଦନ୍ଦଶୂକକରା, ସର୍ପସମ ହସ୍ତବତୀ; କ୍ରୌଞ୍ଚୀ; ମୃଗଶୀର୍ଷା; ଓ ବୃଷାନନା।

Verse 40

व्यात्तास्या धूमनिःश्वासा व्योमैकचरणोर्ध्वदृक् । तापनी शोषणीदृष्टिः कोटरी स्थूलनासिका

ସେ ବ୍ୟାତ୍ତାସ୍ୟା, ବିକରାଳ ଫାଟିଥିବା ମୁଖବତୀ; ଧୂମନିଃଶ୍ୱାସା, ଧୂଆଁମୟ ଶ୍ୱାସବତୀ; ବ୍ୟୋମେ ଏକଚରଣେ ବିଚରଣ କରି ଊର୍ଧ୍ୱଦୃଷ୍ଟିବତୀ; ତାପନୀ, ଦାହକାରିଣୀ; ଶୋଷଣୀଦୃଷ୍ଟି, ଯାହାର ଦୃଷ୍ଟି ଶୁଷ୍କ କରେ; କୋଟରୀ; ଓ ସ୍ଥୂଳନାସିକା।

Verse 41

विद्युत्प्रभा बलाकास्या मार्जारी कटपूतना । अट्टाट्टहासा कामाक्षी मृगाक्षी मृगलोचना

ସେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ପ୍ରଭା, ବିଜୁଳି ସଦୃଶ ଦୀପ୍ତିମତୀ; ବଲାକାସ୍ୟା; ମାର୍ଜାରୀ; କଟପୂତନା; ଅଟ୍ଟାଟ୍ଟହାସା, ଘୋର ଅଟ୍ଟହାସ କରୁଥିବା; କାମାକ୍ଷୀ; ମୃଗାକ୍ଷୀ; ଏବଂ ମୃଗଲୋଚନା—ହରିଣୀ ସଦୃଶ ନୟନବତୀ।

Verse 42

नामानीमानि यो मर्त्यश्चतुःषष्टिं दिनेदिने । जपेत्त्रिसंध्यं तस्येह दुष्टबाधा प्रशाम्यति

ଯେ ମର୍ତ୍ୟ ପ୍ରତିଦିନ ତ୍ରିସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଏହି ଚଉଷଠି ନାମ ଜପ କରେ, ତାହାର ଏହି ଜୀବନରେ ଦୁଷ୍ଟବାଧା ଶାନ୍ତ ହୁଏ।

Verse 43

न डाकिन्यो न शाकिन्यो न कूष्मांडा न राक्षसाः । तस्य पीडां प्रकुर्वंति नामानीमानि यः पठेत्

ଯେ ଏହି ନାମଗୁଡ଼ିକୁ ପଢ଼େ, ତାକୁ ନ ଡାକିନୀ, ନ ଶାକିନୀ, ନ କୂଷ୍ମାଣ୍ଡ, ନ ରାକ୍ଷସ ପୀଡ଼ା ଦେଇପାରନ୍ତି।

Verse 44

शिशूनां शांतिकारीणि गर्भशांतिकराणि च । रणे राजकुले वापि विवादे जयदान्यपि

ଏହି ନାମଗୁଡ଼ିକ ଶିଶୁମାନଙ୍କୁ ଶାନ୍ତି ଦେଉଛି, ଗର୍ଭକୁ ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତ କରେ; ଯୁଦ୍ଧରେ, ରାଜସଭାରେ ଓ ବିବାଦରେ ମଧ୍ୟ ଜୟ ଦିଏ।

Verse 45

लभेदभीप्सितां सिद्धिं योगिनीपीठसेवकः । मंत्रांतराण्यपि जपंस्तत्पीठे सिद्धिभाग्भवेत्

ଯୋଗିନୀ-ପୀଠର ସେବକ ଇଚ୍ଛିତ ସିଦ୍ଧି ଲଭେ; ଅନ୍ୟ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କଲେ ମଧ୍ୟ ସେହି ପୀଠରେ ସିଦ୍ଧିର ଭାଗୀ ହୁଏ।

Verse 46

बलिपूजोपहारैश्च धूपदीपसमर्पणैः । क्षिप्रं प्रसन्ना योगिन्यः प्रयच्छेयुर्मनोरथान्

ବଳି, ପୂଜା ଓ ଉପହାର, ଧୂପ-ଦୀପ ସମର୍ପଣ ଦ୍ୱାରା ଯୋଗିନୀମାନେ ଶୀଘ୍ର ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ମନୋରଥ ପ୍ରଦାନ କରନ୍ତି।

Verse 47

शरत्काले महापूजां तत्र कृत्वा विधानतः । हवींषि हुत्वा मंत्रज्ञो महतीं सिद्धिमाप्नुयात्

ଶରତ୍କାଳରେ ସେଠାରେ ବିଧିମତେ ମହାପୂଜା କରି, ମନ୍ତ୍ରଜ୍ଞ ଅଗ୍ନିରେ ହବ୍ୟ ଆହୁତି ଦେଲେ ମହାସିଦ୍ଧି ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।

Verse 48

आरभ्याश्वयुजःशुक्लां तिथिं प्रतिपदं शुभाम् । पूजयेन्नवमीयावन्नरश्चिंतितमाप्नुयात्

ଆଶ୍ୱୟୁଜ ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷର ଶୁଭ ପ୍ରତିପଦାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ନବମୀ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯେ ପୂଜା କରେ, ସେ ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ପାଏ।

Verse 49

कृष्णपक्षस्य भूतायामुपवासी नरोत्तमः । तत्र जागरणं कृत्वा महतीं सिद्धिमाप्नुयात्

କୃଷ୍ଣପକ୍ଷର ଭୂତାୟା ତିଥିରେ ଉପବାସୀ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନର ସେଠାରେ ଜାଗରଣ କଲେ ମହାସିଦ୍ଧି ପାଏ।

Verse 50

प्रणवादिचतुर्थ्यन्तैर्नामभिर्भक्तिमान्नरः । प्रत्येकं हवनं कृत्वा शतमष्टोत्तरं निशि

ଭକ୍ତିମାନ ନର ପ୍ରଣବରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଚତୁର୍ଥାନ୍ତ ନାମ-ମନ୍ତ୍ରଦ୍ୱାରା, ରାତିରେ ପ୍ରତ୍ୟେକଟି ଅଲଗାଭାବେ ହବନ କରି ଏକଶେ ଆଠ ଆହୁତି ଦେଉ।

Verse 51

ससर्पिषा गुग्गुलुना लघुकोलि प्रमाणतः । यां यां सिद्धिमभीप्सेत तांतां प्राप्नोति मानवः

ଘିଅ ଓ ଗୁଗ୍ଗୁଳୁକୁ ଛୋଟ କୋଳିଫଳ ପରିମାଣରେ ନେଇ, ମନୁଷ୍ୟ ଯେଯେ ସିଦ୍ଧି ଆକାଂକ୍ଷା କରେ ସେସେ ସିଦ୍ଧି ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।

Verse 52

चैत्रकृष्णप्रतिपदि तत्र यात्रा प्रयत्नतः । क्षेत्रविघ्नशांत्यर्थं कर्तव्या पुण्यकृज्जनैः

ଚୈତ୍ର ମାସର କୃଷ୍ଣପକ୍ଷ ପ୍ରତିପଦା ଦିନେ ସେଠାରେ ପୁଣ୍ୟକର୍ମୀ ଲୋକେ ପ୍ରୟତ୍ନପୂର୍ବକ ଯାତ୍ରା କରିବା ଉଚିତ, କ୍ଷେତ୍ରସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ବିଘ୍ନଶାନ୍ତି ପାଇଁ।

Verse 53

यात्रा च सांवत्सरिकीं यो न कुर्यादवज्ञया । तस्य विघ्नं प्रयच्छंति योगिन्यः काशिवासिनः

ଯେ ଅବଜ୍ଞାବଶତଃ ବାର୍ଷିକ ଯାତ୍ରା କରେନାହିଁ, କାଶୀବାସିନୀ ଯୋଗିନୀମାନେ ତାହାକୁ ବିଘ୍ନ ପ୍ରଦାନ କରନ୍ତି।

Verse 54

अग्रे कृत्वा स्थिताः सर्वास्ताः काश्यां मणिकर्णिकाम् । तन्नमस्कारमात्रेण नरो विघ्नैर्न बाध्यते

ସେ ସମସ୍ତ (ଯୋଗିନୀ) ମଣିକର୍ଣିକାକୁ ଅଗ୍ରେ ରଖି କାଶୀରେ ଅବସ୍ଥିତ; ତାଙ୍କୁ କେବଳ ନମସ୍କାର କଲେ ମାତ୍ର ମନୁଷ୍ୟ ବିଘ୍ନରେ ବାଧିତ ହୁଏନାହିଁ।