स तेन रथमुख्येन सागरांतां वसुंधराम् । त्रिःसप्तकृत्वो द्रुहिणश्चकारामुं प्रदक्षिणम्
sa tena rathamukhyena sāgarāṃtāṃ vasuṃdharām | triḥsaptakṛtvo druhiṇaścakārāmuṃ pradakṣiṇam
ସେହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥଦ୍ୱାରା ଦ୍ରୁହିଣ (ବ୍ରହ୍ମା) ସାଗରାନ୍ତ ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ଏକୋଇଶିଥର ପ୍ରଦକ୍ଷିଣ କଲେ।
Skanda (deduced, Kāśīkhaṇḍa context) to Agastya
Scene: A luminous chariot bearing Soma circles the ocean-girdled earth; oceans form a blue ring, continents stylized; Brahmā guides the chariot in repeated pradakṣiṇā, leaving a trail of light.
Pradakṣiṇā (reverent circumambulation) is portrayed as a cosmic act that establishes auspicious order and merit.
The verse is a cosmic prelude; the chapter’s focus culminates in Avimukta-Kāśī’s Candreśvara and Amṛtodaka.
Circumambulation (pradakṣiṇā) is highlighted as a sacred act, here performed on a universal scale.