सक्रोधनाः सदाचाराः श्रौतस्मार्तक्रियापराः । पंचयज्ञरता नित्यं संबंधसंमाश्रिताः । क्षतज्ञाः क्रतुजाश्चैव ते सर्वे नृपसत्तमाः
sakrodhanāḥ sadācārāḥ śrautasmārtakriyāparāḥ | paṃcayajñaratā nityaṃ saṃbaṃdhasaṃmāśritāḥ | kṣatajñāḥ kratujāścaiva te sarve nṛpasattamāḥ
ସେମାନେ ଧର୍ମୋଚିତ କ୍ରୋଧୀ, ସଦାଚାରୀ, ଶ୍ରୌତ ଓ ସ୍ମାର୍ତ୍ତ କ୍ରିୟାରେ ପରାୟଣ। ନିତ୍ୟ ପଞ୍ଚଯଜ୍ଞରେ ରତ, ଯଥାଯଥ ସମ୍ବନ୍ଧ ଓ ଧର୍ମମର୍ଯ୍ୟାଦାରେ ନିଷ୍ଠିତ। କ୍ଷତି-ପ୍ରତିଦାନ ଜ୍ଞାନୀ, କ୍ରତୁଜାତ—ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠ।
Narrator (contextual praise of a lineage/community; exact speaker not explicit in snippet)
Scene: A courtly tableau: dhārmic kings with sacrificial fires and priests; the king’s stern yet controlled expression symbolizes ‘righteous anger’; daily yajña implements arranged in order.
True nobility is defined by dharma: disciplined conduct, ritual responsibility, and protection of social order.
No specific tirtha is named; the verse praises dharmic culture within the Dharmāraṇya setting.
The five daily sacrifices (pañca-yajña) and adherence to Śrauta–Smārta rites are explicitly highlighted.