Adhyaya 77

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । भीमेश्वरं ततो गच्छेत्सर्वपापक्षयंकरम् । सेवितं ऋषिसङ्घैश्च भीमव्रतधरैः शुभैः

ଶ୍ରୀ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ କହିଲେ—ତାପରେ ସର୍ବପାପକ୍ଷୟକର ଭୀମେଶ୍ୱର ତୀର୍ଥକୁ ଯିବା ଉଚିତ। ସେଠାରେ ଋଷିସଂଘ ଓ ଶୁଭ ଭୀମବ୍ରତଧାରୀମାନେ ସେବା-ଆରାଧନା କରନ୍ତି।

Verse 2

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा सोपवासो जितेन्द्रियः । जपेदेकाक्षरं मन्त्रमूर्ध्वबाहुर्दिवाकरे

ସେହି ତୀର୍ଥରେ ଯେ କେହି ସ୍ନାନ କରି ଉପବାସୀ ହୋଇ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଦିଗକୁ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱବାହୁ ହୋଇ ଏକାକ୍ଷର ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରେ—

Verse 3

तस्य जन्मार्जितं पापं तत्क्षणादेव नश्यति । सप्तजन्मार्जितं पापं गायत्र्या नश्यते ध्रुवम्

ତାହାର ଏହି ଜନ୍ମରେ ସଞ୍ଚିତ ପାପ ସେହି କ୍ଷଣରେ ନଶିଯାଏ। ଗାୟତ୍ରୀ-ଜପରେ ସାତ ଜନ୍ମର ସଞ୍ଚିତ ପାପ ମଧ୍ୟ ନିଶ୍ଚୟ ନଶିଯାଏ।

Verse 4

दशभिर्जन्मभिर्जातं शतेन तु पुरा कृतम् । सहस्रेण त्रिजन्मोत्थं गायत्री हन्ति किल्बिषम्

ଗାୟତ୍ରୀ ପାପକୁ ନାଶ କରେ—ଦଶ ଜନ୍ମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଶତ ଜନ୍ମ ପୂର୍ବରୁ କୃତ, ଏବଂ ସହସ୍ର ସଞ୍ଚୟରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତ୍ରିଜନ୍ମଜ ପାପ।

Verse 5

वैदिकं लौकिकं वापि जाप्यं जप्तं नरेश्वर । तत्क्षणाद्दहते सर्वं तृणं तु ज्वलनो यथा

ହେ ନରାଧିପ! ଜପ ବୈଦିକ ହେଉ କି ଲୌକିକ—ଜପିଲେ ମାତ୍ରେ ସେହି କ୍ଷଣରେ ସବୁକୁ ଦହିଦିଏ, ଯେପରି ଅଗ୍ନି ଶୁଖିଲା ତୃଣକୁ।

Verse 6

न देवबलमाश्रित्य कदाचित्पापमाचरेत् । अज्ञानान्नश्यते क्षिप्रं नोत्तरं तु कदाचन

ଦେବବଳକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି କେବେ ପାପ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଅଜ୍ଞାନରେ କରା ଦ୍ରୁତ ନଶିପାରେ; କିନ୍ତୁ ପରେ କେବେ ମଧ୍ୟ ଅଜୁହାତ ନାହିଁ।

Verse 7

तत्र तीर्थे तु यो दानं शक्तिमाश्रित्य चाचरेत् । तदक्षय्यफलं सर्वं जायते पाण्डुनन्दन

ସେହି ତୀର୍ଥରେ ଯେ ନିଜ ଶକ୍ତିଅନୁସାରେ ଦାନ କରେ, ତାହାର ସମସ୍ତ ଫଳ ଅକ୍ଷୟ ହୁଏ, ହେ ପାଣ୍ଡୁନନ୍ଦନ।

Verse 77

। अध्याय

॥ ଅଧ୍ୟାୟ ॥