Adhyaya 66

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र मातृतीर्थमनुत्तमम् । सङ्गमस्य समीपस्थं नर्मदादक्षिणे तटे

ଶ୍ରୀ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ କହିଲେ—ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ତାପରେ ସଙ୍ଗମର ସମୀପରେ ନର୍ମଦାର ଦକ୍ଷିଣ ତଟରେ ଅବସ୍ଥିତ ଅନୁତ୍ତମ ମାତୃତୀର୍ଥକୁ ଯିବା ଉଚିତ।

Verse 2

मातरस्तत्र राजेन्द्र संजाता नर्मदातटे । उमार्धनारिर्देवेशो व्यालयज्ञोपवीतधृक्

ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ସେଠାରେ ନର୍ମଦାତଟରେ ମାତୃଗଣ ପ୍ରକଟ ହୋଇଥିଲେ। ସେଠାରେ ଦେବେଶ—ଉମା ଅର୍ଧନାରୀ ଶିବ—ସର୍ପମୟ ଯଜ୍ଞୋପବୀତ ଧାରଣ କରି ବିରାଜିତ।

Verse 3

उवाच योगिनीवृन्दं कष्टंकष्टमहो हर । अजेयाः सर्वदेवानां त्वत्प्रसादान्महेश्वर

ସେ ଯୋଗିନୀବୃନ୍ଦକୁ କହିଲେ— “ହାୟ ହାୟ, ହେ ହର! ହେ ମହେଶ୍ୱର, ତୁମ ପ୍ରସାଦରେ ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଅଜେୟ ହୋଇଛନ୍ତି।”

Verse 4

तीर्थमत्र विधानेन प्रख्यातं वसुधातले । एवं भवतु योगिन्य इत्युक्त्वान्तरधाच्छिवः

“ଏଠାରେ ଏହି ତୀର୍ଥ ବିଧିବିଧାନରେ ପୃଥିବୀତଳେ ପ୍ରଖ୍ୟାତ ହେଉ।” ଏହିପରି କହି— “ଏମିତି ହେଉ, ହେ ଯୋଗିନୀମାନେ!”— ଶିବ ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହେଲେ।

Verse 5

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तत्र तीर्थे तु यो भक्त्या नवम्यां नियतः शुचिः । उपोष्य परया भक्त्या पूजयेन्मातृगोचरम्

ଶ୍ରୀ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ କହିଲେ— ଯେ କେହି ସେଇ ତୀର୍ଥରେ ନବମୀ ଦିନ ନିୟମିତ ଓ ଶୁଚି ହୋଇ ଉପବାସ କରି, ପରମ ଭକ୍ତିରେ ମାତୃଗୋଚର (ମାତୃମଣ୍ଡଳ) ପୂଜା କରେ,

Verse 6

तस्य स्युर्मातरः प्रीताः प्रीतोऽयं वृषवाहनः । वन्ध्याया मृतवत्साया अपुत्राया युधिष्ठिर

ତାହା ପାଇଁ ମାତୃମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ଏହି ବୃଷବାହନ (ଶିବ) ମଧ୍ୟ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି। ହେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର! ବନ୍ଧ୍ୟା, ମୃତବତ୍ସା, କିମ୍ବା ଅପୁତ୍ରା ପାଇଁ—

Verse 7

स्नापनं चारभेत्तत्र मन्त्रशास्त्रविदुत्तमः । सहिरण्येन कुम्भेन पञ्चरत्नफलान्वितः

ସେଠାରେ ମନ୍ତ୍ରଶାସ୍ତ୍ରର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜ୍ଞାତା ସ୍ନାପନକ୍ରିୟା ଆରମ୍ଭ କରିବେ— ସୁବର୍ଣ୍ଣସହିତ କୁମ୍ଭ ଦ୍ୱାରା, ପଞ୍ଚରତ୍ନଫଳସଂଯୁକ୍ତ।

Verse 8

स्नापयेत्पुत्रकामायाः कांस्यपात्रेण देशिकः । पुत्रं सा लभते नारी वीर्यवन्तं गुणान्वितम्

ପୁତ୍ରକାମନା କରୁଥିବା ନାରୀ ପାଇଁ ଦେଶିକ ଆଚାର୍ଯ୍ୟ କାଂସ୍ୟପାତ୍ରରେ ସ୍ନାନବିଧି କରାଉନ୍ତୁ। ସେ ନାରୀ ବୀର୍ୟବାନ ଓ ଗୁଣାନ୍ୱିତ ପୁତ୍ରକୁ ପାଏ।

Verse 9

यो यं काममभिध्यायेत्ततः स लभते नृप । मातृतीर्थात्परं तीर्थं न भूतं न भविष्यति

ହେ ନୃପ! ଏଠାରେ ଯେ ଯେ କାମନାକୁ ଧ୍ୟାନ କରେ, ସେ ତାହାକୁ ଲଭେ। ମାତୃତୀର୍ଥଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୀର୍ଥ ନ ପୂର୍ବେ ଥିଲା, ନ ଭବିଷ୍ୟତରେ ହେବ।

Verse 66

। अध्याय

ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।