Adhyaya 65

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र आनन्देश्वरमुत्तमम् । तत्तीर्थं कथयिष्यामि सर्वपापक्षयंकरम्

ଶ୍ରୀମାର୍କଣ୍ଡେୟ କହିଲେ—ତତଃ, ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ଉତ୍ତମ ଆନନ୍ଦେଶ୍ୱରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯିବା ଉଚିତ। ସର୍ବପାପକ୍ଷୟକାରୀ ସେହି ତୀର୍ଥକୁ ମୁଁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବି।

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । आनन्दश्चैव संजातो रुद्रस्य द्विजसत्तम । कथ्यतां मे च तत्सर्वं संक्षेपात्सह बान्धवैः

ଯୁଧିଷ୍ଠିର କହିଲେ—ହେ ଦ୍ୱିଜସତ୍ତମ, ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ କିପରି ଜନ୍ମିଲା? ସେ ସବୁ ମୋତେ ସଂକ୍ଷେପରେ କୁହନ୍ତୁ, ବାନ୍ଧବମାନଙ୍କ ସହିତ ସମ୍ବନ୍ଧ ସହ।

Verse 3

श्रीमार्कण्डेय उवाच । कथयामि नृपश्रेष्ठ आनन्देश्वरमुत्तमम् । दानवानां वधं कृत्वा देवदेवो महेश्वरः

ଶ୍ରୀମାର୍କଣ୍ଡେୟ କହିଲେ—ହେ ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ଉତ୍ତମ ଆନନ୍ଦେଶ୍ୱରଙ୍କ ବର୍ଣ୍ଣନା କରୁଛି। ଦାନବମାନଙ୍କୁ ବଧ କରି ଦେବଦେବ ମହେଶ୍ୱର (ଏହି ମହିମାରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ)।

Verse 4

पूजितो दैवतैः सर्वैः किन्नरैर्यक्षपन्नगैः । आनन्दसंयुतो देवो ननर्त वृषवाहनः

ସମସ୍ତ ଦେବତା, କିନ୍ନର, ଯକ୍ଷ ଓ ପନ୍ନଗ (ନାଗ) ମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହୋଇ, ଆନନ୍ଦସଂଯୁତ ଦେବ—ବୃଷବାହନ (ଶିବ) ନୃତ୍ୟ କଲେ।

Verse 5

भैरवं रूपमास्थाय गौर्या चार्द्धाङ्गसंस्थितः । भूतवेतालकङ्कालैर्भैरवैर्भैरवो वृतः

ଭୈରବ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଯାହାଙ୍କ ଅର୍ଧାଙ୍ଗରେ ଗୌରୀ ଅଧିଷ୍ଠିତା, ସେଇ ଭୈରବ ଭୂତ, ୱେତାଳ ଓ କଙ୍କାଳଧାରୀ ଭୈରବଗଣଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଥିଲେ।

Verse 6

ननर्त नर्मदातीरे दक्षिणे पाण्डुनन्दन । तुष्टैर्मरुद्गणैः सर्वैः स्थापितः कमलासनः

ହେ ପାଣ୍ଡୁନନ୍ଦନ! ସେ ନର୍ମଦାର ଦକ୍ଷିଣ ତଟରେ ନୃତ୍ୟ କଲେ। ସମସ୍ତ ମରୁଦ୍ଗଣ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ସେଠାରେ କମଳାସନ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କଲେ।

Verse 7

तदाप्रभृति तत्तीर्थमानन्देश्वरमुच्यते । अष्टम्यां च चतुर्दश्यां पौर्णमास्यां नराधिप

ସେହି ସମୟରୁ ସେଇ ତୀର୍ଥ ‘ଆନନ୍ଦେଶ୍ୱର’ ବୋଲି ପରିଚିତ ହେଲା। ହେ ନରାଧିପ! ଅଷ୍ଟମୀ, ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଓ ପୌର୍ଣ୍ଣମାସୀରେ (ସେଠାରେ ବିଶେଷ ପୂଜା ପ୍ରଶଂସିତ)।

Verse 8

विधिवच्चार्चयेद्देवं सुगन्धेन विलेपयेत् । ब्राह्मणान्पूजयेत्तत्र यथाशक्त्या युधिष्ठिर

ହେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର! ସେଠାରେ ବିଧିମତେ ଦେବଙ୍କୁ ଅର୍ଚ୍ଚନା କରି, ସୁଗନ୍ଧିତ ଲେପନରେ ଲେପନ କରିବା ଉଚିତ; ଏବଂ ଯଥାଶକ୍ତି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ପୂଜା-ସତ୍କାର କରିବା ଉଚିତ।

Verse 9

गोदानं तत्र कर्तव्यं वस्त्रदानं शुभावहम् । वसन्तस्य त्रयोदश्यां श्राद्धं तत्रैव कारयेत्

ସେଠାରେ ଗୋଦାନ କରିବା ଉଚିତ ଏବଂ ଶୁଭଦାୟକ ବସ୍ତ୍ରଦାନ ମଧ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ। ବସନ୍ତ ଋତୁର ତ୍ରୟୋଦଶୀ ଦିନ ସେଠାରେଇ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରାଇବା ଉଚିତ।

Verse 10

इङ्गुदैर्बदरैर्बिल्वैरक्षतैश्च जलेन वा । प्रेतानां कारयेच्छ्राद्धमानन्देश्वर उत्तमे

ଉତ୍ତମ ଆନନ୍ଦେଶ୍ୱରରେ ପ୍ରେତମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଇଙ୍ଗୁଦ, ବଦର, ବିଲ୍ୱଫଳ ଓ ଅକ୍ଷତ ଦ୍ୱାରା—କିମ୍ବା କେବଳ ଜଳରେ ମଧ୍ୟ—ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରାଇବା ଉଚିତ।

Verse 11

आनन्दिता भवेयुस्ते यावदाभूतसम्प्लवम् । सन्ततेर्वै न विच्छेदः सप्तजन्मसु जायते । आनन्दो हि भवत्तेषां प्रतिजन्मनि भारत

ପ୍ରଳୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ରହିବେ। ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାଙ୍କ ସନ୍ତତିରେ ବିଚ୍ଛେଦ ହୁଏ ନାହିଁ; ହେ ଭାରତ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ୍ମରେ ସେମାନଙ୍କୁ ସୁଖ ଓ ଆନନ୍ଦ ମିଳେ।

Verse 65

। अध्याय

ଇତି ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।