ईश्वर उवाच । स्वागतं देवविप्राणां सुप्रभाताद्य शर्वरी । किं कुर्मो वदत क्षिप्रं कोऽन्यः सेव्यः सुरासुरैः
īśvara uvāca | svāgataṃ devaviprāṇāṃ suprabhātādya śarvarī | kiṃ kurmo vadata kṣipraṃ ko'nyaḥ sevyaḥ surāsuraiḥ
ଈଶ୍ୱର କହିଲେ—ହେ ଦେବମାନେ ଓ ଦେବବିପ୍ରମାନେ, ସ୍ୱାଗତ। ଏହି ରାତ୍ରି ଏବେ ଶୁଭ ପ୍ରଭାତରେ ପରିଣତ ହୋଇଛି। ଶୀଘ୍ର କୁହ, ଆମେ କ’ଣ କରିବୁ? ଦେବ-ଅସୁର ଉଭୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେବ୍ୟ ମୋ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କିଏ?
Śiva (Īśvara/Rudra)
Tirtha: Revā tīrtha-cycle (contextual)
Type: kshetra
Listener: devas and vipra-sages
Scene: Śiva addresses the gathering at first light; the sky transitions from night to dawn; devas and brahmarṣis stand respectfully; Śiva’s gesture conveys welcome and inquiry.
Śiva is portrayed as the universal refuge and highest recourse, beyond factional divisions of deva and asura.
The verse sits within the Revā Khaṇḍa (Narmadā/Revā sacred geography), though this line itself is a dialogue setup rather than direct tirtha-praise.
No explicit ritual is prescribed here; it introduces a crisis and the need for immediate counsel/action.