Adhyaya 166

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । ततः सिद्धेश्वरी देवी वैष्णवी पापनाशिनी । आनन्दं परमं प्राप्ता दृष्ट्वा स्थानं सुशोभनम्

ମାର୍କଣ୍ଡେୟ କହିଲେ—ତାପରେ ପାପନାଶିନୀ ବୈଷ୍ଣବୀ ସିଦ୍ଧେଶ୍ୱରୀ ଦେବୀ ସେଇ ସୁଶୋଭନ ସ୍ଥାନକୁ ଦେଖି ପରମ ଆନନ୍ଦ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ।

Verse 2

तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा पूजयेत्पितृदेवताः । देवीं पश्यति यो भक्त्या मुच्यते सर्वपातकैः

ସେଇ ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି ମନୁଷ୍ୟ ପିତୃଦେବତାମାନଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଯେ ଭକ୍ତିରେ ସେଠାରେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପ ଓ ପତନରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।

Verse 3

मृतवत्सा तु या नारी वन्ध्या स्त्रीजननी तथा । पुत्रं सा लभते नारी शीलवन्तं गुणान्वितम्

ଯାହାର ସନ୍ତାନ ମରିଯାଇଛି, ଯେ ବନ୍ଧ୍ୟା, କିମ୍ବା ଯେ କେବଳ କନ୍ୟାମାନଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଉଛି—ସେ ନାରୀ ଶୀଳବାନ ଓ ଗୁଣସମ୍ପନ୍ନ ପୁତ୍ରକୁ ପାଏ।

Verse 4

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पश्येद्देवीं सुभक्तितः । अष्टम्यां वा चतुर्दश्यां सर्वकालेऽथवा नृप

ହେ ନୃପ! ଯେ ଲୋକ ସେହି ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି ସୁଭକ୍ତିରେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରେ—ଅଷ୍ଟମୀରେ ହେଉ କି ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀରେ, କିମ୍ବା ଯେକୌଣସି ସମୟରେ—ସେ ପ୍ରଶଂସିତ ଫଳ ପାଏ।

Verse 5

सङ्गमे तु ततः स्नाता नारी वा पुरुषोऽपि वा । पुत्रं धनं तथा देवी ददाति परितोषिता

ସେହି ପବିତ୍ର ସଙ୍ଗମରେ ସ୍ନାନ କରି ପରେ, ନାରୀ ହେଉ କି ପୁରୁଷ—ପ୍ରସନ୍ନ ଦେବୀ ପୁତ୍ର ଓ ଧନ ପ୍ରଦାନ କରନ୍ତି।

Verse 6

गोत्ररक्षां प्रकुरुते दृष्टा देवी सुपूजिता । प्रजां च पाति सततं पूज्यमाना न संशयः

ଦେବୀଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରି ସୁପୂଜା କଲେ ସେ ଗୋତ୍ରର ରକ୍ଷା କରନ୍ତି; ଏବଂ ପୂଜିତ ହେଲେ ସେ ସଦା ସନ୍ତାନକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି—ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

Verse 7

नवम्यां च महाराज स्नात्वा देवीमुपोषितः । पूजयेत्परया भक्त्या श्रद्धापूतेन चेतसा

ହେ ମହାରାଜ! ନବମୀ ଦିନ ସ୍ନାନ କରି ଉପବାସ ରଖି, ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା ଚିତ୍ତରେ ପରମ ଭକ୍ତିସହ ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।

Verse 8

स गच्छेत्परमं लोकं यः सुरैरपि दुर्लभः

ସେ ଦେବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ ପରମ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।

Verse 166

। अध्याय

ଅଧ୍ୟାୟ। (ଅଧ୍ୟାୟ ବିଭାଗର ସୂଚକ ଚିହ୍ନ)