संसारार्णवमग्नानां नराणां पापकर्मिणाम् । नैवोद्धर्ता जगन्नाथं विना नारायणं परः
saṃsārārṇavamagnānāṃ narāṇāṃ pāpakarmiṇām | naivoddhartā jagannāthaṃ vinā nārāyaṇaṃ paraḥ
ସଂସାର-ସମୁଦ୍ରରେ ନିମଗ୍ନ ଓ ପାପକର୍ମରେ ଭାରାକ୍ରାନ୍ତ ନରମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ଜଗନ୍ନାଥ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପରମ ଉଦ୍ଧାରକ ନାହିଁ।
Śrī Mārkaṇḍeya
Listener: Rājendra (king)
Scene: A drowning human figure in a vast ocean labeled ‘saṃsāra’ reaches out; Nārāyaṇa appears as Jagannātha extending a saving hand/garland, with a small boat of ‘nāma’ nearby.
The verse emphasizes exclusive refuge (śaraṇāgati) in Nārāyaṇa as the ultimate deliverer from worldly bondage.
The teaching appears within the Huṅkāra/Vāsudeva Tīrtha context on the Narmadā, reinforcing the tīrtha’s Vaiṣṇava sanctity.
No specific rite; the prescription is theological—take refuge in Nārāyaṇa.