Adhyaya 157

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तस्यैवानन्तरं राजञ्छुक्लतीर्थसमीपतः । वासुदेवस्य तीर्थं तु सर्वलोकेषु पूजितम्

ଶ୍ରୀ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ କହିଲେ—ହେ ରାଜନ୍, ତାହାର ତୁରନ୍ତ ପରେ ଶୁକ୍ଲତୀର୍ଥ ସମୀପରେ ବାସୁଦେବଙ୍କ ତୀର୍ଥ ଅଛି, ଯାହା ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ପୂଜିତ।

Verse 2

तद्धि पुण्यं सुविख्यातं नर्मदायां पुरातनम् । यत्र हुङ्कारमात्रेण रेवा क्रोशं जगाम सा

ସେ ପୁଣ୍ୟସ୍ଥାନ ନର୍ମଦାରେ ପୁରାତନ ଓ ସୁପ୍ରସିଦ୍ଧ; ଯେଉଁଠାରେ କେବଳ ‘ହୁଂ’ ହୁଙ୍କାରମାତ୍ରେ ରେବା ଏକ କ୍ରୋଶ ଦୂରକୁ ଗଲା।

Verse 3

यदा प्रभृति राजेन्द्र हुङ्कारेण गता सरित् । तदाप्रभृति स स्वामी हुङ्कारः शब्दितो बुधैः

ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର! ‘ହୁଁ’ ନିନାଦର ପ୍ରଭାବରେ ଯେତେବେଳେ ସେ ନଦୀ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲା, ସେହି ସମୟରୁ ତତ୍ସ୍ଥ ସ୍ୱାମୀକୁ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ‘ହୁଙ୍କାର’ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ କଲେ।

Verse 4

हुङ्कारतीर्थे यः स्नात्वा पश्यत्यव्ययमच्युतम् । स मुच्यते नरः पापैः सप्तजन्म कृतैरपि

ହୁଙ୍କାର-ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି ଅବ୍ୟୟ ଅଚ୍ୟୁତ (ବିଷ୍ଣୁ)ଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରୁଥିବା ମନୁଷ୍ୟ, ସପ୍ତଜନ୍ମରେ କୃତ ପାପରୁ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।

Verse 5

संसारार्णवमग्नानां नराणां पापकर्मिणाम् । नैवोद्धर्ता जगन्नाथं विना नारायणं परः

ସଂସାର-ସମୁଦ୍ରରେ ନିମଗ୍ନ ଓ ପାପକର୍ମରେ ଭାରାକ୍ରାନ୍ତ ନରମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ଜଗନ୍ନାଥ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପରମ ଉଦ୍ଧାରକ ନାହିଁ।

Verse 6

सा जिह्वा या हरिं स्तौति तच्चित्तं यत्तदर्पितम् । तावेव केवलौ श्लाघ्यौ यौ तत्पूजाकरौ करौ

ଯେ ଜିହ୍ୱା ହରିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରେ ସେଇ ଜିହ୍ୱା ଧନ୍ୟ; ଯେ ଚିତ୍ତ ତାଙ୍କୁ ଅର୍ପିତ ସେଇ ଚିତ୍ତ ଧନ୍ୟ। ଏବଂ ଯେ ଦୁଇ ହାତ ତାଙ୍କ ପୂଜା କରେ ସେଇ ଦୁଇ ହାତ ନିଶ୍ଚୟ ଶ୍ଲାଘ୍ୟ।

Verse 7

सर्वदा सर्वकार्येषु नास्ति तेषाममङ्गलम् । येषां हृदिस्थो भगवान्मङ्गलायतनो हरिः

ଯାହାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ମଙ୍ଗଳାୟତନ ଭଗବାନ୍ ହରି ବିରାଜିତ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସର୍ବଦା ସର୍ବକାର୍ଯ୍ୟରେ କୌଣସି ଅମଙ୍ଗଳ ହୁଏ ନାହିଁ।

Verse 8

यदन्यद्देवतार्चायाः फलं प्राप्नोति मानवः । साष्टाङ्गप्रणिपातेन तत्फलं लभते हरेः

ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କ ଆରାଧନାରୁ ମଣିଷ ଯେ ଫଳ ପାଏ, ସେଇ ଫଳ ହରିଙ୍କୁ ସାଷ୍ଟାଙ୍ଗ ପ୍ରଣିପାତ କଲେ ଲଭେ।

Verse 9

रेणुगुण्ठितगात्रस्य यावन्तोऽस्य रजःकणाः । तावद्वर्षसहस्राणि विष्णुलोके महीयते

ପବିତ୍ର ଧୂଳିରେ ଆବୃତ ଦେହରେ ଯେତେ ରଜଃକଣ ଲାଗିଥାଏ, ସେତେ ସହସ୍ର ବର୍ଷ ସେ ବିଷ୍ଣୁଲୋକରେ ମହିମାନ୍ୱିତ ହୁଏ।

Verse 10

सम्मार्जनाभ्युक्षणलेपनेन तदालये नश्यति सर्वपापम् । नारी नराणां परया तु भक्त्या दृष्ट्वा तु रेवां नरसत्तमस्य

ସେଇ ଆଳୟରେ ସମ୍ମାର୍ଜନ, ପବିତ୍ର ଜଳ ଛିଟାଇବା ଓ ଲେପନ କରିଲେ ସମସ୍ତ ପାପ ନଶିଯାଏ। ଏବଂ ହେ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ନାରୀ ମଧ୍ୟ ପରମ ଭକ୍ତିରେ ରେବାଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରି ପବିତ୍ର ପୁଣ୍ୟ ଲଭେ।

Verse 11

येनार्चितो भगवान्वासुदेवो जन्मार्जितं नश्यति तस्य पापम् । स याति लोकं गरुडध्वजस्य विधूतपापः सुरसङ्घपूज्यताम्

ଯେ ଭଗବାନ୍ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ଅର୍ଚ୍ଚନା କରେ, ତାହାର ଜନ୍ମଜନ୍ମାନ୍ତରର ସଞ୍ଚିତ ପାପ ନଶିଯାଏ। ସେ ପାପଶୂନ୍ୟ ହୋଇ ଗରୁଡଧ୍ୱଜ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଲୋକକୁ ଯାଇ ଦେବସଂଘରେ ପୂଜ୍ୟ ହୁଏ।

Verse 12

शाठ्येनापि नमस्कारं प्रयुञ्जंश्चक्रपाणिनः । सप्तजन्मार्जितं पापं गच्छत्याशु न संशयः

କପଟରେ ମଧ୍ୟ ଯଦି କେହି ଚକ୍ରପାଣି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ, ତେବେ ତାହାର ସାତ ଜନ୍ମର ସଞ୍ଚିତ ପାପ ଶୀଘ୍ର ନଶିଯାଏ—ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

Verse 13

पूजायां प्रीयते रुद्रो जपहोमैर्दिवाकरः । शङ्खचक्रगदापाणिः प्रणिपातेन तुष्यति

ପୂଜାରେ ରୁଦ୍ର ପ୍ରୀତ ହୁଅନ୍ତି; ଜପ ଓ ହୋମରେ ଦିବାକର ପ୍ରୀତ ହୁଅନ୍ତି। ଶଙ୍ଖ-ଚକ୍ର-ଗଦାଧାରୀ ପ୍ରଭୁ ପ୍ରଣିପାତରେ ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି।

Verse 14

भवजलधिगतानां द्वन्द्ववाताहतानां सुतदुहितृकलत्रत्राणभारार्दितानाम् । विषमविषयतोये मज्जतामप्लवानां भवति शरणमेको विष्णुपोतो नराणाम्

ଭବସାଗରେ ପତିତ, ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱବାତରେ ଆହତ, ପୁତ୍ର-କନ୍ୟା-କଲତ୍ର ରକ୍ଷାର ଭାରେ ପୀଡିତ—ବିଷୟରୂପ ବିଷମ ଜଳରେ ନୌକା ବିନା ମଜ୍ଜିଯାଉଥିବା ନରମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକମାତ୍ର ଶରଣ ବିଷ୍ଣୁ-ପୋତ ହିଁ।

Verse 15

हुङ्कारतीर्थे राजेन्द्र शुभं वा यदि वाशुभम् । यत्कृतं पुरुषव्याघ्र तन्नश्यति न कर्हिचित्

ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର! ହୁଙ୍କାର ତୀର୍ଥରେ—ଶୁଭ ହେଉ କି ଅଶୁଭ—ହେ ପୁରୁଷବ୍ୟାଘ୍ର! ଯେ କର୍ମ କରାଯାଏ ତାହାର ଫଳ କେବେ ନଶେ ନାହିଁ।

Verse 157

। अध्याय

ଏହି ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।