Shukla Yajur Veda — Adhyaya 7, Mantra 17
मनो॒ न येषु॒ हव॑नेषु ति॒ग्मं विप॒: शच्या॑ वनु॒थो द्रव॑न्ता । आ यः शर्या॑भिस्तुविनृ॒म्णो अ॒स्याश्री॑णीता॒दिशं॒ गभ॑स्तावे॒ष ते॒ योनि॑: प्र॒जाः पा॒ह्यप॑मृष्टो॒ मर्को॑ दे॒वास्त्वा॑ मन्थि॒पाः प्र ण॑य॒न्त्वना॑धृष्टासि
máno na yéṣu hávaneṣu tigmáṃ vípaḥ śácyā vanútho drávantā | ā́ yaḥ śaryā́bʰis tuvínṛmṇo asyā́śrīṇītā́diśaṃ gábhastāv eṣá te yóniḥ | prajā́ḥ pāhi | ápamṛṣṭo márko devā́s tvā manthipā́ḥ prá ṇayantu anā́dhṛṣṭo'si
ମନ ପରି (ଦ୍ରୁତ) ସେହି ହବନମାନଙ୍କରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ (ପାନ) ଧାଉଛି; ବିପ୍ର (ଋଷି)ମାନେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ତାହାକୁ, ଧାଉଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ଜିତନ୍ତି। ଯେ ତୁବିନୃମ୍ଣ (ମହାବଳବାନ) ଅଟେ, ଶର୍ୟା (ଦ୍ରୁତ ଗତି) ଦ୍ୱାରା, ନିଜ ଗଭସ୍ତ (ହାତ/କିରଣ)ରେ ଦିଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛି—ସେହି ତୁମର ଯୋନି (ଆଧାର) ଅଟେ। ପ୍ରଜାମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର! ଅପମୃଷ୍ଟ (ଶୁଦ୍ଧ/ପୋଛା) ମର୍କା ଅଟେ। ଦେବମାନେ—ମନ୍ଥିପାଃ (ମନ୍ଥନ କୃତ ପାନ ପାନକାରୀ)—ତୁମକୁ ଆଗେଇ ନେଉନ୍ତୁ; ତୁମେ ଅନାଧୃଷ୍ଟ (ଅଜେୟ/ଅସ୍ପର୍ଶ୍ୟ) ଅଟ।
मनो॒ । न । येषु॒ । हव॑नेषु । ति॒ग्मम् । विप॒ः । शच्या॑ । व॒नु॒थः । द्रव॑न्ताः । आ । यः । शर्या॑भिः । तु॒वि॒नृ॒म्णः । अ॒स्य । आ॒श्री॑णीता । आ॒दिश॑म् । गभ॑स्तौ । ए॒षः । ते॒ । योनि॑ः । प्र॒जाः । पा॒हि । अप॑मृष्टः । मर्कः॑ । दे॒वाः । त्वा॒ । म॒न्थि॒पाः । प्र । न॒य॒न्तु॒ । अना॑धृष्टः । अ॒सि॒