म॒न्यवे॑ऽयस्ता॒पं क्रोधा॑य निस॒रं योगा॑य यो॒क्तार॒ᳪ शोका॑याभिस॒र्तारं॒ क्षेमा॑य विमो॒क्तार॑मुत्कूलनिकू॒लेभ्य॑स्त्रि॒ष्ठिनं॒ वपु॑षे मानस्कृ॒तᳪ शीला॑याञ्जनीका॒रीं निरृ॑त्यै कोशका॒रीं य॒माया॒सूम्
mányave ’yastā́paṃ kródhāya nisaráṃ yógāya yóktāraṃ śókāyābhisartā́raṃ kṣémāya vimóktāram utkū́la-nikū́lebhyas triṣṭhínaṃ vápuse mānaskṛtáṃ śī́lāyāñjanīkārī́ṃ nírr̥tyai kośakārī́ṃ yamā́yāsū́m
ମନ୍ୟୁ (କ୍ରୋଧ) ପାଇଁ ମୁଁ ତାପ ଦେଇଥିବାକୁ ନିୟୋଜନ କରେ; କ୍ରୋଧ ପାଇଁ ନିସରଣ (ହଂକାଇ ବାହାର କରୁଥିବା)କୁ; ଯୋଗ/ଶିଷ୍ଟାଚାର ପାଇଁ ଯୋକ୍ତାର (ଯୋଡ଼ୁଥିବା)କୁ; ଶୋକ ପାଇଁ ଅଭିସର୍ତ୍ତାର (ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିବା)କୁ; କ୍ଷେମ (ସୁରକ୍ଷା) ପାଇଁ ବିମୋକ୍ତାର (ମୁକ୍ତ କରୁଥିବା)କୁ; ଉଚ୍ଚ କୂଳ ଓ ନିମ୍ନ କୂଳରୁ ତ୍ରିଷ୍ଠିନ (ତ୍ରି-ଆଧାରବାନ)କୁ; ବପୁ (ରୂପ) ପାଇଁ ମାନସକୃତ (ମନରେ ଗଢ଼ା)କୁ; ଶୀଳ (ଅଭ୍ୟାସ/ସ୍ୱଭାବ) ପାଇଁ ଅଞ୍ଜନୀକାରୀ (ଅନ୍ଧକାର/କାଜଳ କରୁଥିବା)କୁ; ନିରୃତି ପାଇଁ କୋଶକାରୀ (ଆବରଣ/କୋଶ ତିଆରି କରୁଥିବା)କୁ; ଯମ ପାଇଁ ଆସୁ (ପ୍ରାଣ)କୁ ନିୟୋଜନ କରେ।
मन्यवे । अयः-तापम् । क्रोधाय । निसरम् । योगाय । योक्तारम् । शोकाय । अभिसर्तारम् । क्षेमाय । विमोक्तारम् । उत्कूल-निकूलेभ्यः । त्रिष्ठिनम् । वपुषे । मानस्-कृतम् । शीलाय । अञ्जनी-कारीम् । निरृत्यै । कोश-कारीम् । यमाय । असूम् ।