विश्व॑कर्मन् ह॒विषा॑ वावृधा॒नः स्व॒यं य॑जस्व पृथि॒वीमु॒त द्याम् । मुह्य॑न्त्व॒न्ये अ॒भित॑: स॒पत्ना॑ इ॒हास्माकं॑ म॒घवा॑ सू॒रिर॑स्तु
viśvákarman havíṣā vāvṛdhānáḥ svayáṃ yajasva pṛthivī́m utá dyā́m | múhyantv anyé abhítaḥ sápatnā ihā́smā́kaṃ maghávā sū́rir astu ||
ହେ ବିଶ୍ୱକର୍ମନ୍! ହବିଷା ଵାଵୃଧାନ (ବୃଦ୍ଧି ପାଇ) ତୁମେ ସ୍ୱୟଂ ଯଜ—ପୃଥିବୀମ୍ ଉତ ଦ୍ୟାମ୍। ଚାରିପାଖର ଅନ୍ୟ ସପତ୍ନମାନେ ମୋହିତ ହୋଇ ବିଭ୍ରାନ୍ତ ହେଉନ୍ତୁ; ଏଠାରେ ଆମର ମଘବା (ଦାନଶୀଳ ପୋଷକ) ସୂରି (ଉଦାର ଅଧିପତି) ହେଉ।
विश्वकर्मन् । हविषा वावृधानः । स्वयम् यजस्व । पृथिवीम् उत द्याम् । मुह्यन्तु अन्ये । अभितः सपत्नाः । इह अस्माकम् । मघवा । सूरिः अस्तु ।