दᳪष्ट्रा॑भ्यां म॒लिम्लू॒ञ्जम्भ्यै॒स्तस्क॑राँ२ उ॒त । हनु॑भ्याᳪ स्ते॒नान् भ॑गव॒स्ताँस्त्वं खा॑द॒ सुखा॑दितान्
daṃṣṭrā́bhyāṃ malimlū́ñ jambhyáiḥ táskarān uta | hánubhyāṃ stenā́n bhagavo tā́ṃs tváṃ khā́da su-khā́ditān
ହେ ଭଗବନ୍ (ପ୍ରତାପୀ) ଅଗ୍ନି! ତୁମ ଦଂଷ୍ଟ୍ରାଦ୍ୱାରା ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କୁ ଭକ୍ଷଣ କର; ତୁମ ଜମ୍ଭଦ୍ୱାରା ଲୁଟେରାମାନଙ୍କୁ; ଏବଂ ତୁମ ଦୁଇ ହନୁଦ୍ୱାରା ଚୋରମାନଙ୍କୁ—ସେମାନଙ୍କୁ ସହଜ-ଭକ୍ଷ୍ୟ କରି ତୁମେ ଭକ୍ଷଣ କର।
दᳪष्ट्रा॑भ्याम् । म॒लिम्लू॒न् । जम्भ्यैः । तस्क॑रान् । उ॒त । हनु॑भ्याम् । स्ते॒नान् । भ॑गवः । तान् । त्वम् । खा॑द । सु-खा॑दितान्