देव॑ सवित॒: प्र सु॑व य॒ज्ञं प्र सु॑व य॒ज्ञप॑तिं॒ भगा॑य । दि॒व्यो ग॑न्ध॒र्वः के॑त॒पूः केतं॑ नः पुनातु वा॒चस्पति॒र्वाचं॑ नः स्वदतु
devá savitaḥ prá suva yajñáṃ prá suva yajñápatim bhágāya | divyó gandharváḥ ketapū́ḥ kétaṃ naḥ punātu vā́caspátir vā́caṃ naḥ svadatu
ହେ ଦେବ ସବିତଃ, ଯଜ୍ଞକୁ ପ୍ର ସୁବ (ପ୍ରେରଣ କର); ଭଗଙ୍କ ଭାଗ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞପତିଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ର ସୁବ। ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧର୍ବ—କେତପୂଃ (କେତର ଶୁଦ୍ଧିକର୍ତ୍ତା)—ଆମ ପାଇଁ କେତକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରୁନ୍ତୁ; ବାଚସ୍ପତି ଆମ ବାଣୀକୁ ମଧୁର କରୁନ୍ତୁ।
देव॑ । स॒वि॒त॒ः । प्र । सु॒व । य॒ज्ञम् । प्र । सु॒व । य॒ज्ञ-प॑तिम् । भगा॑य । दि॒व्यः । ग॒न्ध॒र्वः । के॒त॒पूः । के॒तम् । नः । पु॒ना॒तु । वा॒चः-पतिः॑ । वा॒चम् । नः । स्व॒द॒तु