Sukta 62

Mantra 1

स्तुषे नरा दिवो अस्य प्रसन्ताश्विना हुवे जरमाणो अर्कैः । या सद्य उस्रा व्युषि ज्मो अन्तान्युयूषतः पर्युरू वरांसि ॥

ମୁଁ ସ୍ତୁତି କରେ—ହେ ଦିବ୍ୟ ବିସ୍ତାରର ଦୁଇ ନରାଧିପ, ଅଶ୍ୱିନୌ; ଆକାଂକ୍ଷାରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଉଥିବା ଜଣେ ଭାବେ ମୁଁ ଅର୍କ (ସ୍ତୋତ୍ର) ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ଆହ୍ୱାନ କରେ। ତୁମେ ଉଷା ଉଦୟ ହେବା ସହସା ସୀମାଗୁଡ଼ିକୁ ହଟାଇ, ଇଚ୍ଛନୀୟ ପଥଗୁଡ଼ିକୁ ବିଶାଳ କରି ଖୋଲିଦିଅ।

Mantra 2

ता यज्ञमा शुचिभिश्चक्रमाणा रथस्य भानुं रुरुचू रजोभिः । पुरू वरांस्यमिता मिमानापो धन्वान्यति याथो अज्रान् ॥

ସେଇ ଦୁଇଜଣ, ନିଜ ଶୁଚି ଶକ୍ତି ସହ ଯଜ୍ଞ ଦିଗକୁ ଗତି କରି, ରଜୋମଣ୍ଡଳମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନିଜ ରଥର ଭାନୁ (କାନ୍ତି) କୁ ଦୀପ୍ତ କରିଦେଲେ। ଅନେକ ଅମିତ ଇଚ୍ଛନୀୟ ବିସ୍ତାରକୁ ମାପି, ତୁମେ ଜଳମାନଙ୍କୁ ଓ ଶୁଷ୍କ ପ୍ରଦେଶକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଖୋଲା ସମତଳମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଟପି ଯାଅ।

Mantra 3

ता ह त्यद्वर्तिर्यदरध्रमुग्रेत्था धिय ऊहथुः शश्वदश्वैः । मनोजवेभिरिषिरैः शयध्यै परि व्यथिर्दाशुषो मर्त्यस्य ॥

ହେ ଉଗ୍ର, ମହାବଳବାନ ଅଶ୍ୱିନୌ! ତୁମେ ଉଭୟେ ସେଇ ଅଖଣ୍ଡ, ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ପଥକୁ ପ୍ରକାଶ କଲ; ଏବଂ ସଦା ସନ୍ନିହିତ ତୁମ ଅଶ୍ୱମାନେ—ମନୋଜବ, ଇଷିର (ଉତ୍ସାହୀ)—ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ ଧିମାନଙ୍କୁ ବହନ କର। ଦାନକର୍ତ୍ତା ମର୍ତ୍ୟଙ୍କ ଚାରିପାଖେ ପରିଭ୍ରମଣ କରି ତୁମେ ତାଙ୍କର ବ୍ୟଥା ଦୂର କର ଏବଂ ବାଧାକୁ କମ୍ପାଇ ହଟାଅ।

Mantra 4

ता नव्यसो जरमाणस्य मन्मोप भूषतो युयुजानसप्ती । शुभं पृक्षमिषमूर्जं वहन्ता होता यक्षत्प्रत्नो अध्रुग्युवाना ॥

ସେଇ ଉଭୟ ନବ୍ୟ, ସଦା ନବୀନ ହେଉଥିବା ଶକ୍ତିମାନେ, ବୃଦ୍ଧିଶୀଳ ସାଧକଙ୍କ ମନନକୁ ଶୋଭାୟିତ କରନ୍ତି; ସପ୍ତବିଧ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଯୁକ୍ତ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଶୁଭ ପୃକ୍ଷ (ବୃଦ୍ଧି), ଇଷା (ପ୍ରେରଣା) ଓ ଊର୍ଜ (ପୋଷକ ବଳ) ବହନ କରନ୍ତି। ଯଜ୍ଞରେ ପ୍ରାଚୀନ, ଅଧ୍ରୁଗ୍ (ଅବଞ୍ଚକ) ହୋତୃ ତାଙ୍କୁ ଯଜାଉ; ଏବଂ ସେମାନେ ଦେବକର୍ମରେ ସଦା ଯୁବା ରୁହନ୍ତୁ।

Mantra 5

ता वल्गू दस्रा पुरुशाकतमा प्रत्ना नव्यसा वचसा विवासे । या शंसते स्तुवते शम्भविष्ठा बभूवतुर्गृणते चित्रराती ॥

ସେଇ ଉଭୟ ବଲ୍ଗୁ (ମନୋହର), ଦସ୍ର (ଅଦ୍ଭୁତ ସହାୟକ), ପୁରୁଶାକତମ (ବହୁ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅତିଶୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ)—ପ୍ରାଚୀନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ନବ୍ୟ—ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ନବୀନ ବଚନରେ ସେବା କରେ। ଯେ ଶଂସା କରେ ଓ ଯେ ସ୍ତୁତି କରେ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସେମାନେ ଶମ୍ଭବିଷ୍ଠ (ଅତ୍ୟନ୍ତ କଲ୍ୟାଣକାରୀ) ହେଉନ୍ତୁ; ଏବଂ ଗାୟକଙ୍କୁ ଚିତ୍ରରାତି—ପ୍ରକାଶର ବହୁବର୍ଣ୍ଣ ସମୃଦ୍ଧି—ଦାନ କରୁନ୍ତୁ।

Mantra 6

ता भुज्युं विभिरद्भ्यः समुद्रात्तुग्रस्य सूनुमूहथू रजोभिः । अरेणुभिर्योजनेभिर्भुजन्ता पतत्रिभिरर्णसो निरुपस्थात् ॥

ସେଇ ଦୁଇଜଣ (ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାର) ତୁଗ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ର ଭୁଜ୍ୟୁଙ୍କୁ ଜଳମଧ୍ୟରୁ, ସମୁଦ୍ରରୁ, ନିଜ ବିଶାଳ ବ୍ୟାପ୍ତି (ରଜୋଭିଃ) ଦ୍ୱାରା ଉଠାଇ ବାହାର କରିଲେ। ଧୂଳିହୀନ/ନିରବ ଗତି (ଅରେଣୁଭିଃ) ଓ ମାପିତ ଯୋଜନ (ଯୋଜନେଭିଃ) ସହ, ପକ୍ଷୀୟ ଉପାୟଗୁଡ଼ିକୁ ଉପଭୋଗ କରି, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରବାହର କୋଳ (ଉପସ୍ଥାତ୍) ଠାରୁ ବାହାର କରି ଆଣିଲେ।

Mantra 7

वि जयुषा रथ्या यातमद्रिं श्रुतं हवं वृषणा वध्रिमत्याः । दशस्यन्ता शयवे पिप्यथुर्गामिति च्यवाना सुमतिं भुरण्यू ॥

ବିଜୟୀ ବେଗରେ ତୁମ ରଥପଥରେ, ସେଇ ହବନକୁ ଶୁଣି, ହେ ବଳବାନ ଦ୍ୱୟ, ସଙ୍କଟଗ୍ରସ୍ତ ସ୍ତ୍ରୀ (ବଧ୍ରିମତୀ) ଠାରୁ, ପିଷଣ-ଶିଳା (ଅଦ୍ରି) ନିକଟକୁ ଆସ। ଶୟନସ୍ଥ/ପୀଡିତଙ୍କୁ ସେବା କରି, ତୁମେ ଗୋ (ଆଲୋକର କିରଣ)କୁ ଫୁଲାଇ ପ୍ରକାଶିତ କଲ; ଏଭଳି, ହେ ଭୁରଣ୍ୟୁ, ତୁମେ ସୁମତି (ଯଥାର୍ଥ ବୁଦ୍ଧି) ଓ ଦ୍ରୁତ ଊର୍ଧ୍ୱବାହୀ ପ୍ରେରଣାକୁ ଗତିମାନ କଲ।

Mantra 8

यद्रोदसी प्रदिवो अस्ति भूमा हेळो देवानामुत मर्त्यत्रा । तदादित्या वसवो रुद्रियासो रक्षोयुजे तपुरघं दधात ॥

ଦୁଇ ଲୋକରେ ଓ ପରମ ଦିବରେ ଯେ କୌଣସି କ୍ରୋଧ କିମ୍ବା କଠୋରତା ବ୍ୟାପିଛି—ଦେବମଣ୍ଡଳରେ ହେଉ କି ଏଠାର ମର୍ତ୍ୟ କ୍ଷେତ୍ରରେ—ସେତେବେଳେ ଆଦିତ୍ୟ, ବସୁ ଓ ରୁଦ୍ରିୟମାନେ ଅନ୍ଧକାର-ଯୋଜକ (ରକ୍ଷୋୟୁଜ)ଙ୍କ ବିରୋଧରେ, ପାପ ଓ ଅଘ (ହାନି)କୁ ଦୂରେ ରଖୁଥିବା ଦହନଶକ୍ତିକୁ ସ୍ଥାପନ କରୁନ୍ତୁ।

Mantra 9

य ईं राजानावृतुथा विदधद्रजसो मित्रो वरुणश्चिकेतत् । गम्भीराय रक्षसे हेतिमस्य द्रोघाय चिद्वचस आनवाय ॥

ଯେ ଋତୁଅନୁସାରେ ଋତକ୍ରମରେ ରଜସ୍—ଅନ୍ତରିକ୍ଷର ବିସ୍ତାର—କୁ ବିଧାନ କରୁଥିବା ଦୁଇ ରାଜା ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କୁ ଯଥାର୍ଥ ଜାଣେ, ସେ ତାହାକୁ ଚିହ୍ନୁ। ଗଭୀରେ ବସୁଥିବା ରକ୍ଷସ ବିରୋଧରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ତାହାର ହେତି (ଶସ୍ତ୍ର) ସେ ଅନୁଭବ କରୁ; ସତ୍ୟକୁ ବାଙ୍କା କରୁଥିବା ଦ୍ରୋହୀ ବାକ୍ୟ ବିରୋଧରେ ମଧ୍ୟ।

Mantra 10

अन्तरैश्चक्रैस्तनयाय वर्तिर्द्युमता यातं नृवता रथेन । सनुत्येन त्यजसा मर्त्यस्य वनुष्यतामपि शीर्षा ववृक्तम् ॥

ଅନ୍ତରସ୍ଥ ଚକ୍ରମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆତ୍ମାର ତନୟ ପାଇଁ ପଥ ଗଢ଼; ଦ୍ୟୁମନ୍ତ, ନରପୋଷକ ରଥରେ ଆସ। ତୁମ ପୁରାତନ ତେଜସ୍‌ରେ, ସେବା ଓ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ଉଦ୍ୟତ ମର୍ତ୍ୟକୁ ଦମନ କରୁଥିବା ପୀଡ଼ାକୁ—ମୁଣ୍ଡ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ—ଛେଦ କର।

Mantra 11

आ परमाभिरुत मध्यमाभिर्नियुद्भिर्यातमवमाभिरर्वाक् । दृळ्हस्य चिद्गोमतो वि व्रजस्य दुरो वर्तं गृणते चित्रराती ॥

ପରମ, ମଧ୍ୟମ ଓ ଅବମ—ତିନି ସ୍ତରରୁ ନିୟୁତ୍‌ (ଯୁକ୍ତ ଶକ୍ତି) ସହିତ ଆମ ପାଖକୁ ଘୁରି ଆସ। ଦୃଢ଼ଭାବେ ବନ୍ଦ ଥିବା ଗୋମତ ବ୍ରଜର ଦ୍ୱାରମାନେ ମଧ୍ୟ ଖୋଲ—ହେ ଚିତ୍ରରାତି, ଦୀପ୍ତ ଧନର ଦାତା—ଗାୟକ (ଗୃଣତେ) ପାଇଁ।