Sukta 30

Mantra 1

भूय इद्वावृधे वीर्यायँ एको अजुर्यो दयते वसूनि । प्र रिरिचे दिव इन्द्रः पृथिव्या अर्धमिदस्य प्रति रोदसी उभे ॥

ବୀର୍ୟ ପାଇଁ ସେ ଆହୁରି ଆହୁରି ବୃଦ୍ଧି ପାଇଛି; ଏକା, ଅଜୁର୍ୟ (ଅନଥକ), ବସୁ—ସମୃଦ୍ଧିମାନ—ବଣ୍ଟନ କରେ। ଦ୍ୟୌ ଓ ପୃଥିବୀରୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଧାରା ପ୍ରବାହିତ କରିଛି; ତାହାର ସତ୍ତାର ଅର୍ଧଭାଗ ଉଭୟ ରୋଦସୀ—ଦୁଇ ଲୋକକୁ—ପ୍ରତି ଉତ୍ତର ଦେଇ ସମନ୍ୱୟ ହୁଏ।

Mantra 2

अधा मन्ये बृहदसुर्यमस्य यानि दाधार नकिरा मिनाति । दिवेदिवे सूर्यो दर्शतो भूद्वि सद्मान्युर्विया सुक्रतुर्धात् ॥

ତେବେ ମୁଁ ତାହାରେ ତାଙ୍କର ବିଶାଳ ଅଧିପତ୍ୟଶକ୍ତିକୁ ଅନୁଭବ କରେ: ସେ ଯାହା ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ତାହାକୁ କେହି କମାଇ ପାରେ ନାହିଁ। ଦିନେଦିନେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦର୍ଶନୀୟ ହୁଏ; ସୁକ୍ରତୁ (ସୁବୁଦ୍ଧିମୟ ରୂପ-ନିର୍ମାଣଶକ୍ତି) ଅସ୍ତିତ୍ୱର ନିବାସସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକୁ ବିଶାଳଭାବେ ବିସ୍ତାର କରି ସ୍ଥାପନ କରିଛି।

Mantra 3

अद्या चिन्नू चित्तदपो नदीनां यदाभ्यो अरदो गातुमिन्द्र । नि पर्वता अद्मसदो न सेदुस्त्वया दृळ्हानि सुक्रतो रजांसि ॥

ଆଜି ମଧ୍ୟ, ଏବେ ମଧ୍ୟ, ସେ କର୍ମ ଅଚଳ ଅଛି: ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଜଳମାନଙ୍କ ପାଇଁ—ନଦୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ—ପଥ କାଟିଦେଲ। ପର୍ବତମାନେ, ଶିଳାରେ ବସୁଥିବା, ଅଟକାଇ ରହିଲେ ନାହିଁ; ହେ ସୁକ୍ରତୁ, ତୁମ ଦ୍ୱାରା ଦୃଢ଼ ଲୋକଧାମଗୁଡ଼ିକ ସ୍ଥିର କରାଗଲା।

Mantra 4

सत्यमित्तन्न त्वावाँ अन्यो अस्तीन्द्र देवो न मर्त्यो ज्यायान् । अहन्नहिं परिशयानमर्णोऽवासृजो अपो अच्छा समुद्रम् ॥

ଏହି ହିଁ ସତ୍ୟ: ତୁମ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କେହି ନାହିଁ—ନ ଦେବ, ନ ମର୍ତ୍ୟ—ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମଠାରୁ ମହାନ। ତୁମେ ପ୍ରବାହଜଳ ଉପରେ କୁଣ୍ଡଳିତ ହୋଇ ପଡ଼ିଥିବା ଅହି (ସର୍ପ)କୁ ବଧ କଲ, ଏବଂ ଜଳମାନଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରି ବିଶାଳ ସମୁଦ୍ର ଦିଗକୁ ପ୍ରବାହିତ କରିଦେଲ।

Mantra 5

त्वमपो वि दुरो विषूचीरिन्द्र दृळ्हमरुजः पर्वतस्य । राजाभवो जगतश्चर्षणीनां साकं सूर्यं जनयन्द्यामुषासम् ॥

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ବନ୍ଦ ହୋଇଥିବା ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଦିଗକୁ ଛିଟିଯାଇଥିବା ଅପାଂ (ଜଳମାନଙ୍କ) ଦ୍ୱାରକୁ ବିଶାଳଭାବେ ଖୋଲିଦେଲ; ଦୃଢ଼ ପର୍ବତକୁ ଭେଦିଦେଲ। ତୁମେ ଚଳମାନ ଜଗତର ଓ ମନୁଷ୍ୟ-ଜନମାନଙ୍କର ରାଜା ହେଲ; ଏବଂ ସହିତେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଦ୍ୟୌ (ଆକାଶ) ଓ ଉଷା (ପ୍ରଭାତ)କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲ।